Vísir - 07.12.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 07.12.1957, Blaðsíða 7
Laugárdaginn 7. desember 1957 VlSIB WAWWJSWW^WWrtWi^^^^^WW^'kV^WWV^WV o s *Jjorotkuf LJuentin: LJduf* A mr X m ASTARSA6A í — Fyrir fáeinum mánuðum fannst þér gaman að henda njósn- aranum hennar ömmu í vatnið. Þegar John kom hingað varstu hfseddur um að hann mundi kóma mér til að langa til Englands — en nú viltu losna við mig sem fyrst! Næmt andlit Emilios 'varð .undir eins alvarlegt og hann tók báðum höndum um hönd hennar. — Bjáninn þinn, sagði hann. — Þú Veist að mér þykir vænt um þig og finnst þú ver'a systir mírí.- Og þú veist að þú eft alltaf veikomin hirigað, hvenær sem þig lángar til að koma. En það er margt sem hefur breyst hérna síðan John kom. Það er nverju orði sannara. Eg er nærri því búinn að borga „Pegasus" og hér verður mikið að gera þegar gestakoman hefst í alvöru. Foraldrar Francesc'u eru farin að télja mig efnaðan. En Colette lét engan bilbug á sér finna. Hún var gröm hon- urn ennþá. — Og nú, þegar þú keirist af án mín, sendir þú mig glaðuf o'g ánægður til ömmu minnar. Fyrir tveimur mánuðum var allt öðru vísi. Þá hefðuð þið ekki getað komist af án mín hérna í veitihgahúsinú. Og börnin___ Hún klökknaði er hún minntist á þau. — Þér var ekki um að eg færi til Englands þá. Emilió tók báðum höndum uni höfuð hennaf dg kyssti hana íast á báðár "kinnarnar. — Það varst þú, sem sagðist ekki vilja éiga heima hérna eftir að eg giftist, sagði harín. — Og það varst þú sém hjálpaðir mér að afla periingá, svo að eg gæti gift mig bráðum. Okkur þykir feikn vænt um þig, carrissima, Francéscu þykir líka vænt um þig og vill hafa þig hérría éf þú vilt___ Hann sagði henni ekki að hann hefði böðist til að selja „Pegasus" tíl þess að borga læknishjálþina, en John hefði neitað að taka á möti nokkrum eyri. Emilio hafði fengið alveg nýtt álit á Englendingnum, og hann áleit að hann væri Colette góður vinur — sem mUndi verða henni hjálparhella þegar hún kæmi til ættingja sinna í Erig- landi. Það hefði verið allt annað að sleppa henni til framandi lands þegar hún átti engan að ög vár ómissandi fyrir veitinga- húsið og Fionettif jölskylduna. — Við gleymum aldrei, því sem þú hefur gert fyrir okkur, sagði hann um leið og hann sleppti henni. Hún brosti. — Hafi eg gert eitthvað fyrir ykkur, þá er það. ekki nema greiðsla á skuld, sagði hún hægt. — Skuld við Maríu frænku, sem eg get aldreá borgað að fullu. — Þú veizt að mamma vildi að þú æ.ttir heimili hérna um aldur og ævi, sagði Emilio og stóð upp. — En eigi að síður getur þú skroppið til hennar ríku ömmu þinnar. Því ekki það? Þegar vélbáturinn var farinn með Emilio og Biöncu settist Colette og fór að lesa bréf ömmu sinnar-aftur. Ástkœra Colette: — Mér er mikil gleði að skrifa þér bréf, sem ég veit að þú lest — loksins Eg get ekki lýst hve ömurlegt það hefur verið fyrir mig í öll þessi ár, að geta ekki náð sambandi við mömmu þína — þú verður að trúa mér er eg segi þetta, og svo reynum við að gleyma fortiðinni. Eg er svo glöð vegna þess að þú hefur fdllist á að koma og heimsœkja mig hingað, á þitt raunverulega heimili, og eg vona að þú unir þér vel hérna. Eg hlakka til að sjá þig — John segir að þú sért svo lík henni mömmu þinni — og mér finnst eg varla geta trúað, að þessi draumur sé að rœtast. Eg sendi þér mínar hjartans kveðjur. Þín einlœg amma. Þarna var eftirskrift um ávísunina og að hún gæti fengið meiri peninga lánaða hjá John ef hún þyrfti. Hann fengi pen- j ínganá aftur ú'ndir eins ög þau kæmi tií Castleton.... ÞVi að vitahlega vérður þú lionum samférða: Eg felli mig ekki við að ' þú farir þ'essa iöngu leið ein. Colette sat léngi með bréfið í hendinni og blá augun störðu út í fjarskann. Bréfið var skrifað á þykkan, dýran pappír og heimilisfangið Osterley House greypt efst á örkina. — Mamma! Mamma! hvíslaði hún hrygg. — Hvers vegna gat þetta ekki komið fyrir þig, fremur en fyrir mig? Henni fannst kaldhæðni örlaganna dð þetta 'bréf og ávísunin kæmi mörgum árum of seint. FERÐALAGIÐ UNDIRBÚIÐ. — Hvað er að, Colette? John hafði tekið eftir stúikunní, sem sat í hnipri á þrepinu — hann hafði séð hana út um gluggann og kom niður til að spyrjast fyrif um hvað hefði komið fyrir. — Gcða Colette mín, þarftu á öxlinni á mér að halda til þess að hugga þig? spurði hann vingjarnleg&. í stað þess að svara rétti hún honum bréfið og ávísunina. — Þetta er ekki