Alþýðublaðið - 26.05.1920, Side 2

2
ALÞYÐUBLAÐIÐ
En hvað sem þessu líður, þá
er bærinn vatnslaus — 16 þús.
manns vatnsvana — í einn til tvo
sóiarhringa. En sú er bót f rnáli,
að vonandi verður vatnsskorturinn
ekki eins tilfinnanlegur eftir við-
gerðina. Ög eitt er vfst, að svona
stórbilanir ættu ekki að þurfa að
koma fyrir, ef sæmilegt eftirlit
væri með leiðslunni og hún út-
búin sem skyldi.
3rlanð lýðvelði?
Khöfn 25. maf.
Símað er frá New-York, að
Colley utanríkisráðherra hafi sagt,
að utánrfkismái Bandaríkjanna séu
ekki því til hindrunar, að viður-
kenna megi írland sem lýðveldi.
póiverjar f hnnðana?
Khöfn 25. maf.
Símað er frá Konow, að fregn-
ir segi, að Pólverjar hafi beðið
geysilegan ósigur fyrir bolsivík-
um milli Polodsk og Beresina.
Frá Warschau sfmað að bolsi-
víkar hafi verið miklu liðfleiri f
árásinni.
Jack London.
(Þýtt af Skúíu).
(Niðurl.).
Nítján ára að aldri snéri ég
aftur til Oakland og gekk á lýð-
skólann. Þar var, eins og venja
er til, gefið út skólablað, Það var
viku — nei, ég held það hafi
verið mánaðarrit — og ég skrifaði
sögur í það. Þær voru lítt hug-
myndaríkar, mestmegnis frásögur
frá sjóferðum mínum og viðburð-
um þeim sem komu fyrir mig á
flökkulífi mfnu. Þar var ég eitt ár
og hafði ofan af fyrir mér með
því að hafa dyravarðarstarf á
hendi, og síðan fór ég þaðan af
því að ég þoldi ekki áreynzluna.
Þegar hér var komið höfðu um-
mæli mfn um jafnaðarmenskuna
vakið talsvert athygli og ég var
þektur sem „uogi jafnaðarmaður-
inn*', en heiður sá olli þvf, að ég
var hneptur í varðhald, fyrir það
að halda ræður á götum úti. Eftir
að ég fór úr lýðskólanum las ég
af kappi í þrjá mánuði og tólc
síðan burtfararprófið og gekk á
háskólann í Kaliforníu. Mér var
þvert um geð að hætta við há-
skólanámið og vann því á þvotta-
húsi og að ritstörfum, til að geta
haft ofan af fyrir mér. Það var í
eina slciftið sem ég vann af því
að ég hafði löngun til þess, en
áreynzlan var mér um megn, og
strax og fyrsti veturinn var hálfn-
aður varð ég að hætta við námið.
Ég hélt áfram að stffa skyrtur
og annað því um Iíkt á þvotta-
húsinu og vann að ritstörfum í
öllum frfstundum mfnum. Eg reyndi
að rækja það hvorutveggja, en oft
fór svo að ég sofnaði með penn-
an í hendinni. Þá yfirgaf ég þvotta-
húsið og ritaði allar stundir og þá
sótti lfflð og draumarnir mig heim
að nýju. Eftir að ég hafði unnið
að ritstörfum f þrjá máðuði lagði
ég þau á hylluna, þar eð ég þótt-
ist ekki fær til þess starfa, og hélt
til Klondike í gullleit. Er árið
var á enda varð ég að fara heim
aftur, því ég fékk snert af skyr-
bjúg. Ög það var .á heimleiðinni,
þegar ég fór 1900 mflur á opnum
bát, að ég fyrst ritaði dálítið um
ferðina. Það var í Klondike, að
ég kyntist sjálfum mér. Þar talar
enginn. Allir hugsa. Menn ná hinni
réttu gagnsýni. Þannig var það
um mig.
Faðir minn dó þegar ég var í
Klondike og ég varð að takast á
hendur að sjá fyrir heimilinu. Þá
voru illir tfmar f Kaliforníu og ég
gat ekki fengið neina atvinnu. Er
ég var að leita að henni skrifaði
ég „Niður fljótið" og var það lagt
í ruslakistuna. Meðan ég beið eftir
afsvari þess ritaði ég sögu, sem
var tuttugu þúsund orð að lengd,
og sendi hana útgefanda einum,
en hún fékk sömu útreið. I því
að hvert afsvarið rak annað hélt
ég stöðugt áfram að rita um ný
efni. Ég hafði ekki hugmynd um
hvernig ritsjóri liti út. Ég þekti
engan lifandi mann, sem gefið
hefði nokkuð út eftir sjálfan sig.
Að lokum tók kaliforniskt tfmarit
sögu eftir mig og ég fékk fimm
Afgreiðsla
blaðsins er í Alþýðuhúsinu við
Ingólfsstræti og Hverfisgötu.
Sími 988.
Auglýsingum sé skilað þangað
eða í Gutenberg í siðasta lagi kl.
io, þann dag, sem þær eiga að
koma í blaðið.
doiiara f ritlaun. Skömmu seinna
bauð „Svarti kötturinn" mér fjöru-
tíu doliara fyrir sögu, Nú breytt-
ist veður f lofti og ég býst ekki
við að þurfa að gerast kolamokarí
í bráðina, þó ég hafi gert það og
geti gert það aftur.
Fyrsta bókin mín kom út 1900.
Ég hefði getað unnið mér inn
dálaglegan skilding með þvf að
vinna við blöð, en ég var nógu
skynsamur til að hafna að gerast
þræll- slíks morðtóls, því það álít
ég að blöðin séu gagnvart ungum
rithöfundi, sem er f þann veginn
að koma fótunum undir sig. Þá
fyrst, er ég var orðinn viðurkend-
ur rithöfundur, tók ég að vinna
við blöðin. Ég hefi álit á reglu-
bundinni vinnu og bíð aldrei eftir
neinum innblæstri. Að lundarfari
er ég ekki eingöngu hirðulaus og
óstiltur, en einnig þunglyndur; þó
hefi ég unnið sigur á hvorutveggja.
Sjómannsaginn hefir haft ágæt
áhrif á mig. Ef til vill stafar það,
hvað ég þarf lftið að sofa og hve
reglubundinn svefn ég hefi, lfka
frá þeim tfma, þegar ég var sjó-
maður. Ég sef nákvæmlega hálfan
sjötta tfma að meðaltaii, og það
hefir aldrei enn þá komið neitt
það fyrir mig, að það gæti haldið
mér vakandi þegar háttatími var
kominn.
Ég er mikill fþróttavinur og
þykir gaman að slást, skylmast,
synda, rfða, sigla, já meira að
segja að leika mér að flugdrekum.
Þó ég sé úr kaupstað, vil ég
heldur búa nálægt borginni en í
henni. Þeir höfundar, sem hata
haft mest áhrif á mig síðan ég
varð fullorðinn, eru Karl Marx,
að sumu leyti, og Spencer ahnent.
Á hinum ömurlegu æskudögum
mfnum hefði ég, ef ég hefði haft
tækifæri til þess, kynt mér hljóm-
list; nú á tímura, sem fremur má
nefna æsku mína, myndi ég, ef
ég ætti eina eða tvær miljónir.