Vísir - 29.07.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 29.07.1957, Blaðsíða 7
Manudáginn 29. júlí 1957 vísra t &*. YEIT ÆVIXA eftii efur íoréncé' geta fariS með harta að vild'sinni. — hún mundi sairit vilja vera hjá honUni, hverrng'sém" hánri1 íæri með' háiia,'en þegar hún leit á hlutina með köldum augum skynseminnar sá hún, að hún hefði átt'að vera búin að segja upp stöðu sirini hjá horium 'fyrir löngu. Það var orðið hénní kvöl að-'véf'a 'dagiegá samvistum með manninum, sem hún elskaði^ af þv'i að "hanri véitti þvi-engá athygli hve hún .dáði háriri — hann virtist þar á ofari vera ham- ingjusámur í hjónabahdiriu, og þáð var henhi ekfcértgleð'íefni, en henni hafði aldrei tekist að stappá i sig stálinú til þess aö rifa sig upp úr þessu. Segja lausu staffi sínu og^táka eitthvað fyrir. ariháfsstaðar. ! Huri sneri' sér undán tíl þess, að hann sæi ekki táfstökkið , andlit hennar. Gat hann ekki látið sér skiljast,' að 'hun þfáði ekkért frekaraen að vérða hohum að -fiði;og hún varreiðu- búhv að láta hans hagsmuni sitja 'í fyrirrúmi fyrir'öilu öðfu — einriig hennar eigiri. Eri hanu var sjálfselskur eins og allir karl- merin, hugsaði hún,:og gátekki gert sér í hugariund hvaðahrær- irtgar áttu sér stað í brjósti ástfangirinar konu. „Svona, þurrkaðu þér nú um aúgun, og svo ek ég~þér heim. Við vérðum að'ræðá þettá allt nánara,t' og svo þrýsti hann hönd hennar, ogbætti því víð,"að;hann færi að búa sig til brottfarar, og gáf henni þar með'tækifæri til að snyrta sig dálítið, á'ður, en; þáu færu. Þegar'hann tkt mínutum siðar ,kom fram i biðsalinn héfði enginn gétaö :séð, að hún" heíði. skámm'ri- "stundU: áðúr veríð út- grátin. Hann gekk á undan aðlyítudyrunum, meðan" hún iæstí ytri dyrunum á Iæknástofunum. SVe- er niður kom,"ogþau vo'ru að ganga í áttina að bílastæðinu, spiirði'hann'alit í einu. * ¦: „Við æfctum kahnsfce að,'fá.okkur:?glas einhversstáðár?" j „Eg held; að við ættum uð-koma heim'.tllmín," sagði hún og~ var dálitið undrandi- yfrir dirfsfcu: sinhi. „Þár 'getuni' við 'talað saman, án þess að verða fyrir nokkru' 'ónæði." I Hann var hérinf sammála/Áforriiþau, sem hann hafðí í huga þurfti h'elzt að'frámkvæma fyrir helgfná," á morgun var'langur- öaguf;' og' h&rih máttí þvi' i ramiinrii' erigan tífriá •.miss£ú ' Áður hafði hún allt af farið úr bifi*éiSíririi náíægt" hbríiiriu á göttirini, sem hún bjó í, nú ók hann-eftir götunni, og hugsaði eítthvað á þá leið, að'þettá værilengrí leíð} eti"háhri hafði ætlað?' „Héfria efþað," sagðí h'úri loks og benti á gulmaíað hús, með( rósáfúhhum/fyrir frariian, og var húsiö hægra megin vegarins.] Fyrír framan' það var fagur, litill garSur, með ilmandi blómum, og minntf á anganina af ilnivatni Evu. Kúri opriaði gárðhliðið og þau gengu upp tröppurnar og inri í náfng'óða for'stofu, smek'klega málaða og búna húsgögnum. Huri leíddi hann irin í setustofu, sem var i rauriimii tvö her- befegi, sém áður hafði vefio vængjahurð í milli. Þ'að yáf aúðsjéð á öllu, að hér yar öllu komio fyrir af kven- leg'ri smekkvisi. Pallegir, veí samræmdir ii'cir, fagrir munir. Út skeð svo óvænt, að hún háfði séð þann draum rætast, að haan vaé'fí:ge'sturihehriaa.