Morgunblaðið - 18.07.1936, Qupperneq 8

É
MOftÖtfNBÍiABÍÖ
lattíaí-íasfinn 18. Jiöff WSt
i
'JCuufis&apuv
Nýslátrað hestakjöt, af ungu
í buff. Hangið hestakjöt. Syk-
ursaltað hestakjöt á 55 aura
y% kg. Nýr lundi á 25 aura
stk. Nýr rabarbari á 30 aura
’}/i kg. Skyrhákarl, reyktur lax,
ódýr. Kjötbúðin í Von, sími
44*48.
Peysufatasatin á 7.50 mtr. —
Peysufatasatin á 15.00 mtr.
Lastingur, Flöjel og alt tillegg
til Peysufata er enn þá til í
,Versl. Dyngja.
Herrasilki og sljett silki í
upphluta. Kniplingar og alt til-
legg til upphluta. Versl. Dyngja
Óvenjulega falleg og ódýr
efni í svuntur og upphluts-
skyrtur. Svört silki í svuntur.
Taftsilki, sjerstaklega falleg.
Versl- Dyngja.
Silkinærföt, kvenbolir, kven-
buxur. Silkisokkar í úrvali. —
Barnasokkar, ódýrir og góðir.
Versl Dyngja.
Otgerðarmenn! Sel ódýra og
góða beitusíld, eins og að und-
anförnu. Steingrímur Árnason,
sími 1059.
Hangikjöt nýreykt. Nordals-
íshús. Sími 3007.
Kaupi gamlan kopar. Vald.
Poulsen, Klapparstíg 29.
Vjelareimar fást bestar hjá
Poulsen, Klapparstíg 29.
Trúiofunarhringana kaupa
Bsenn helst hjá Áma B. Bjöms-
syni, Lækjartorgi.
Kaupi gull og silfur hæsta
reröi. Sigurþór Jónsson, Hafn-
arstræti 4.
Kaupi íslensk frímerki hæsta
verði. Gísli Sigurbjörasson,
Lækjartorgi 1. Sími 4292. Opið
1—4 síðd.
' --------------------------->*
Stsersta úrvál rammalista. —
Innrömmun ódýrast. Vershtírin
Katla, Laugaveg 27.
Kaupi gull hæsta verði. Ámi
Rjömsson, Lækjartorgi.
Af öllum þjóðhöfðingjum Ev-
rópu myndi jeg- hafa talið
ólíklegást að Bretakonnngi yrði
sýnt banatilræði.
Það hafa venjulega verið harð-
stjórar, sem stöðugt hafa átt líf
sitt að verja fyrir tilræðismönn-
um. Mussolini hefir verið sýnt bana
tilræði oftar en einu sinni. Síðast
Hvalsporður, saltaður. Nor-
dalsíshús, sími 3007.
TruIofun*rhringar hjá Sigur-
>ór, Háfnarstræti 4.
Kaupið leikföng í Leik-
fangakjallaranum, Hótel Heklu
Sími 2673. Elfar.
■slapp hann með naumindum. Þá
ívar skotið á hann af skammbyssu,
en kúlan lenti á orðu á brjósti
hans og af orðunni á annan mann.
Mussolini sakaði ekki.
Hann hefir nú agað þjóð sína
og vanið hana við stjórnarfar sitt.
-Enda hefir hann fært henni at-
vinnnfrið og nýlendur. En hve-
nær sem hann ferðast er lífvörð-
ur með honum.
¥
Ef þú ert svangur, farðu á
Heitt & Kalt. Ef þú ert lystar-
lítill, farðu á Heitt & Kalt.
Mikill og góður matur á Heitt
& Kalt. Fyrir lágt verð.
Café — Conditori — Bakarí,
Laugaveg 5, er staður hinna
vandlátu. - Sími 3873. Ó. Thor-
berg Jónsson.
Annar einræðisherra, sem altaf
hefir lífvörð með sjer er Hitler.
Eru það stórir og sterkir S. S.-
menn, sem jafnan eru í návistum
við hann. Þegar Hitler ekur í bíl,
er jafnan ekið hratt. Oft standa
S. S.-mennirnir á aurbrettum bíls-
ins. er Hitler fer þar sem marg-
menni er. Myndir sýna, 'að S. S.-
mennirnir hafa þá jafnan hend-
nrnar á skammbyssuhandfanginu
við belti þeirra.
*
Friggbónið fína, er bæjarins
besta bón.
Oft hefir gosið upp orðrómur um
að Hitler hafi verið sýnt
banatilræði. Nn síðast var sagt að
Kjötfars og fiskfars, heima- hepni ein hafi bjargað lífi hans,
tilbúið, fæst daglega á Frí-jum sama leyti og Julius Schreck
kirkjuvegi 3. Sími 3227. Sent bifreiðastjóri hans Ijest.
tíeim. i *
Orðrómurinn segir að Schreck
hafi verið myrtur. Hann var
mjög svipaðuT Hitler í ntliti (m.
a. með eins skegg og hann), og
hafði verið bifreiðastjóri hans nm
áratug.
