Vísir - 19.09.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 19.09.1957, Blaðsíða 7
Fimmtudaginn 19. september 1957 VÍSIK ÍGATffA KR8STÍE 0œr (eiðit liffja til... 24 tók sig til, og fór aS stoppa í sokka af sér, en prófaði siðan sokkana, sem húsmóðir hennar síöustu dagana hafði gefið henni. Hún varð ekki syíjaðri að heldur, svo að hún tók fram blað og penna, og skrifaði auglýsingu, þar sem hún óskaði eftir hvers- konar atvinnu, og loks gerði hún þrjár eSa fjóra tilraunir til að berja saman heppilegt bréf til frú Clipp. í hverju uppkasti lýsti hún margbreytilegum og mismunandi kringumstœðum, sem hún væri eiginlega „strönduð" í Bagdad. En hún hafði ekki trú á því, að frú Clipp mundi hlaupa undir bagga, svo að hún samdi einnig uppkast að skeyti til eina ættingjans, sem hún átti heima á Englandi, en þa ðvar gamall og geðstirður karl, sem hafði aldrei orðið henni að neinu liði á lífsleiðinni. Og loks fór hún að' athuga nýja greiðslu á hári sínu, en þá fór hún allt í einu að geispa, svo að hún komst að þeirri niðurstöðu, að hún mundi vera or'ðinn nægilega syf juð og rétt væri að koma sér i bólið. En á sama augnabliki var hurðinni a herbergi hennar lokið upp, fyrirvaralaust, maður sem Viktoria hafði aldrei augum litið, skauzt inn, læsti á eftir sér og mælti, og var honum mikið niðri fyrir: „Þér verðið, fyrir Guðs skuld, að leyna mér ein- hvers staðar — fljótt___" Viðbrögð Viktoriu voru aldrei sein, enda hefði hún ekki getað bjarga'ð sér á skröksögum ella. Á augabragSi hafði hún tekið eí'tir því, að maðurinn átti Örðugt um. andardráttinn, að hann virtist varla geta talað, og að hann hélt rauðum, upplituðum trefli að brjósti sínu af öllum kröftum, seni virtust þó þverr- andi. Hún skynjaði óljóst, að hér væri að hefjast ævintýri, og hún tók því fegins hendi. Rétt er að taka það fram strax, Viktoriu til verðugs lofs, að ekki virtust við fyrstu sýn margir staðir í herberginu, þar sem hægt væri að leyna manni. Þar var fataskápur, dragkista, borð og snyrtiborð, sem var meira til að sýnast. Hvilan var stór, næst- um á stærð við hjónarúm, og þegar Viktoria minntist þess, hvernig hún hefði stundum farið í feluleik sem barn, vissi hún þegar, hvernig hún ætti aS Isyna manninum. „Fljótur hingað," sagði hún. Að svo mæltu ruddi hún öllum koddum af rúminu, og lyfti síðan ábreiðunni, sem kom í stað- inn fyrir sæng. Síðan sagði hún manninum að liggja þvert yfir rúmið til höfða, setti koddana ofan á hann, breiddi síðan á- breiðuna yfir allt saman, og settist loks á rúmstokkinn. Hún hafði varla lokið þessu öllu, þegar barið var að dyrum hjá henni, ekki hátt en þeirn mun lengur, eins og einhver Væri staddur úti fyrir, sem þyrfti nauðsynlega að ná fundi hennar án tafar. Viktoria kallaöi: „Hver er þar?" og reyndi að gefa það í skyn með raddblæ sínum, að hún væri dauðskelkuö. „Gerið svo vel að opna fyrir okkur," svaraði karlmannsrödd úti fyrir. „Gerið svo vel að' opna strax. Þetta er lögreglan!" Viktoriá gekk til dyra, og sveipaði um sig greiðsluslopp sinum á leiðiiíni. Um leið og hún stóS á fætur af rúminu, tók hún eftir að trefillinn rauöi, sem maðurinn hafoi haft meðferðis, lá á gólfinu, svo að hún tók hann upp og stakk honum í flýti ofan í skúffu í dragkistunni, en síðan sneri hún lyklinum í skránni og opnaði hurðina lítið eitt. Hún gægðist út um gættina, eins og hún væri dauohrædd við þessa næturheimsókn lögreglunnar