-;' eri' oft'háfði' hún1 óíík'sð"séf þess, að hann væríþariga'ð'kofiiíiiii til herihár. ; Húíi opnáði'skap; sem i voru flöskur- og glös, ogfók úr honum flÖskúf- ineð girii ög'Vermoiith og giös, og lét 'hann um að blanda í glösin. „Eva," sagði hann, er hann lyfti glasi sinu. - „Allan," sagði hún titrandi föddu. Oft hafði' hún kallað hann Alian í huga sínum-,en nú-gat hún nefnt hann því nafni — ekki „dr'. Witt" — Aridarták horfðust þau í augu og lögðu svo glösin frá sér. Svo kvéikti þau i vindlingum og hann hugsaði um á hverju'hann ættí að' byfja.'en alla söguna yi'ði hann að segj? henni. „Reyiidii að átta þig á því þégar i byrjun, að-þeir erfiðleikar seni koriinir éru til sögunnaf, eru eins og1 ský, sem hefur dregið fyfif— og allt mun verða gott'og bjart aftur. Vandinri er, að meðán skuggánnbe'r af þessu skýi gerist ekkert, sem geti haft örlágaifkar afleiðihgar: Hánn'sagði'heivnif stuttu málifrá Steliu. „Inrián mánaðar fer hún aftur til Kanada," sagði hann svo'. „Hítri inun fá 'lögfræðingtil þess að'gera það'sem nauðsynlegt er, til-að fá plögg, sem staðfestá,* að húnsé á lifí, og lögfræðingur' henriar mun: ásamt lögfræðingi m'ínum sjá um, að hjónaband okkarStéliu séleyst upp, en það er "nauðsynlegt, þai-semvið höfðúm ekki fengiö lögskílnað; ersannað'þótti, að' hönr héfði' drukknað." „Og hún heldur, að hún geti verið örugg í Kanada?" „Það segir hún sjálf, en hvers vegna hún er hingað komin veit ég ekki. Hún hefur ekki látið mér í té neina skýringu á því, en ég geri ráð fyrir, að hún eigi við einhver éfnahagsvandræði að stríða.'Ef húnaðeins hefði skrifað mér, og ég verið viss um, að hún væri á lífi, hefði ég með gleði hjálpað henni. Sánnast að segja átti hún fé inni hjá mér." „En hvað viltu, að ég géri?" „Þú átt að fara til Keswick á moi-gun," sagði hann," og tairsí þér gistingu í Keswick gistihúsi og vera þar tií suiinudagskvölds. SVo kemur þú með það, sem þar er eftir af farangri Stellu til London, þar.sem þú kemur honum fyrir i fararigursge^'mslu í járrtbráutarstöðinni, og tekuf kvittan fyrif honúm. Þetta er'til þess að koma fjartdmörilium hennár á villigötur. Þú gerif þér ljöst, að þetta er-hættulegthlutverk." ; „Eg er reiðubúin að irtna það af höndvim," sagði hún? „Farðu vaflega,'' sagði Allan, nlér skilst, að þessi LaFfiman muni einskis' svífáSt." Eva var staðfáðirt í 'að gera þetta, og hvað sem væri; ef það gætiorðið Allan til hjálpar. Hún vildi sýna honum, að hún væri fús til að leggja-sig í hættu hans vegná, að hún vildi vinna að- dáun : hans. Hún - vildi sanna honum, að meira væri i hana spunnið en Jane, fconu hans. Hún komst-í hugáræ'singu, er hún hugsaði til þess, að hún væri orðin þátttakandi