Vísir - 30.11.1957, Page 5

Vísir - 30.11.1957, Page 5
Laugardaginn 30. nóvember 1957 VÍSIR 5 ! Tom var ungur maður, sem 'dréymdi dagdrauma. Hann sá sig í anda sem glæpamann, sem Skemmdarverkamann, eða sem bíræfinn málafærslumann, sem stakk undan fé viðskiptamanna sinna. Tom var eins hyskinn í Starfi sínu og lagði eins lítið á sig og frekast var hægt. Tom var dauðhræddur við vinnuveitanda sinn, Johnson for- stjóra, þó að Johnson léti hann algjörlega afskiptalausan. 1 raun og veru leiddi Johnson Tom alveg hjá sér.Fyrirtækið og skrif stofurnar voru í dimmum húsa- kynnum í City. Lögreglufulltrúinn krafðist þess af Tom, að hann undirritaði skýrsluna, þar sem hann með- gekk afbrotið. Hann hafði verið tekinn fastur fyrir innbrot og það hafði fundizt skammbyssa í vösum hans .... Það var einhver að klappa á öxlina á honum. þeg- ar hann leit upp sá hann að frök- en Swift, stóð við hliðina á hon- •um. Fröken Swift var einkarit- ari forstjórans. — Voruð þér sofandi? spurði hún. — Nei, sagði Tom. — Hann vill tala við yður. Tom andvarpaði og fór inn til lierra Johnsons. Johnson gekk á móti honum og það þar þessi sjálfsbyrgingsháttur í fasi hans, sem Tom gat ekki þolað. — Tom, sagði forstjórinnC það kölluðu hann allir Tom, eins og þeir vissu ekki hvað hann hét). Eg hef hérna verk fyrir yður. Það er ekki létt verk, en áhætt- an er ekki mikil, ef þér eruð of- nrlítið kænn. Skiljið þér? Hann beið á meðan Tom var að átta sig. Tom hlustaði með athygli. Hann hafði aldrei staðið í stórræðum, nema þegar hann lét sig dreyma. — Nú ætla ég að segja yður, hvað þér eigið að gera, sagði herra Johnson. Þér eigið að fara til Parísar á morgun og koma aftur til baka daginn eftir. Eg sendi yður með „Gullnu örinni.“ En— hann hækkaði röddina — þetta er ekki eingöngu skemmti- ferð eða til hvíldar. Þér eigið að taka þetta hérna með yður. Hann hélt á seðli upp að andlitinu á Tom. — Vitið þér hvað þetta er? Þetta er þúsund dollara seðill. Þúsund dollarar eru miklir pen- ingar. Ef þér verðið tekinn fast- ur verðið þér að taka afleiðing- unum sjálfur. Það þýðir ekkert fyrir yður, að segja, að ég hafi gefið yður seðilinn. Það mundu allir trúa mér, en enginn mundi trúa yður. Alit í einu virtist Johnson verða ofsareiður. — Þér skuluð ekki reyna að leika á mig. Ef þér reynið það, læt ég senda yður í fangelsi. Ég veit hvað þér eruð að hugsa. Hérna er bjáni, sem lætur mig hafa þúsund dollara seðil. Eg tek til minna ráða, þeg- ar ég kem til Parísar og fíflið þorir aldrei að gera ráðstafanir gegn mér, því þetta er ólöglegur verknaður. Þér farið á morgun og komið heim daginn eftir og hittið mig strax og segið mér hvernig allt hafi gengið, svo fer ég til Parísar daginn þar á eftir. Guð hjálpi yður, ef þér reynið að leika á mig. Nú megið þér fara, en komið aftur klukkan tíu í fyrramálið og ef þér segið eitt orð um þetta við nokkurn mann, þá verður þetta siðasti dagur yðar hérna í skrifstofunni. Lögreglan skal fá að vita hversvegna. Tími dagdraumanna var lið- inn. Þetta var allt nógu raunveru legt. Hann mætti á skrifstofunni klukkan tiu daginn eftir. — Sjáið nú til, rumdi í herra Johnson. í þessu umslagi er þús- und dollara seðillinn. Þér sjáið, að það er engin utanáskrift á umslaginu. Tim jánkaði því. Það var rétt. Það var enginn utanáskrift, hvorki mannanafn né heimilis- fang. — Þetta þýðir það, að þér get- ið hvorki blandað mér i þetta eða neinum öðrum, þó að þér verðið tekinn fastur. Þér farið með lest- inni, sem kemur til