til hennar, sem hafði ekkert illt af sér gert. E. R. Rurroughs T Uti fyrir stóð' dökkhærður, ungur maður i brúnleitum, rönd- óttum fötuhi, en að baki honum var annaf maður, og var sá klæddur einkennisbúningi forihgja i lögregiunni. „Hvað er að?" spurði Viktoria, og henni tekst að ney'ða skjálfta íram í rödd sína, til þess að sannfæra komumenn um, að hún hefði ekkert af sér brotið. Ungi maöurfnn brostí mjög alúðlega, og svaraði henni á mjög sæmilegri ensku. „Mér þykir mjög fyrir því, ungfrú, aS neySast til þess að gera yður svo mikið ónæði á þessum tíma sólarhrings-!. ins, tók hann til mál afbrotamaður heíur .' a li.v'á\dxö\iunni fs"\ JLq — Elskan, ef ég hefði vitaðt ,en þannig liggur í þessu, að hættulegur að jarðgöngin væru svona löng, loppið úr haldi. Síðast sást til hans, þeg- ba hefði ég kysst þig. ar hann hljóp hér inn í gistihúsið, svo að við neyðumst til að leita í hverju herbergi, unz hann finnst og verður handtekinn. Þetta er mjög hættulegur maður!" „Ó, guð sé oss næstur," sagði Viktoria, og lét sem hún tryði manninn að öilu leyti, og opnaði síðan hurðina upp á gátt. Hamingjan hjálpi mer? varst þetta ekki þú? Jói: — Niðri á lögreglustö'ðl sá ég vél, sem segir, hvenær „Gerið það fyrir mig að leita vandlega hjá mér. Eg er svo dæma- mao~ur lýgur. laust hrædd. Ó, viljið þið ekki gera svo vel að líta inn í baSher- .1. Dóri: ~ °, blessaður vertu bergið líka, ef hann skyldi hafa komizt þangað. Og, ó, þér megiS bað er nú ekki mikið. Eg ex; ekki gleyma klæðaskápnum, því að þar geta að minnsta kosti,kvæntur einni, maður! • tveir menn leynzt í einu — og mig, mig langar líka til þess, að þið gægjist undir rúmið. Hver veit nema hann sé búinn að liggja þar i leyni í allt kvöld." Ungi maðurinn og Ifögregluforinginn biðu ekki boðanna, þeg- ar Viktoria var búinn að opna fyrir þeim. Þeir leituðu hátt og lágt í herberginu og voru fljótir að því. „Nei, hann er greinilega ekki hér," sagði ungi maöurinn að lokum. Eruð þ'.ð vissir um, að hann sé ekki undir rúminu?" spurði Viktoria, og virtist alveg á nálum. „Nei, dæmalaus vitleysa er þetta hjá mér. Eg aflæsti herberginu, þegar eg fór að hátta." „Eg þakka yður fyrir aðstoðina, ungfrú, sagði ungi maðurinn, „og góða nótt." Hann hneigði sig um leið og hann gekk til dyra. Viktoria fylgdi honum fram að dyrunum, og sagði. „Ætti eg ekki að aflæsa aftur, eða hvað haldið þér?" •. „Jú, það er alveg sjálfsagt," svaraöi ungi maðurinn. „Þakka'kpnan þín? Stína: — Og er ég þá í raun og veru eina stúlkan, sem þú hefur nokkru sinni kysst? Siggi: — Já, sem ég er lifandi, -------og meira að segja sú lang- fallegasta! — Geturðu skipt hundrað króna seðli? — Nei, en ég þakka þér fyrir- traustið. * — Af hvaða manngerð er yður fyrir." Viktoria aflæsti hurðinni aftur, og stóð' svo nokkrar minútur fyrir innan hana og lagði við hlustirnar. Hún heyrSi, að lög- reglumennirnir börSu aS dyrum á herberginu, sem var handan viS ganginn, heyrSi, að hurðinni þar var lokið upp, og aS frú Cardew Treneh svaraSi hásri röddu og sármóðguð, þegar þess var óskað, að gera mætti leit hjá henni. En hún virtist þó láta undan kröfum lögreglunnar, því að hurðinni var lokað aftur, ög svo opnaði hun á ný eftir skamma stund, og heyrðist þá fóta- tak mannanna, er þeir gengu þaðan til næsta herbergis. Næst var bariS aS dyrum all-langt fjarri viS ganginn. Viktoria sneri þá frá hurðinni og gekk að hvílumii