Vísir - 29.10.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 29.10.1957, Blaðsíða 7
Þriðjudaginn 29. október 1957 VÍSIR e iGATHA I E3RISTIE j/iíléH9 íeiiir ¦Ufff* $/••¦• 55 greinina aftur. Hún skalf, þegar hún minntist dr. Rathbones, og hvernig hann virti hana fyrir sér. Hann hafði aðvarað hana.... ¦ ESa kannske Dakin segði* að hún, þyríti. ekki að fara þangað aftur. En, hún yroi þó.að fara. aftúr til. herbergis 'síns og sækja pjönkur sínar, því að rauði prjónatrefillinn var meðal þeirra. Kannske- hlutverki hennar yrði lokið, þegar hún hefði afhent Dakin trefilinn. Og kannske hann hrósaðí henni, eins og gert var í kvikrnyndum: „Ve.l af .sér .vikið, Viktoria." Hún leit upp og sá, ao Richard virti hana fyrir sér. „Getið þér náð í vegabréfið . yðar á morgun?" spurði hann. „Vegabréfið mitt?" Viktoria hugsaði málið. Það var henni likt, að hún var ekki enn búin að hugieiða, hvernig hún ætti að hegða sér gagnvart leiðangrinum. Hún varðað forða sér 'hið bráðasta, því að hin raunverulega Veroníka-.eða Venetia mundi koma á vettvang þá og þegar. Hún vissi á hinn bóginn ekki, hvort hún ætti.að hverfa þegjandi og hljóðalaust eða játa brot sitt með tilhiýðilegri iðrun eða yfirleitt, hvað hún ætti til bragðs að taka. Málið var ekki komið á það stig, að hún væri farin að hugsa heppilega lausn. Viktoriu hætti nefnilega alltaf til að hugsa sem svo, að henni mundi leggjast eitthvað til, þegar' í nauðirnar ræki. „Ja-jæja," sagði hún, og fór undan í flæmingi, „eg veit það ekki." „Lögreglan í héraðinu mun kreíja yður um það," mælti Richard til skýringar. „Hún skrifar hjá sér númer, nafn, aldur og þar fram eftir götunum. Þar sem vegabréfið er ekki við höndina, verðum við að minnsta kosti að senda henni nafn yðar og lýs- ingu. Meðal annarra orða, hvert er ættarnafn yðar eiginlega? Eg h'efi aldrei kallað yður annað en Viktoriu." Viktoria lét sér ekki bregða. „Þér vitið það eins vel og eg," sagði hún. „Þáð er eg ekki viss um," svaraði hann og brosti grimmilega. „Eg veit um ættarnafn yðar, en eg er ekki viss um, að þér vitið það." Hann virti hana fyrir sér eins og oft áSur, svo aS henni varð órótt. „Vitanlsga. veit eg, hvaS eg heiti," hreytti Viktoria úr sér. „Þá skora eg á yður að segja mér það — þegar i stað." Rödd hans var.allt í einuorðin hörð. „Það er til einkis að Ijúga. Leik- urinn er á enda. Þér hafið verið mjög snjöll, þér hafið lesið á yð'ur og komið að hverjum fróðleiksmola, sem þér hafið, getað viðað að yður, en svoha blekkingum er ekki hægt að halda áfram ótakmárkáð. Eg hefi egnt giidrur fyrir yður, og þér hafið gengið í þær. Eg hefi haft fyrir yður eintóma.vitleysu, og þér hafið gleypt hana eins og fullkomin sannindi." Hann þagnaði andar- tak, og bætti svo við: „Þér eruð ekki Venetia Savile. Hver eruð þér eiginlega?" „Eg sagði yður það, þegar við hittumst fyrst," svaraði Viktoria. „Eg heiti Viktoria Jones." „Það er ósatt." „Eg er ekki bróðurdóttir hans, en eg heiti engu að síður Jones." „Þér hafiS reynt að telja mér trú um margt annað," sagði Richard. * „Já, og það var allt satt, þótt eg sæi, að þér tryðuð því ekki. Og það gramdist mér, því að þótt eg skrökvi stundum — í raun- inni æði oft — sagði eg þó satt að