Norðurjárn- brautarstöðvarinnar í París kl. sex. Á mínutunni klukkan sjö verðið þér að vera kominn á St. Lazare-járnbrautarstöðina. Þér skuluð taka leigubil þangað þeg- ar klukkan er fimmtán minútur yfir sex. I stöðinni er matsölu-, borð. Þér farið fram hjá því og gangið upp stigann. Farið þar inn á vínstofuna, en verið eins nálægt dyrunum og hægt er. Þá mun koma til yðar maður og spyrja hvort þér séuð Monsieur Tom. Kunnið þér svo mikið í frönsku að þér skiljið Monsieur Tom? Tom sagðist skilja nóg i frönsku til þess að skilja það. — Annars er maðurinn Eng- lendingur, baulaði Johnson. Þið skuluð setjast saman við eitt borðið og þar fáið þér honum bréfið. Þegar hann er búinn að gá að því, hvað í því er, mun hann fá yður mynd af konu og tveim börnum. Þegar þér af- hendið mér myndina, veit ég að þér hafið afhent peningana í réttar hendur. Endurtakið nú allt, sem ég hef sagt yður. Tom endurtók þetta allt orð fyrir orð og þegar klukkan var ellefu var hann seztur upp í „Gullnu örina". Hann hafði látið umslagið i brjóstvasann. 1 vínstofunni í lestinni sátu tveir stórvaxnir menn og drukku bjór. Hann tók umslagið úr brjóstvasanum og lét það í bak- vasann á buxunum sinum. Menn- irnir horfðu á hann gera það. Han fór út úr vínstofunni. Beint á móti honum í klefanum sat maður og las i blaði. Tom datt þá í hug að umslagið væri betur geymt í vestisvasanum og flutti það þangað. Hann sá að maðurinn með blaðið starði á hann á-'<j*8$an. — Eg held*a6 þér hafið misst eitthvað, sagði ókúnhí maðurinn. — Nei, ég missti ekkert, svar- aði Tom. Eg týni aldrei neinu. — Maður verður að fara var- lega á svona ferðalagi, sagði mað urinn. Það eru allskyns menn í þessum hraðlestum. Þjófar, smyglarar og snuðrarar líka. Tom fór aftur inn í vínstofuna. Mennirnir sátu enn við bjór- drykkjuna. Tom keyppti sér gos- drykk. Allt í einu ldappaði einhver á öxlina á honum. Honum brá við. Það var annar bjórdrykkjumann anna stóru. — Afsakið herra minn, en er- uð þér ekki herra Higgins? Nei, stamaði Tom. — Fyrirgefið, en þér eruð svo likur honum. Þér eruð alveg eins og herra Higgins. Hvernig er það annars hafið þér það ekki gott? — Jú, ágætt, sagði Tom. — Þér megið til með að af- saka, sagði maðurinn og gekk aftur yfir til félaga síns. Þetta eru náttúrlega leynilög- reglumenn, hugsaði Tom. Hann flýtti sér aftur inn í klefann sinn og var meira en lítið glaður, þeg- ar hann sá að maðurinn með blaðið var farinn. Nú var til- kynnt i lestinni, að hún væri að nálgast Dover og í sömu svifum komu bjórdrykkjumennirnir tveir inn í klefann. Maðurinn, sem hafði yrt á Tom, brosti til has og það fannst Tom ills vili. Svo nam lestin staðar. Þegar Tom fór um borð um ferjuna í Dover, hljóp hann beint í fangið á mönnunum tveim. — Nú, við hittumst þá aftur, sagði maðurinn. Þeir gruna mig auðvitað, hugsaði Tom. Þeir geta tekið mig fastan hvenær sem er. Hann gekk nú alls staðar úr vegi fyrir þeim. Ef hann sá þá í vín- stofunni flýtti hann sér út á þil- farið, og ef hann sá þá koma út á þilfarið hljóp hann inn í vín- stofuna. Þetta var ensk ferja, svo þeir gátu tekið hann fastan þar um borð. Loksins voru þeir komnir yfir til Frakklands. Þegar hann var seztur inn í klefan í lestinni, sett ist stóri maðurinn þar beint á móti honum. Það var ekki um það að villast, að þeir voru að snuðra um hann. -— Voruð þér sjóveikur, spurði stóri maðurinn. Tom hristi höfuðið. — Eg verð aldrei sjóveikur, sagði maðurinn, þó fer ég oft yfir sundið. Er er innkaupastjóri í stórri verzlun. Kaupi