Morgunblaðið - 24.12.1937, Síða 3

3
Föstudagur 24. des. 1937.
Síðari hhiti dagsiris var helg-
aður hvíld og fögrum þönkurii.
27. des. kl. 9.
Ileidur er nú að hitna í kof-
anum. Hitinn er kominn upp í
15 stig. Óli húkir við eldavjelina
og er búinn að kveikja upp. Fylti
það hann miklu stolti, en gladdi
Dódó öllu minna; í sinni Ijósbláu
bjartsýni og uppfylt ekta löngun
að gera eitthvert afreksverk og
„sýna sig á hinni stífu línu“
skreið hún fram úr sinni „efri
koju“ klukkan 7.30, þar við stofn-
andi borði og stól ásamt eigin
lífi í stóran háska. Hugðist hún
nú kveikja upp, en því miður
tókst verkið ekki eins vel og
ungfrúin í draumórum sínum
hafði vonað, og situr hún nú all-
stúrin með prjóna í höndum og
hefir iítið um sig.
Gærdagurinn var með miklum
ævintýrum. Um morguninn var á-
kveðið, að við Eiríkur, sem höfum
gortað helsti mikið af skíðafimi
okkar, færum niður á hótel til
að sækja mat og olíu, því það
var að verða ljóslaust í kofanum.
Hin skyldu hreinsa til í kofanum
á meðan og eida mat. Áður en
við fórum lögðum við ríkt á við
þau að snerta nú ekki okkar einu
rommflösku, okkar dýrustu klen-
ódíu, sem við höfðum gæ'tt sem
sjáaldurs augna okkar á leiðinni
upp eftir.
Um 10 leytið lögðum við Eidi
af stað. Færið var ágætt til að
byrja með og vindur á eftir, enda
rniðaði okkur vel, en er niður í
skóginn kom tók jeg að heyra
muldur mikið og ragri og formæl-
ingar að baki mjer, og ágerðist
þetta æ meir, jeg varaðist í
lengstu lög að líta við, því mjer
var á unga aldri innprentað, að
líta ekki við, ef jeg heyrði ein-
hvern djöfúlgang á eftir mjer.
Loks Ijet jeg þó undan forvitn-
inni, og sá þá vin minn Eirík bera
við efstu símaþræði, hafði hlaðið
svo geysilega undir skíðin hans,
enda hafði hann ekki nennt að
smyrja þau um morguninn. Yið
skófum nú neðan úr skíðunum og
pjökkuðum áfram, en brátt tóku
að heýrast fdrmælingar, ennþá
háværari og minna eftir hafandi
en áður og er jeg leit við sá jeg
sama mann, nú vaðandi snjó í
klof og berandi sín skíði á sínum
breiðu öxlum. Leist okkur nú
þnnglega á allar horfur um að ná
til hótelsins, en brátt tók færið að
batna, því það hlýnaði mjög í
lofti og klukkan 13 komumst við
til hótelsins. Þar var okkur tekið
með mestu virktum og við spurðir
spjörunum lir um okkar líðan.
Eftir miklar umþenkingar og ekki
án samviskubits ákváðum við að
kaupa lunch og hressti hann okk-
ur bæði á líkama og sál.
Kl. 15 lögðum við aftur af stað
með þunga poka. Færið er þungt
og allhvasst á móti og er upp
fyrir skóginn kom var veðrið litlu
betra en á jólanóttina, en nú viss-
um við livar kofinn var — og
það sem betra var — að ekki var
að tómum kofa að koma. Þó
bjuggumst við altaf hálft í hvoru
við að mæta Óla & Co. veifandi
tómri rommflösku og syngjandi
falskt halelúja ( þetta síðara gild-
ir þó aðeins aðra persónuna), en
enginn kom og við keifuðum á-
fram. Tunglsljós var með köflum
Stendalsfjöllin.
Útidyrahurðin fundin!
og grilti í slóðina frá því um
rnorguninn. Kl. 18.40 komumst við
loksins heim og sáum ljós í kof-
anum og tvö andlit flatþrykt út
að rúðunum eins og þegar lítil
börn pressa andlitin út í rúðuna
á aðfangadagskvöld til að sjá
snjókorn falla og skima eftir
jólasveininum. Hin fyrstu kveðju-
orð Óla voru: „Farið ekki inn á
skónum, hjer er briið að gera
hreint“ og sjá, er inn í kofann
kom var alt hvítt og þvegið eins
og í fínasta heimasætukamesi —
og rommflaskan var nær ósnert.