þessu sinni. Eg kvaðst vera í ætt við dr. Jones, til þess að gera sögu mína sennilegri. Eg hefi a kvöBdvökunni ¦zÆ=0 sagt það við' marga hér i landi, og allir hafa trúað -þvl Hvernig gat eg vitað, að þér væruS einmitt samstarfsroaður hans?" „Það hlýtur að hafa komið yður taisvert á óvart," sagði Ri.chard þungur á brúnina. „Þér tókuð þvi annars meS mestu stillingu — létuð yður hvergi bregSa." „Þó skalf eg og titraði með sjálfri mér," svaraði Viktoria. „En eg taldi, að mér mundi að minnsta kosti óhætt, ef eg biði með skýringuna, unz hingað væri komið." „Óhætt?" hafði Richard eftir henni. „Var það raunveruiega ,Hinn vongóði nýliði stcð" íyrir satt, sem þér söguðuð, Viktoria, aö' þér hefðuð verið svæfð með íraman yfhmanninn, ákærður klóróformi?' „Auðvitað var það satt. Eg skal nefnilega segja yður, að ef mig fyrir að svíkja sér út aukaorlof. Hvernig datt yður í hug, hefði langað til að skrökva annari sögu, þá hefði eg getað búið , sPurði yfirmaðurinn, — að biðja um orlof vegna dauða tengda- rnóður yðar þegar hún er í fullu fjöri? ¦— AfsakiS herra, höfuðs- maður, sagði nýliðinn. — Eg hef aldrei sagt að tengdamóðir mín væri dáin. Eg sagðist bará gjarnan vilja vera viðstaddur jarðarför hennar. -¥• — Já, þú ert hygginn náungi sé eg, sagði gesturinn við íitla: drenginn. — Hvað kannt þú að Presturinn: — Ungi maður, til eina, sem hefði verið miklu sennilegri — og þá hefði fram- setningin líka verið lýtalaus!" „Eg er nú búinn að kynnast yður svo," mælti Richard, „að eg sé að þetta er rétt. Þér verðið þó að kannast við þaS, aS sagan var ansi ósennileg, þegar maSur heyrSi hana í fyrsta skipti." „En þér eruS samt fáanlegur til að trúa henni nú?" spurSi Viktoria. „Hvers vegna!" Richard svaraði með hægð: „Af því að hún gæti verið sönn, þegar litið er á málið frá því sjónarmiði, að þér flæktust í morðið á Carmichael." „Þetta byrjaði einmitt allt saman með morðinu á honum," mælti Viktoria. „Þa'ð er víst bezt, aS þér segiS mér allt af létta," sagði Richard. „Eg veit svei mér ekki,. hvort mér er óhætt að treysta yður," telja hátt? svaraði Viktoria og hvessti á hann augun. Drengurinn: — Einn, tveir, . „Nú þykir mér skörin vera farin að færast upp í bekkinn!" | Þrír> flórir, fimm, sex, sjö, átía, sagði Richard brosandi. „Gerið þér yður grein fyrir því, að mig^íu. fíu> S°si, drottning, kóng- grunaði,. að þér hefuð komið hingað undir fölsku nafni til að ur> as- , véiða upþlýsingar upp úr: mér? Og kannske það hafi einmitt verið tilg^angur ySar?" „Þykist þér kannske vita eitthvað um dauða Carmichaels, sem þú vérður að sigrast á sjálfuxn, ' þéir vita ekki?" spurði Viktoria. Þér. Það gerði eg er „eg var "á Richard svaraði með annari spurningu: „Hverjir eru þeir þínum aldri. eiginlega?" I Ungi maðurinn: — En eg er „Eg verð víst að leysa frá skjóðunni," mælti Viktoria, og síðan af harðara efni gjör en það. sagði hún honum alla söguna um það, sem drifið hefði á daga hennar frá því að hún sá Edward fyrst í London.og þar til hún var svæfð og hár hennar litað. Hún sleppti aðeins tveim atrið- um — rauða treflinum og frú Defarge í sögu Dickens. „Haldið þið, að dr. Rathbone sé viSriSinn þetta?" spurði Rich- ard. „Hann er heimskunnur maður, góða mín, bg menn um heim allan senda honum fé til starfsemi hans." „Mundi þaS ekki vera skilyrSi fyrir því, að hann gæti einmitt starfað að þessum málum?" svaraði Viktoria. „Hann gæti ekki haft betra skálkaskjól." „Já, kann að vera," sagði Richard..