Hitler ekur sjaldan sjálfur. En
að þessu sinni (segir orðrómur-
inn) ók Hitler, en Schreck sat við
hliðina á honnm. Skotið sem hæfði
Schreck, var ætlað Adolf Hitler.
*
dward VIII. Bretakonungur,
sem sýnt var banatilræði í
fyrnadag, er einn af vinsælustu
konungum sem Bretar hafa átt.
Hann gat sjer vinsældir á meðan
hann var prinsinn af Wales, og
Bretar kalla hann oft enn þann dag
í dag prinsinn af Wales.
Edward VIII. hefir látið mikið
til sín taka kjör almúgans. Eink-
um hefir hann haft áhuga á að
kjör námamanna verði bætt.
Hefir hann oft gert sjer ferðir í
námahjeruðin og farið niður í
námurnar. Hann hefir einnig sótt
heim óbreytta námaverkamenn til
að kynnast heimilishögum þeirra.
¥
Kjett áður en „Queen Mary“
risaskipið var fullgert, fór konung-
ur að skoða skipið. Hann fór um
boi'ð á landgöngubrú verkamann-
anna, þar sem þeir voru við vinnu,
og fór ekki að skoða hina glæstu
veislusali skipsins, heldur niður í
ketilrúmið. Hann kaus helst iað sjá
laðbimað verkamannanna, sem
mesta erfiðið vinna.
*
Vísan um Carstenskjöld er að-:
sögn Indriða Einarssonar-
rjett þannig:
Merknr, hraður, gefnr npp gjöldl,,
góðsinnaður lítt við öld.
Stórættaðnr stór með völd,
stiptamtmaður Cartenskiöld..
Jeg sagði frá þessari vísu í gær„
Indriði segist vel mnna eftir vísunni
frá nngdæmi sínu; hún haf orðið
landfleyg þá, einmitt vegna þcss
hve hún var ort við sjerkennilegt'
tækifæri.
¥
Dómarinn: Hefi jeg ekki sjeð:
yður einhverntíma fyr ?
Sakborningur: Jú, jeg hefi ver-
ið söngkennari dóttur yðar.
Dómarinn; Fjögr.a ára fangelsil'
*
Vegabrjefa eftirlitsmaðnrinn:
— Getið þjer sannað að þessi
kona sje eiginkona yðar.
— Hr. eftirlitsmaður. Ef þjer ■
getið sannáð mjer hið gagnstæða,,.
skal jeg gefa yður 1000 krónnr.

I' ■ ■■ mm .mrnmmmi wmiMl
Gluggahreinsun og loftþvott
ur. Sími 1781.
Oraviðgerðir afgreiddar fljótl’ .
og vel af úrvals fagmönuum
hjá Árna B. Björnssyni, Lækj-
arfcorgi.
ETHEL M. DELL:
ÁST OG EFASEMDIR 3#
andi ósk hans, linti hann ekki á látunum með að
fá hana til þess að efna loforðið, áður en hana
færi að iðra þess.
Þegar hann var búinn að vinna hana, gat hann
ekki að sjer gert að undrast yfir, hvernig það hefði
átt sjer stað. Kvenfólkið sagði, að öll hepnin væri
á hennar hlið, en karlmennirnir þögðu. Dacre var
að vísu orðinn kapteinn í hernum, en hann var
ekki í miklum metum. Mansfield majór hafði eitt
sinn látið þau orð falla, að hann væri „mesta fífl,
sem hann hefði fyrirhitt“, en Tommy var líklega
sá eini, sem hataði hann af öllu hjarta-
Monck, sem til þessa hafði búið með Dacre, var
vanur að segja, að hann hefði ekkert sjerstakt út
á hann að setja.
Monck átti að vera svaramaður við brúðkaupið
daginn eftir. Dacre, sem leit upp til hins fámælta
og dula fjelaga, hafði svo að segja neytt hann til
þess. Ósjálfrátt kom hann ávalt vel fram við
Monck, og var jafnan stiltari en ella í návist hans.
Margir aðrir af liðsforingjunum fundu til sama
beigs og virðingar fyrir Monck. Tommy var sá
eini, sem átti óskifta og einlæga vináttu hans. —
Það lá nærri, að hann tilbæði þenna eldri vin sinn
og fjelaga, og hann hafði fitjað upp á því við
hann, að þeir byggi saman, þegar systir hans væri
gift. Tommy var himinlifandi við tilhugsunina og
hann grunaði, ekki að ástæðulausu, að Monck væri
ekki óánægður yfir uppástungunni.