Maturinn var tilbúinn — og það
var svo sem enginn venjulegur
fjallabræðingur heldur dýrindis
steik og krinstferðuður búðing-
ur, sem jók álit, vort á kvenmann-
inum um fleiri decimala (stór heil
tala fanst áður). Það eina er á
gleðina skygði var það, að Eidi
fekk tannpínu og gat ekki sagt
brandara.
27. des. kl. 23.
Ef þú, tilvonandi lesari þessar-
ar ágætu dagbókar, vildir fá dá-
litla hugmynd um það hvernig er
að aka á illa köntuðum skíðum í
skarafæri, þú ættir því að vera
kominn á eftir „kvartettinum“ á
ferð eins og í dag. Lagt er af
stað frá kofanum kl. 1. Þegar í
litlu brekkunni niður að ánni
verður glisa, það er eins og
einhverjir illir árar togi skíðin
hvort frá öðru. Svo kemur önnur
brekka, skíðunum er beitt á kant,
ekkert dugir, þau skrensa út á
hlið, maður reynir að „saxa“; ár-
angurinn er ekki betri, skíðin
krosslegg’jast að baki manns,
renna svolítið aftur á bak — og
maður á nasirnar. Eftir óútmæl-
anlegt erfiði ná allir brekkubrún-
inni og standa þar þreyttir og
másandi. Það er eins og hnjen
sjeu úr deigi.
— — Nii kemur undanhaldið,
ógnalöng brekka. Menn signa sig
í hljóði, loka augunum, og steypa
sjer út í glötunina. Brátt fellur
einn. Þeir sem á undan eru heyra
há óp að baki og svo mikinn
hlunk. Enginn þorir að líta við,
M ORGUNBLAÐIÐ
menn biðja fyrir sjer að nýju, því
altaf eykst ferðin; brátt fellur sá
næsti; fall hans verður því meira
en hins fyrsta sem ferðin var
nú meiri — ein tönn losnar,
kjálkabörðin skrapast á harðfenn-
inu eins og það væri sandpappír.
Ennþá starida tveir. Þeir eru
löngu orðnir of hræddir til að
hugsa eða biðjast fyrir, hnjen
skjálfa sem blæösp í austangjólu,
tárin renna niður kinnarnar. Alt
í ainu kemur anriar út á staman
foksnjóblett, tekst á loft og fellur
margöfugur niður — ofan á hinn
kumpáninn sem þegar fiatmagar
í sama skafli. Fætur og skíði
fljettast saman í flækjur, og tek-
ur langan tíma að greiða úr og
átta sig á, livaða fætur tilheyra
hvorum. Á meðan þeir eru að
greiða úr flækjunni njóta þeir
ánægjunnar af að sjá þau sem
fyrst fjellu falla í annað, þriðja
og" fjórða sinn. —----- —
Annars hefir þetta verið ágæt-
ur dagur. Sól og tungl hafa skipst
á um að skína. Lengi dags var
slalom æft í bakka einum og var
árangurinn svo mikill, að Óli liefir
í kvöld ekki gefið sjer tíma til
að tala um sitt skegg, sem hann
þó er svo óumræðilega stoltur yf-
ir, helcter talað um sínar plý-
sveiflur, en Eidi „eyðir“ honum
með því að lauma út úr sjer orð-
inu „parallell-Kristjania“.
Miðdagurinn í dag var grænar
baunir og pönnukökur hvort
tveggja frá þurkkörlunum. Eidi
bakaði pönnukökurnar og sýndu
handbrögðin, að hann mun oft
hafa átt leið út í eldhúsið í Viðey.
Hvort fagrar vinnukonur eða
venjuleg- unglingsmatargræðgi
hefir valdið skal látið ósagt.
Kvöldprógrammið byrjaði með
upplestri, síðan hófst bridgespil,
sem dróst von úr viti, að síðustu
mátti kalla spilamensku sumra
„ett drömspel“ (sbr. Strindberg).
Á eftir var súkkulaðidrykkja og
kleinuát. Blessuð stúlkan okkar
hafði af sjnni dæmafáu umhyggju
bakað kleinur áður en hún fór
frá Stokkhólmi og hafði þó ærið
annað að starfa. —
Nú er að koma værð á mann-
skapinn. Sumir skoða á sjer tærn-
ar. Aðrir naga neglur sínar og
enn aðrir gera ekki neitt. Hitinn
hjer inni er 24° C. Úti er glaða
tunglsljós og stirnir á endalausar
hjarnbreiður, en fannhvít fjöll
gnæfa upp í stjörnnm stráðan
ómælisgeiminn.
Eiginlega er lífið ákaflega ynd-
islegt.
Sig. Þórarinsson.