„En hver var þessi Lefarge, sem þér spurðuð mig um?" „Eg veit ekkert nema hafnið. Anna Scheele er líka flækt í I þetta mál." „Anna Scheele?" spurði Richard. „Hver• er það eiginlega?" ,;Hún er víst mikilvægur hlekkur í keðjunni," sváraSi Viktoria,' bátinn „þótt eg viti ekki, í hverju mikilvægi hennar er fólgið. Þetta er 1 níis: allt svo flókiS." -c-— Síminn hringdi í íbúð ungu' stúlkunnar og hún fór í símann. ! — Er þetta Beatrice? spurðí^ rödd í símanum. — Já. — Viltu giftast mér. — Já, hver er þetta annars^ Tveir Svíar leigðu sér bát og fóru út á vatn að fiska, -frg' fengu ágætan afla. Níels:— Svanur, merktir þú' staðinn þar sem við veiddum svo vel? Svanur: — Já, eg setti kross á - Og asninn, ef við f áum nú ekki sama bátinn aftur „Segið mér aðeins aftur, hver það var, sem kóm yður út í £ morgun? þetta allt?" „Edwar----------nú, þér eigið við Dakin. Eg held, að hann vinni íýrir eitthvert olíufélagið." „Er hann þreytulegur í útliti, hengimænulegur, heiniskulegur á svip." „Já hann er það samt ekki — heimskur á eg við." „Er hann ekki drykkjumaður?" spurði Richard nú. „Svo er sagt," svaraði Viktoria, „en eg held, aö hann bragði aldrei vin." Richard sat nú lengi þegjandi, og virti Viktoriu fyrir sér. Svo sagði hann: „Mér íiggur við' aö halda, að aTlir helztu leynilög- reglusöguhöfundar heims hafi lagt saman við samningu þess- Reisa síöö til rann- sókna á oííu. Bretar ætla að koma upp olíu rannsóknastöð í stað þeirrar, sem er í Greenwich; og er áœtl- aður kostnaður 750.000 stpd. Verður hún reist í Steyenage og er hún er komin upp verður það starf, sem unnið hefur verið arrar sögu. Er þetta raunverulegt? Eruð þér raunveruleg? Eruð í olíurannsóknastofunni í Green þér kvenhetja, sem hefur orðið að sæta ofsóknum eða eruð þér ,wish flutt til Stevenage. Auk aðeins illa innrætt ævintýrakvendi?" ^þess, sem gerðar verða tilraun- Viktoria lét sem hún heyrði þetta ekki'og svaraði: „Spurningin ir með vinnslu ýmissa efna úr er, hvað við eigum að segja dr. Pauncefoot til skýringar?" „Ekkert," svaraði Richard. „Þess gerist engin þörf." E. R. Burroughs im , Stúlkan rak ujjp óp, þeg- \ ar ljónið, sem liún hafði ætlað að skjóta til bana, kom stökkvandi á hana. Allt í einu, glumdi gífurlégt I stæltur einvígisöskur — og vöðva- | þess að maður hljóp fram til stöðva sært ljónið. olíu o. fl., fær stofnunin Önnur' rannsóknahlutverk. Knattspyrnsmaðurínn kost^ilOO.OOÖ pund. „Vérðlag" á knattspyrnu- mönnum fer sífellt hækkanrfi og er það orðið furC'jhátt. Nýlega keypti ítalska knatt- spyrnufélagið Juventus knatt- spyrnumann að náfni Enrique Sivcri fyrir 100,000 sterlings- pund, og er það algert heims- met. Seljandi, La Plata-félagið í Buenos Aires, keypti síðan John Charles af Leeds í Eng- iandi fyrir 55,000 pund, og gaf honum 10,000 um leið. Sivori. fékk hinsvegár 20,000 pund hjá Juventus, og mánaðarlaun hans verða 250 sterlingspund! _,..

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.