i hættölegu ævin- týri. . Hann ræddi þetta nokkuð frekara vi𠦕 hana,'— lagði henni lífsreglurnar, og-svo kvaddi hann hana vinsanilegíi'ogifór. — Þáð vaf líka komið" langt fram yfir venjulegah' matmálstima þeirra. r Jlp k*v*§»í*{í*v*ö*k'»ii'»n'»n4 * >« aðgárðinuin yar gluggi, sem náði írá. lofti tíl gólís, og flygill var! í stofu'nrii. Allan vissi, að hún haföi erft húsið eftír foreldra' siria, en honurn. hafði. aicirei dqttið i hug;, að það væri svb stórt og vandað og mikillhugnunarbragur á öllu. [ Það váf taísverð ókyrrð á augum hennar, þvi að það hafði Allán varð þess var, þegar er hann var kominn heim, að Jane hafði óttast um hann. Hún kom þegar fram i forstofuna, er hún heyrði hann oprta útidyrnaf. „Loksins ertu kominn;... aí hverju hringdirðu ekki?" Auðvitað hefði hann átt að hringja til hennar, en hann hafði ekki hugsað út í það. Það hafði verið um svo margt annað að hugsa. Það fór ekki fram hjá honum, að það var ásökunarvottur í röddinni. Hann sagði eitthvað séf til afsökunar, hánn hefði tafist vegna sjúklings. „Er nokkuð að frétta af gestinum okkar?" spurði hann, til þess að breytá 'uni umtalsefni, og sumpart vegna þess, að hartn vildi'f.ulivissa;' sig um, að engin óánægjá væfi koririn til sögurinar hjá'Jarté út af því að Steílavar gestur þéirfa. „Allt hið bezta^' sagði hún. „Við dfukkum.'te 'sam'an, þegar 'hún Þegar tóiiskáldið mikla Frang Liszt lézt, samdi ungur tóhí- listarmaður sorgarmarz ogfékk; áheyrn hjá Brahms, til þess á$ láta hann dæma um. — Alls ekki svo slæmt, 'sagði Brahms, — en það hefði'¦ ver'i& betra að þér hefðuð dáið b| Liszt samíð sorgarmafzinn. "' •'" Þegar Adlai Stevenson áttS vfðræður við nokkra 'starfsmeníi sjónvárpsstöðvar fyrir síðiistij. fórsetakosningar í Bandafíkj- unum lét einn þeirra þess getið um leíð og hann kynnti sig — svona til frekari skýringar, a<$ hann myndi áreiðanlega kjósa hann: „Ég hefði gert það siCJ- ast, en- ég var veikur á kosh- ingadaginn." „Ó, var það ástæðan," svar-- aSd Stevenson ,og kinkaði kolli. „Ég hfef einniitt verið að veltá. því fyrir mér." , Ung og ífamgjörn eiginkona- var á'góðri léið með að gera al- veg út af við húsbónda sinh með sífelldu talí ufn aðþauc yrðú að táka"'sér dýrari íbúð éf. leigu. Kvöld ribkkurt kom hann heim í mjög góð'u skapi. „Nú færi ég þer góðár 'ff étth>. elskan!" kail'ai^i 'hann um léí^ bg „hanrt ¦'koni'. að húsinu; „Viíf þurfum 'ekki að flytja; Hús4 eigartdinn hefur hækkað leig* una." : | 28 ára gamall maður óskar eftir góðri at- vinnu, keyfslu eðá hvað. serii er. Tflbbð sehdíst bláð- inu mefkt: „Ábyggilegur — 134." !'' C & SawwgU 24W Bristér '»£í?íS ^Sií', ^SSt^S^,.'wsjt' iafajn, koimo höggi á Brisíér. Sí?5&5 xi8og,&dptíI\h¥^i'l&?^ teáíiíaann Brister á loft' og hélt hm> varð sJrjfei: Íám^é^SltfjiM' 1 ÍfcisUir vacð viU d'm fý&t af skelí- ir.gu, því hanft; sá hvað fó'r að gat ekkerí. cðgert. V

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.