hægt, sagði hún grátandi og þurrkaði sér í framan. — Eg get það ekki! Hún amma míri verður hrædd við mig, eg verð ðsvífiri við vinnufólkið, og ef það méðhöndlar mig eins og krakka þá rek eg út úr mér tunguna! — Nú finnst mér þú tala ;éins og krakki, sagði John. — Þú þarft ekki að kvíða neinu. Við getum farið í lok næstu viku. Pietro er bfáðum albata, og önnur hjúkrunarkonán getur orðið hérna þangað til Emilio giftist. , - Hún starði á hann og reyndi að jafna sig. — Þú skammast þin auðvitað fyrir mig, eg veit ekkert hvernig eg á að haga mér eða hvernig e'g á að vera til fara, og kann enga mannasiði. Eg hefði ekki átt að segja að ég skyldi koma — eg verð eins og villidýr í búri. — Ósköp litið villidýr. Hann hló að henni og þá varð hún reiö. Svo bætti hann við, þurrlega: — Hættu nú þessu bulli, Colette. Farðu og þvoðu þér í framan, óg'svo skulum við fara í bankann og sækja þessa peninga. Hún horfði efasemdaraugurn á ávísunina. — Eg hef aldrei á'tt svona mikla peninga á ævi minni, sagði hún allt í einu. — Og eg veit ekki hvernig'maður á að haga sér íbanka. Ætlarðu að koma með mér? Svo bætti hún við: — Þeir skrifa í blöð- unum að þú sért ríkur og frægur, og þá hlýtur þú að hafa vit á peningum. John brosti. — Eg er ekki mjög frægur, og' alls ekki ríkur — minnsta kosti ekki í sarhanburði við hana ömmu þína, sagði hann. — Ég á aðeins það sem eg vinn fyrir sjálfur, en á eng- ari arf. — En það er miklu betra! Nú birti yfir Colette. — Mér er ómögulegt að hugsá til þess að niáður bíði eftir að fólk deyi, svo að maður geti erft það! En það eru góðir þeningar, sem maður vinnur fyrir sjálfur. — Maður þarf alltaf á þeirri að halda, hvoft sem þeir eru góðír eða vondir. Éri ég veit þó alltaf svo mikið um banka, að eg get hjálpað þér til að fá þessa ávísun greidda, Colette. Og svo getum við keypt farmiða um leið. Og á eftir getum við athugað hvört við fáúm heritug föt til fefðaririnar handa þér. — Ætlar þú að hjálpa mér að kaupa föt? sþurði hún barns- lega. — Eg hef ekkert vit á fötum. Hún leit á bátinn, sem lá bimdinn fyrir neðan þrepin — bátinn sem henni þótti svo vænt um og hafði gefið henni tækifæri til að komast leiðar sinnar um vatnið frjáls — heila veröld. — í bát þarf máður ekki að vera í sparifötum, sagði hún döpur. — Eg er hrædduf um að eg komi að litlu gagni með að hjálpa þér til að velja föt, sagði John hikandi. — Væri ekki betra að Fytktu \m á SSCO f QtOvlilsl 1« Frá fréttaritara Vísis. Akranesi í morgun. Unglingar í gagnfræðaskóla- A'liraness 200 talsins, ásamfc kennurum, skólastjóra, Ragnari" Jólianncssyni og fræðsluiifefnd,. gengu fylktu liði frá skólanum inn' í Vállhólt í gær. Þár sem GUðfriundur Vésteins- son nemándi í 4 bekk og iimsjón- armaður skólans stakk fyrsíu skóflustunguna á lóðinni, þar sem hinn nýi gagnfræðaskóli á, að rísa. Fundur um rétterstöðu Græniands. Nk'. þriðjudagskvöld geiigst- Stúdentafélág íteykjávíkuf fýrir almennum félagsfundi íiai rétt- árstöðu Grænlánds. Frunimælandí verður dr. Jón Dúason, sem allra manna mest og bezt veit um þau mál, og 'um áratugi hefir barizt Ötuíli þar- áttu fyrir rétti Isleridinga til Grænlánds. Ýmsum merkum baráttumönn- um í Grænla.ndsmálinu yerður boðið sérstaklega að sitja 'fund- inn. • Fundurinn verður haldinn 1 Sjálfstæðishúsínu, og. hefst kL 8,30. kkert Iramboð af rjúpií. Dagblaðið VÍSIR óskast sent undirrituðum. Áskrifstargjaldið er 20 kr. á mánuði. Nafn .........'................................ Heimili ....................i................... Dagsetning.............. Sendið afgreiðslunni þetta eyðublað í pósti eða á annan hátt, t. d. með útburðarbarninu. Eftir upplýsingum er blaðif þefur aflað sér víðsvegar að mun ekkert frambað nú vera á rjúpu. Flestar kjötverzlánir eiga enga rjúpu og frystibús heldur ekki. Þessu mun valda bæði, að núi fer rjúpnastofninum fækkandi og snjólétt hefur verið undan- farið. Nokkuð var skotið af" rjúpu í snjónum um daginn, en síðan ekkert eða þá mjögi lítið. Ef nú snjóar eitthvað að ráði er ékki loku fyrir skotið- að rjúpan færist nær manna- byggðum og verði þá skotin. Vart mun það þó auka fram- boðið mikið þar eð friðunar-* tíminn hefst eftir hálfan fnán- uð eða 20. þ.m. og eftirspurn er geysimikil eins og jafnan- fyrir jólin. -j|(- Rita Hayworth, sem enn er í gil'tingarhiiglciöingum, 'ætlar að hætta áð lcika í kvikmyndum eftir á—3: myndir.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.