Og þetta síðasta kvöld fyrir brúðkaup systur
hans var tilhugsunin um samveruna með Monck
það eina, sem kastaði birtu á framtíðina í hans
augum. Hann ætlaði einmitt að fara að lýsa því
yfir við Monck, þegar þeir nálguðust tröppurnar-
En orðin komu aldrei fram yfir varir hans. Því
að þegar Tommy varð litið framan í Monck í hinni
rauðu birtu, sem lagði frá lampanum, varð hann
hvumsa við. Vinur hans stóð eins og töfraður og
starði á Stellu, sem stóð Ijómandi fögur úti við
gluggann og horfði út í náttmyrkrið. Kuida-svip-
urinn var horfinn úr augum hans, og þau sýndust
nær svört og brennandi af ástríðu.
Þetta var ekki nema nokkrar sekúndur, svo
gekk Monck áfram, stiltur og rólegur, eins og ekk-
ert hefði í skorist.
„Jeg held, að systir þín sje farin að bíða eftir
þjer“, sagði hann aðeins.
Þeir gengu hlið við hlið upp tröppurnar, og
Stella, sem sat við opinn gluggann, stóð á fætur og
bauð þá velkomna með tignarlegu látbragði.
„Jeg vona, að jeg komi ekki of seint“, sagði
Tommy. „Það fór langur tími í öll ræðuhöldin.
Það var reyndar drukkin þín skál, og jeg sá mig
knúðan til þess að standa á fætur og segja nokk-
ur orð í þakkarskyni. Jeg vissi hreint ekki, hvað
jeg átti að segja, og Monck kaptein hefir sjálf-
sagt fundist jeg segja eintóma vitleysu, þó að hann
hafi ekki orð á því“.
„Þvert á móti. Jeg hrópaði „Heyr“- á eftir hverri
setningu“, sagði Monck, um leið og hann heilsaði
Stellu með handabandi.
Hún var í svörtum kniplingakjól og hafði sveip-
að skrautlegu indversku sjali um herðar sjer.
„Þjer eruð þegar farinn að gegna skyldu yðar
sem svaramaður“, sagði hún með hrífandi brosi.
Það var hæðnisrómur í röddinni, og í brosinu, sem
Monck sendi henni var sama kaldhæðnin. Það var
eitthvað; sem þau bæði reydu að dylja.
„Nei“, svaraði Monck. „Jeg kom aðeins til þess
að heimsækja yður“, sagði hún. „Viljið þjer ekki
fá yður sæti“. Hún bauð honum stól með höfð-
inglegu látbragði.
Tommy var ekki eins hátíðlegur. „Nú ætla jeg
að ná í hressingu, maður drepst úr þorsta í þessum
hita. Þú ert víst ánægð yfir að komast hjeðan,
Stella?“
„Já, auðvitað er jeg ánægð“, svaraði hún og
gekk inn í stofuna. „Tommy fór til þess að sækja
eitthvað að drekka“, sagði Stella, án þess að líta á
Monck.
„Og þjer ætlið að setjast að hjer, þegar jeg er
farin?“
„Já, það stendur til.“
„Jeg ’vqna, að þið Tommy kunnið vel við ykkur...
Honum finst áreiðanlega skemtilegra að húa með«
yður en mjer“.
„Ekki skil jeg í því“.
„Jæja? Dvöl mín hjer hefir ekkj. verið mjög"
happasæl. Tommy hefir fengið að kenna á því...
Hann vill áreiðanlega heldur frjálslegri fjelags-
skap“.
„Það fær hann ekki með mjer“.
Stella brosti.
„Hann losnar að minsta kosti við alt fjölskyldu--
þvarg“.
„Jeg veit, að hann saknar yðar“.
„Já, að vissu leyti, en hann gleymir því fljót- -
lega“. Hún leit snögglega á hann.
„Það eru sjálfsagt allir ánægðir yfir að sjá mig -
hamingjusamlega og vel gifta — þjer líka.
Monck svaraði ekki strax. Hann leit til hennar -
kuldalega og rannsakandi augnaráði. „Jeg veit
ekki, hvaða ástæðu þjer hafið til þess að halda
það, ugfrú Denvers“, sagði hann loks.
„Jeg hefi haft það á tilfinningunni, að jeg hafi
vakið óþægilega mikla eftirtekt, ef ekki gremju
meðal heldra fólksins, og það er víst óhætt að
velja yður til þess?“
Hann skildi strax ögrunina í rödd hennar og var •
rjett að missa stjórnina á sjálfum sjer. En svo
stilti hann sig og sagði ofur rólega. „Þó jeg teljist
til heldra fólksins, hefi jeg mínar sjálfstæðu skoð-
anir. Og jeg vil ekki vera öðrum háður4t.
„Þannig er því einnig varið með mig“, svaraði
hún. „Jeg hefi altaf reynt að vera sjálfstæð, þó að
jeg viti, að það getur verið hættulegt. Ein stúlka
má ógjarna skera sig úr, hún á helst að vera
eins og hinar". '
„Það er mál, sem jeg er ekki fær um að dæma
um“, svaraði hann þurlega.
Stella stóð á fætur og tók blævæng sinn sem lá
á borðinu- Rjett sem snöggvast komu tveir eld-