aftur. Henni flaug allt í einu í hug, aS hún hefði sennilega hegðað sér dæmalaust heimskulega. Það hafði senuilega veriS einungis ævintýraþrá hennar oS sú staðreynd, að maðurinn hafði ávarpað mer ham- er lifandi — Hún er engill, það ér hún. svo sannarlega. — Þú ert svei ingjusamur. Mín ennþá. • Sjúkhngur: — Er læknirinn. við? :y Aðstoðarstúllian: — Nei, því miður. Sjúklingur: — Hafið:; þén nokkra hugmynd um, hvenær hann kemur aftur? Aðstoðarstúlkan: —¦ Nei, herra minn, hann fór í vitjun. — Eg frétti að Jóakim hefðí orðið vitlaus af að vinna í hring- húsinu. — Já, það var ekki gott. Haim fann ekkert horn til þess aðf hana á móðurmáli hennar, sem höfðu ráðið því, að hún hafði «1 sjúklings, sem er með ólækn- skotið yfir hann skjólhúsi, en sennilega var hann glæpamaður a'"' : l!" l;": '• af versta tagi, stórhættulegur henni og öllum öðrum. Það getur stundum haft hinar óþægilegustu afleiðingar, þegar menn ákveða að skipa sér í ílokk með hinum ofsóttu gegn þéim, sem ofsóknirnar framkvæma. Jæja, það er ekki til neins að fárast yfir því úr þessu, hugsaði Viktoria — það er búið, sem búið er. Hún gekk að hvílunni, og sagði stutt í spuna: „Rísið á fætur!" hvila sig i Engin hreyfing varð i hvilunni vi'ð þessi orð hennar, svo að hún mælti enn ákveðnari, en þó án þess að hækka róminn: „Þeir eru farnir. Yður er óhætt að koma fram." En enn varð ekki vart við neina hreyfingu undir koddahrúg- unni, svo að Viktoria svifti ábreiðunni af rúminu, og ruddi kodd- unum síðan frá. Ungi maðurinn lá nákvæmlega eins og hún hafði skilið við hann. Eina breytingin var sú, að andlit hans var nú orðið öskugrátt á lit og hann lá með augun aftur. Viktoria virti hann fyrir sér, en svo greip híin andann á lofti, því aö hún tók allt í einu eftir rauðum bletti, sem var að myndast á lakinu, þár sem maðurinn lá. „Ó, nei, það getur ekki átt sér stað" sagði hún, eins og hún væri að' biðja einhvem miskunnar. „Nei, það má ekki véra!" Þá var eins og særði maðurinn heyrði bæn hennsr og reyndi aö verða við henni, því að' hann lauk upp auguniun. Hann stárgi 2452 Á klétt.áb'funinni byrjaði Jim Cross siríi- alh'ifiir.a.', Hann lék ými : .!•::.-numik- il iátbi Jsð '¦'¦- •¦ ;ian á- I horfendur með viðeigandi hrópum og köllum. Síðan stöðvaðist tru:rií:uleikurinn og Cross snéri sér- að Taxz- an: „Stundin er runnin upp,"( hreytti' híam út úr sér. Og i tvéir hraustlegir svertingjar! gerígu nú að samkvæiht 1 sklpun yfirboðara síns til þess að framkvæma athöfn- ina. — Zóphónías, sagði læknir- inn, — Þetta er alvarlegt mál. Annað hvort verðið þér að hætta að drekka eða þér missiði sjónina. Zóphonías velti máhnu fyrir sér: — Jæja, leitt er að svo skuli. nú vera ástatt. En ég er orðina gamall maður .... og ég helá ' að ég hafi séð flest, sem vert er að sjá. — Hefurðu heyrt skrítlungí um kvikmyndastjörnuna? ' j —• Nei, hvernig er hún? — Einkaritaranum hennar , fataðist skýrslugerðin og um ,' daginn komst hún að þeirri niðursíöðu, að hún hefði skilip- , helmingi oftar en hún hefði gift sig. Jói: — Svo þú kenndir kon-< - unni þinni að spila póker? Dóri: — Já, og það var nó.: hugmynd, sem borgaði sig. Á . laugardaginn vann ég aftur / n'ærri þriðjunginn af kciizpitiu, nn'nu. ¦¥¦ — Jæjíi, Villi. Hvað. sefir systir þín-um trúlofunarhrÍH^- inn, sem ég gaf henni? — Ja, hún segir að baðir, >inir hafa kostað meira.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.