Vísir - 10.09.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 10.09.1957, Blaðsíða 7
Þriðjudagirm 10. .september 1957 VÍSIK % A6*™* C GATHA 1I HRISTIE }m íeiSi? ttyfjð tii... 16 Níundi kafli. Lionel Shrivenham, einn .yngstur starfsmaður brezku sendi- sveitarinnar í Bagdad, var staddur á ílugvellinum við borgiua og horfði á flugvél, sem hnitaði hringa -.yfU* ¦ veilinum. Talsyerður sandstormur geisaði, svo að skyggni var slæmt. Hafði stormur- inn skollið á mjög snögglega. Shrivenham var dapur i bragði, er -hann sagði .við-.vin sinn, Harold að nafni, sem hafði orðið honum sarnferða. út á i iugvöll- inn: „Eg þori að veöja tíu gegn einum .um, að hann getur ekfci lent." „Hvað gerir hann þá?" spurði vinurinn. „Eg geri ráð fyrir, að hann fljúgi áfram:til Basra," svarað'i Shrivenham. „Mér er sagt að veður sé ágætt þar." „Það er vistreinhver stórlax, sem þúíátt.-að taka -á móti. er það ekki?" Shrivenham stundi hátt. „Jú, heppnin er.með:.mér..eða;hitt-.þó heldur.. Nýi sendiherrann hefur taf izt -á .leiðínni rhirig-að. Lans- downe, sendiráðunauturinn, er í Englandi. Riee, sem er ráðgjafi í Austurlandamálum, er i sjúkrahúsi/með iðrakvef eða eitthvað. þess háttar. Hann er með iskyggilegaha.an-hita.Best er staddur í Teheran, og eg verð að gera allt eirm._Aut :hefur verið sett-á annan endann vegna. karlfjanda, sem er ao" korna, þótt mér sé það hulin raðgáta, hvers vegna svo.mikið.er látið með hann. Jafnvel mennirnir í upplýsingaþjónustunni eru á nálum. Hann er einn af þessum flækingum, sem eru með nefið ofan í hvers manns koppi. Eg veit ekki, hvað um er að vera, en eg á að gera allt, sem hann óskar, Hann verður sennrlega óður, ef vélin verður að halda áfram til Basra. Eg veit ekki hvaða ráðstafanir eg á að gera — bjóða honum að taka hingað með lest i kvöld eða biðja flugherinn að skjóast með hann á morgun." Shrivenham stundi aftur, eins og hann bæri einn ábyrgð á velferð heimsins. Hann hafði verið dæmalaust óheppinn, síðan hann kom til Bagdad fyrir þrem mánuðum, og bjóst við að verða rekinn, ef eitthvað kæmi fyrir enn. En þetta fór betur en á horfðist, þvi að flugvélin lækkaði ílugið„og lenti eftir skamma stund. Þegar hún staðnæmdist, var Shrivenham viðbúinn til að taka á móti hinum mikla manni. Hann sá snotra stúlku stíga út úr vélinní, en síðan gekk hann til móts við mann einn, er bar skikkju á herðum. „Hann virðist vera að fara á grímuball," hugsaði Shrivenham, en- sagði svo upphátt: „Eru þér Sir Rupert Crofton Lee? Eg er Shrivenham, sendisveitarstarfsmaður." Honum fannst Sir Rupert heldur þurr á manninn, en það gat s'tafað af þreytu eftir ferðina. Þeir gengu saman til bifreiðar sendisveitarinnar, og er hún var lögð af stað til borgarinnar, sagði Shrivenham til að þegja ékki eins og steinn: „Eg var hræddur um, að vélin mundi neyðast til að halda áfram til Basra, þvi að skyggni er svo slæmt hér. Stormurinn skall á mjög snögglega." SirRupret varð enn merkilegri á svipinn en venjulega, þegar hann svaraði: „Það hefði getað haft hinar. geig\rænlegustu af- leiðingar. Hefðu áætlanir mínar farið úr skorðum, ungi maður, hefðu afieiðingarnar orðið alvarlegar og viðtækar, svo að ekki sé dýpra tekið í árinni." „Ekki vantar hann gorgeirinn," hugsaði Shrivenham, „Karlar ,af hans tagi halda.víst, að.himintunglto.snúist lun.