Vísir - 27.08.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 27.08.1957, Blaðsíða 7
Þrið'judaginn 27. ágúst 1957 VISIB f Ae/VTHA | t***n*kM>M«|Mt*H»«f GATHA I HRISTiE &U@f leiðir liffja til... Greenhoitz var að handfjalla þrjá pundsseðla og leitaði auk þess í vasa sínum að einhverjum smápeningum. „Ó-já, ég þarf einmitt að tala við yður," svaraði hann, „því að ég er nefnilega búinn að fá nóg af yður. Sjáið þér nokkra sér- staka ástæðu gegn því að ég greiði yður vikulaun fyrirfram í stað .uppsagnarfrests, og þér snautið síðan héðan?" Viktoria — munaðarleysingi — ætlaði einmitt að fara að lýsa því átakanlega fyrir karlinum, að hún ætti fyrir lasburða móður að sjá, er mundi svelta, ef hún missti atvinnuna, en þá varð henni litið framan í Greenholtz. Hann var blár í andliti af reiði, svo að hún hætti við allan skáldskap. „Eg er yður hjartanlega sammála," svaraði hún hin vinsam- legasta. „Eg held, að þér hafið alveg á réttu að standa, ef þér skiljið, við hvað ég á." Greenholtz brá í brún, því að hann hafði ekki átt von á þessu. Hann hafði aldrei vitað til þess, að nokkur tæki uppsögn með fögnuði, og hann átti erfitt með aö leyna vonbrigðum sínuin ýf ir þessu.- Hann fór enn oían í vasa sinn í leit að' smápeningum. ,jMig vantar níu pence," tautaði hann ólundarlega. „Gerir ekkert til," sagði Viktoria vinsamlega. „Þér skuluð fara í bíó fyrir þau, eða fá yður sælgæti." „Eg finn ekki heldur nein frímerki." „Skiptir engumáli. Eg skrifa aldrei bréf." „Eg gæti sent þetta á eftir yður," mælti Greenholtz dauflega. „Verið ekki að ómaka yður til þess. Hvað segið þér heldur um meðmæli?" sagði Viktoria. Nú fauk í Greenholtz öðru sinni. „Fyrir hvað ætti ég að gefa yður meðmæli?" spuröi hann reiðilega. „Mér skilst, að það sé algeng regla," svaraði Viktoria. Greenholtz seildist eftir pappirsörk, og hripaði nokkrar línur á hana. Svo rétti hann Viktoriu blaofð og spurði: „Nægir þetta?" Á blaðinu stóð: Ungfrú Jones hefur starfað fyrir mig við hraðritun og vélritun í tvo mánuði. Hún hraðritar illa, og kann ekki réttritun. Hún hættir störfum sakir slæpingsháttar í vinnutíma. Viktoria gretti sig. „Þetta kalla ég nú ekki meðmæli," sagði hún. „Það var heldur ekki ætiunin," svaraði Greenhoitz. „Eg held, mælti Viktoria, „að þér ætttiö að' minnsta kosti að segja, að ég sé heiðarleg, gætin og. heiðvirð.. Þér vitið, að ég-er það. Gg svo gætuð þér bætt við, að ég-sé þagmælsk." „Þagmælsk?" gelti Greenholtz. Viktoria leit sakleysislega á hann: „Já, þagmælsk," sagði hún. Greenholtz minntist þá ýmissa bréfa, sem hann hafði látið Viktoriu taka niður og vélrita, svo að hann skildi, að betra mundi að fara gætilega. Hann þreif pappírsörkina af henni, reif hana í sundur og skrifaði á nýja. Þar stóð: Ungfrú Jones hefur staríað fyrir mig í tvo mánuði við hraðritun og vélritun. Hún hættir störfum af því að ég þarf að f ækka starfs- íólki mínu. „Hvernig finnst yður þetta?" „Það gæti verið betra," sagði Viktoria, „en verður víst að nægja." . 9 u *° «:>«••••••••••••••••••••, Bernskan sjálf er naumast gleðilegri en góðlát, fróm og björt elliár. — L. M. Child. *k Við skulum bera virðingu fyrir gráum hárum. einkum okkar sjálfra. — J. P. Senn. Leikari er myndhóggvari, sem heggur út í snjó. — La- wrence Barrett. í hvert sinn, er eg mála and- John Viktoria var því með tæp vikulaun í töskunni, þegar hún sat í þungum þönkum á bekk einum í Fitz James-gerði, og. neytti hádegisverðar síns. Það var venja hennar, þegar ekki var rigning, að kaupa sér lítinn ostbita, salathöfuð og samloku með tómötum á milli og eta þenna fábrotna hádegisverð þarna í garðinum, þar sem hún gat gera sér í hugarlund, að hún væri stödd uppi í sveit. Þar sem hún var nú að narta i þetta, sagði hún í fyrsta sinn við sjálfa sig, að hún yrði að gæta sín framvegis, því að skrif- stofa væri ekki rétti staðurinn til að herma eftir skringilegheitum eiginkonu húsbóndans. Hún yrði framvegis að hafa hemil á fjöri sínu, sem hún hafði jafnan gefið lausan tauminn til þess aö hressa upp á dauflega tilveru. En nú var hún þó laus við Green- holtz, og tilhugsunin um að afla sér atvinnu annars staðar fyllti hana þægilegri eftirvæntingu. Viktoria lék alltaf við hvern sinn fingur, þegar hún átti að taka til á nýjum stað, því að aldrei var að vita, hvað gæti komið fyrir. Hún hafði einmitt verið að sáldra síðustu brauðmolunum fyrir spörfuglana í garðinum, þegar