nærfatn- að, ull. Tom heyrði varla hvað hann var að sagja. Hann hugsaði ekki um annað, en að þetta heppnaðist nú hjá honum. Dem- antsmyglarinn mikli smyglaði gimsteinunum frá London til Parísar þrátt fyrir allar tilraun- ir ensku lögreglunnar til að koma upp um hann. ■— Eg fæst við viðskipti líka, sagði Tom. — Með hvað verzlið þér? spurði maðurinn. — Það eru ekki þess konar viðskipti, sem þér haldið, sagði Tom hreykinn. — Hm, sagði maðurinn — Hm, ég skil, sagði maður- inn kuldalega. Lestin nam staðar á Norður- stöðinni og Tom ráfaði út. Hann hlakkaði til að skoða París. Þegar klukkan var fimmtán mínútur yfir sex tók hann sér leigubíl og ók til St. Lazare stöðvarinnar. Hann fór upp stig- ann og upp i vínstofuna og stóSf rétt hjá dyrunum. Áður en hon- um veittist tími til að kaupa sér hressingu kom litill, horaður, maður með lítið yfirvararskegg, til hans. — Monsier Tom, spurði hann. — Já, ég meina oui, sagði Tom. —- Þér þurfið ekki að tala frönsku. Komið. Eruð þér með. það á yður? — Oui, sagði Tom og sperrtí sig. Þeir settust vi?i borð og Tom rétti fram umslagið og spurði um ljósmyndina. Maðurinn hristi höfuðið. Hann sagðist þurfa að rannsaka hvað í ums- laginu væri fyrst. Tom skildi það og fékk honum umslagið. Mað- urinn stóð upp samstundis. — Hvað eruð þér að gera, spurði Tom æstur. — Hm, sagði maðurinn. Þér eruð tortrygginn náungi. Haldið þér að ég þori að opna þetta hérna. Biðið augnablik. Hann flýtti sér og Tom glápti eftir honum. Plann mundi aldrei sjá meira af honum. — Var ég lengi? spurði mað- urinn, þegar hann kom aftur. — Nei, nei, alls ekki, svaraði Tom og varpaði öndinni léttara. Fæ ég nú myndina? — Hún er í umslaginu, sagði maðurinn og rétti honum snjáð og óhreint umslag, sem var límfc aftur. En það er líka smá til- kynning í því. Tölur! Hann hló. Fáið Johnson það, en ég mundi ekki opna það, ef ég væri í yðar sporum. Eg býst ekki við, að hann kæri sig um að þér séuð að snuðra í hans einkamál. Það er nú það. Verið þér sælir! Tom fór líka burt af stöðinni og honum létti, þegar þessu var nú öllu lokið. Hann var í Paris um nóttina, en hann vissi ekki hvað hann átti að taka sér fyrir hendur. Það var ekki svo erfitt að vera smyglari, en það var ekki auðvelt að hafa ofan af fyrir sér í stórborginni, þar sem maður var ókunnugur. Hann drattaðist loks inn i kvikmyndahús og sá þriðja manninn í fjórða sinn. Svo fékk han sér herbergi rétt hjá Norðurstöðinni og daginn eftir, þegar hann steig upp í „Gullnu örina", leið honum alveg prýðilega. — Þetta kalla ég skemmtilega tilviljun, sagði maðurinn, sem sat á móti honum í klefanum. Það var innkaupastjórinn — sá sem kaupir nærfatnaðinn. — Góðan daginn, sagði Tom. _ Hvernig gengu viðskiptin? spurði maðurinn. — Hvernig gekk yður? spurði Tom þurrlega. — Svona sæmilega. — Ágætlega hjá mér, sagði Tom. Framh. á bls. 4 HLUTAVELTA Glæsélegasta hlutavelta ársins verður haldin í Verkamannaskýlinu á morgun, sunnudaginn 1. desember kl. 2. Á hlutaveltu þessari eru ógrynnin öll af góðum og dýrmætum munum. Meðal þeirra ágætismuna sem þarna eru á boðstólum má nefna: Kjöt í heilum skrokkum, olía í tonna tali, kol í tonna tali skipsferð út um allt land, húsgögn, silfurmunir, allskonar fatnaður og fataeini og margt fleira. Fjölmennið á þessa ágætu hlutaveltu. — Ekkert happdrætti. Freistið gæfunnar, styðjið gott málefni og fáið jólagjafirnar á hlutaveltunni. Kvennadeild Siysavarnafélags Islands, Reykjavík

x

Vísir

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.