þá. „Upphátt sagði hann hinsvegar með lotningu: „Því get eg mætavel trúað, herra minn. Sir Rupert spurði síðan um. aðra starfsmehn sendisveitarinnar, og mátti á honum skilja, að hann þekkti þá flesta. Varð hann mjög undrandi, er hann heyrði, að Rice væri veikur, og lét i það skína, að honum hefði sennilega verið byrlað eitur. Shrivenham langaði til að spyrja hinn mikla mann um.það, hvi .hann væri þeh-ra skoðunar, en kunni ekki við það og felldu þeir talið um þetta. Bifreiðin var að nálga^t brúna, sem kennd er við Feisal konung, þegar Sir Rupert leit allt i einu í kfingum sig, og gaf ökumann- inum sioan skipun um að nema staðar fyrir framan leirkera- verzlun hægra megin við götuna. Lágvaxinn Evrópumaður, er hafði verið að tala við kaup- nianninn, gekk áleiðis til brúarinnar, um leið og bifreiðin rann upp að gangstéttinni. Stoivenham sýndist þetta vera.. Crosbie, sem hann hafði hitt einu sinni eða tvisvar. Sir Rupert stökk út a kvöldvökunni Eg er Rithöfundurinn: viss um að útgefendurnir hafíi stofnað til samsæris gegn mér. Vinur: — Af hverju heldurðu það? i - Rithöfundurinn: — Tíu þeirrk hafa hafnað sömu sögunni. — Hvenær ferðu í sumarfrí^ — Eg veit það ekki. Eg verð' úr.bifreiðinni og gekk. að-verzluninni. Hann tók upp leirker, og $$ bíða þangað til nágrannarnii- gaf sig á tal við, kaupmanninn á arabisku. Hann bar svo ótt á, ;ci*n hættir að nota ferðatöskuna að Shrivenham gat ekki fylgzt með honum, enda var hann ekki mína! enn orðinn.verulegavel að sér í arabisku. Kaupmaðurinn ljómaöi •£¦ allur.vegna áhuga Sir Ruperts, baðaði út öllum öngum, pataði ^Sarge: — Höfum við ekki mjkið og gaf margvíslegar skýringar. Sir Rupert handlék ýmsa mtzt einhvers staðar áður? muni, spurði margvislegra spurninga, og valdi loks könnu með þröngum stút, fleygði nokkrum skildingum í kaupmanninn og settist aftur upp i bifreiðina. „Þaö er gaman að kynnast handbragoi frumbyggja ýmissa landa," mælti liann og stakk fingri ofan í stútinn á könnunni. „Þeir gera muni þessa með aldagömlum aofergum, og lögunin er lík þvi sem tíðkast i fjallahéruðum Armeníu." „Þetta eru heldur ómerkilegir munir," svaraði Shrivenham þurrlega. „Þeir eru ekki merkilegir frá listi-ænu sjónarmiði, an sögulega eru þeir ákaflega atliyglisverðir. Það er hægt að draga ýmsar sögulegar ályktanir af vinnuaðferðunum, sem'fram kom í grip- unum sjálfum. Eg á safn slíkra muna." Rétt'í þessu sveigði bífreiðin'inn á lóð brezku sendisveitarinnar. Sir Rupert öskaðiþess, aðhonumyæri þegar fylgt til herbergja sinna. Kunni Shrivenham . þyí vel, að ekki skyldi ætlunin að halda lengri fyrirlestur um leirkerasmíði, og hann brosti með sjálfum sér, þegar hann tók eftir því, að Sir Rupert hafði gleymt leirkönnunni í sætinu á bifreiðinni. Hann gerði sér því ferð til herbergis Sir Ruperts, og lagði könnuna varlega frá sér á nátt- borð hins tigna manns, en Sir Rupert virtist ekki taka eftir háðinu, sem í þessu fólst. Þegar Shrivenham var farinn leiðar sinnar, gekk Sir Rupert fram að glugganum og fletti sundur miðann, sem hann hafði fundið i stútnum á leirkönnunni. Á hann voru ritaðar tvær línur lesmáls. Hann las þær vandlega, en brenndi miðann að svo búnu. Því næst hringdi hann eftir þjóni., „Á eg að taka upp úr töskunni yðar, herra?" spurði þjónninn eðlilega. „Nei, ekki strax — eg þarf að tala við herra Shriveriham — strax." ¦-"•¦.