hún veitti því eftirtekt, að ungur maður sat á hinum endanum á bekknum. Viktoria hafði að vísu tekið óljóst eftir honum, en ekki gefið honum verulegan gaum fyrr en nú. Hún leit á hann útundan sér, og leizt vel á það, sem hún gat komið auga á. Þetta var laglegur, ungur maður, ljós yfir- litum, með einbeitta höku og mjög blá augu, sem Viktoria taldi, Jitsmynd, missi eg vin. að hefðu verið að virða hana fyrir sér með talverðri aðdáun. Sargent. Viktoria var síður en svo mótfallin því að kynnast ungum JL mönnum á opinberum stöðum. Hún taldi sig hinn bezta mann- Maður, sem getur ekki greitt þekkjara, svo að hún gæti fljótlega orðið þess vör, ef einhver skuld sína, fær annan sem slíkur kunningi ætlaði að gerast helzti nærgöngull. Hún brosti heldur ekki getur greitt, til.þess því alúðlega til mannsins, en hann brá viö eins og sprellikarl, að saðfesta, að hann geti borg- þegar kippt er í bandið. að. — Dickens. „Góðan dag," tók hann til máls. „Þetta er skemmtilegur stað- + ur. Komið þér oft hér?" „Næstum daglega." „Það er eftir annari heppni minni, að hafa ekki komið hingað fyrr en nú. Var þetta hádegisverðurinn yðar, sem þér voruð að borða?" „Já," svaraði Viktoria. „Eg held, að þér borðið ekki nóg. Eg mundi verða hungurmorða, ef ég borðaði ekki meira. Hvað segið þér.atmað koma í næsta veitingahús og fá bita til viðbótar?" „Nei, þakka yður fyrir. Eg gæti ekkí borðað meira." Hún átti eiginlega yon á því, að hann reyndi nú að mæla sér mót við hana síðar, en af því varð ekki. Hann andvarpaði aðeins aidrgi neitt blóm eftir og sagði svo: „Eg heiti Edward. Hvað heitið þér?" „Viktoria." „Hvers vegna voru foreldrar yðar að skíra yður eftir járnbraut- arstöð?" „Eg heiti alls ekki eftir j.árnbrautarstöðinni," svaraði Viktoria. „Eg heiti eftir Viktoriu drottningu." „Já, það getur svo sem verið. Hvað heitið þér meira?" „Jones." „Viktoria Jones," sagði Edward og prófaði, hvernig það færi i minni. Svo hristi hann höfuðið. „Þessi nöfn fara ekki veisaman." „Það er hverju orði sannara," svaraði Viktoria, og var full al- vara. „Ef ég heiti bara Jenny, þá væri Jones fyrirtaksviðskeyti. En'Viktoria þarf eitthvað stórkostlegt og mikjð, og ég hef einmitt höllunum i London, Ran oft verið að velta því.fyrir mér, hvaða nafn færi bezt við það. Eg vínarborg. Qg einu sinni sagði þyrfti að hafa eitthvert ættarnafn, sem maður getur velt á tung- kunningi hans við hann: unni á sér eins og steinvolu." _ Georg! :Ekkert, botna eg í Gg áður en þau eiginlega vissu, voru þau. farin að þylja ýmis w að þii skulir haía nokkurn konar nöfn, tilþess að heyra, hvernig pau hljómuðu, og þau vissu tínia afgangs handa -Roíschild- ekki af sér um tima.Þá hrökk.:Edward allt í einu upp, leit á arm- ulwm, bandsúrið sitt og rak upp óp. .^Igverð að flýta mér til'karl-fjandans," sagði hann. „Hvað um yður?" „Mér liggur ekki á. Eg var -rekin úr stöðunni í morgun." „Nei, en hvað þa'ð var leiðinlegt," mælti Edward, og virtist al- vara. „Verið ekki að eyða samúð í -mig, því að mér er alveg sama. í fyrsta lagi er enginn vandi að fá vinnu, og í öðru lagi fannst mér Sá, sem rænir pyngju.minni, rænir rusli. — Shakespeare. • George Johnsen, sem var í svo mörg ár garðyrkjumaður Rotschildanna, bæði í "Au.stur- ríki, Frakklandi og hinu fræga óðali Rotschildanna í Englandi, er nýlega látinn 79 ára gamali. Hann var ekki sérlega góður garðyrkjumaður. Hann nefndi sér og enginn gluggi á óðali Roth- schildanna er nefndur eftir honum- En hin stóra, ^uðuga fjölskylda.hafði gamanJif þyí, að háfa garðyrkjurnann,, sem var auðugur og sjálfstæður: Þökk sé þeim ráðleggingum um kauphallarbrask, sem hann fékk hjá Rotschildunum, þegar hann hitti einhvern ; þeirra . í einhverjum garðinum. Hann var á hinum gömlu, góðu dpgum þekktur í -kaup- — O, það salcar nú ekki svo mikið heldur, sagði hinn ró- lynd Georg. — Bara eg hafi tíma til að leggjarækt við fjöl- skylduna. * Allir vlja lifa iengi. en eng- inn viil verða gamall. — Swift. £ & Suttcufks -TARZAN Tr.rkan dvrnlíii nc-kkra ssœid'hjá diifl- iKp'fl ög vélti miliivj f.yrir sér, ;en- alít i ein\; héyröi-st ;í véibáti Þar var koíá- -inn Jitn Gro-ss til 'að yerja fjárájöð- inh :hvað; serh þá"ð ' lrc>staði, ís risan ¦sne'ri i áíttiaa til lands, en veíbátuV- ihn dró á hann og að ¦bafEiha.ns fcom' yaáður fram á þilfar vélbátsiris og, lyfti iiffli bg miðaði.'

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.