-'-* Shrivenham kom að vörum spori, og var áhyggjufullur á svip; „Hvað get eg gert fyrir yður, hei-ra?" spurði hann. „Er eitthvað að?" „Eg verð því miður, að gera mikla breytingu á fyrirætlúnum mínum. Eg vona, að þér hafið ekki hátt um það, sem eg mun skýra yður frá? Gott er það. Ef eg man rétt, þá eru flest gisti- hús borgarinnar handan fljótsins, standa þar á bakkanum." „Já, við Rashid-stræti, og snúa bakhlið að fljótinu. Babylons- höll er stærst, og þar búa venjulega þeir menn, sem eru í opin- berum erindgeröum." „Hvað vitið þér um gistihús, sem heitir Tio?" „Þar búa margir, því að maturinn er. góður, .en-gesígjafinn er- skringilegur karl, sem. heitir Markus Tio. Har.n er þokktur um borgina alla." „Eg ætla að biöja yður að taka á leigu herbergi fyrir mig þar." „Eigið þér viö, að þé'r ætliðekki að búa í sendiráðinu?" Shriven- ham varð skelkaður á svip. ,J2n — en — það hefur verið; ákveðið íyrir löngu." E, R. Rurroughs TARZAN - 21M Eftir fáar mínútur náði Tarzan yíírhandi.mi, fékk komið andstæ'ðir.g sínum undir og náði á honum kverkataki George létti og j taldi nú fullvíst, aS raunir sínar væru á enda. Eii svo var þó ekki, því á næstal andartaki ¦ kom öskrandi hópur innfæddra mamia á fleygiferð út úr ;skógar- þykkninu. Reipi, sem slöngv- að hafði verið um herðar Tarzáns, strengöist, og hon- urii var á skarnmri stundu fivipt ofan af Jim Cross Marge: — Jú, áreiðanlega. Eg hefi oft verið þar. Frúin (kemur inn á hótelið): — Getið þér látið mig fá her- bergi og bað? Skrifstofumaðurnin: —.Her- bergi get eg látið yður fá, en. baðið verðið þér að fá yður ^iálfar. * Óánægður gestur: — Sjáið hér. regniðíbókstaflega streym- ir :niður um þakið yfir svefn-. herberginu. Forstöðumaður sumarhótels^ ins: — Nú þaðerþá í samræmif við það, sem þér báðuð um:; „Rennandi vatn í hvérju her-:, bergi." Maður á skellinöðru n.anií staðar fyrir utan lítiðveitinga^ hús seint um kvöld, fór inn hg; bað um kaffibolla. „Án rjóma," bætti hann við^, um leið og þjónustustúlkan snéri við inn í eldhúsið. Að vörmu spori kom hún tii baka, tómhent og með afsök- unarsvip. „Mér þykir það ákaflega leitt, herra. minn,". sagðd hún, — e» rjóminn. er allur búinn. Er yður sama þótt þér fáið kaffið án mjólkur?" Blake: — Plvers vegna hefur kona aldrei orðið forseti? Drake: — Veiztu ekki, að forseti verður að hafa -náð 35 ára aldri? -¥- Fréttaritarinn kom til baka- á ritstjórnarskrifstofur blaðs- síns, eftir að hafa verið í við- tali. — Jæja, sagði ritstjórinn, —« hvað sagði Mr. Astorbilt? — Ekkert. — Jæja, þá skrifum við- ékki lcngra uni það en einn dálk.. • — Þjónn, eg ætla að i'á eina saniioku. , — Með ánægju; — Nei, með steik á milii. • — Ætlarðu í rauninni aí^' halda því fram, að sonur þinn leiki á fiðlu eins og Heifetz? — Já, já, — hann hefir huna alitaf undir hökunni. — Frú, eg er maðurinn, sem stiili píanó. — En eg hefi ekki sent eftir yður. "— Nei, eg yeit það, en ná-. grannain:- geíSu boð eftir iriér*

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.