Morgunblaðið - 10.03.1946, Qupperneq 14

V
14
MORGUNBLAÐie
Sunnudagur 10. marz 1946
•vtiiiirHcmsnMKitaMMa
ÁST É IViEllMUM
t i r CJa ylor CJa Idwe //
iitiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiifiiiinaiiiiiiiniMfH
■ llllllllllllllllllllll»MIIUIIIIIIIIIIII
’ dagur
Ftlip l^jelt áfram, eins og
Itttftnrhefði ekki heyrt það sem
fctðtr-hans sagði, „Amalía hefir
breytst. Hún er aðeins ör-
Ktið tekin að hærast“. Hann
iPfígnaði--, og þóttist hika, áð-
«r -en hann hjelt áfram: „Hún
grátbað mig að segja sjer, að
^fifehataðir sig ekki.“
Alfteð hreyfði sig órólega,
einr. &g hann sviði undan þess-
uin orðum.
.,Jeg svaraði því,“ hjelt
KHij) úfram, „að það væri ætl-
un mín,að þú hefðir aldrei hat-
að hana. Henni virtist ljetta
utrög við að heyra það“. Filip
var á því, að það gæti ekki
veriö neinn háski á ferðum, þó
að menn vikju út af vegi sann-
fchicans annað veifið, ef það gat
orðið einhverjum til góðs. Þess
vegna laug hann nú, eins og
honum væri borgað fyrir — án
þefss að blikna. „Hún spurði
margs um þig, pabbi. Jeg sagði
feenni aðeins, að þjer liði vel og
tnh værir ánægður. Hún sagðist
afdreí mundu gleyma því, hve
f*ú hefðir reynst sjer vel“.
Alfreð þagði enn, Svo sneri
hctnn sjer frá glugganum og
sagði: „Jeg gleymi Amalíu
aldrei. Jeg hefi aldrei ásakað
teana — nema að mjög litlu
feyti. „Hann lagði höndina á
öxL sonar síns. „Eins og jeg
sagði áðan. Filip, þá treysti jeg
ctómgrend þinni“. Hann klapp-
aði Filip á öxlir.a og gekk út úr
Xerberginu.
Filíp horfði á eftir honum.
Kann var farinn að ókyrrast.
Jeg vona, að jeg hafi nú ekki
sagt of mikið, hugsaði hann
iweð sjer.
★
Jerome Lindsey var í illu
skapií þegar hann ók upp hæð-
þetta kvöld. Það kom æði
oft’ fyrir upp á síðkastið, að
Uahn var gripinn bölsýni. Hann
vissi ekki, hvernig á því stóð.
•táð var honum að þakka, að
íólkínu í Riversend leið nú bet
«r. en áðpr, hafði betri laun og
íteiri tækifærl til þess að kom-
asf áfram. En samt var eitt-
tovað óheillavænlegt í öllum
fc&ssum framkvæmdum. Hvað
var það?
Amalía og börnin biðu hans
við hliðið. Amalía sá þegar í
íUað, með glöggskygni hinnar
ástfangnu konu, að Jerome
»nyndi ekki vera í sjerlega góðu
skapi. Hún beygði sig niður að
M&ry litlu og hvíslaði: „Segðu
íöður þínum ekki strax, að við
líöfam hitt Filip. Jeg mun
segja honum það síðar“.
Barnið leit á móður sína“,
,JS.í hverju ekki, mamma?“
Amalía kipraði saman var-
irnar. „Vegna þess að jeg
toanna þjer það“, ansaði hún
reiðilega.
Mary þagði andartak. Svo
Mjóp hún á móti föður sínum,
og fleygði sjer í faðm hans.
ITann lyfti henni hátt á loft og
kyssti hana innilega.
Amalía kom í hægðum sín-
«m á eftir henni, og leiddi
William litla við hönd sjer. Je-
ítime hafði mist af sjer hatt-
inn, þegar hann heilsaði dótt-
«r sínni. Grátt, hrokkið hárið
jók óneitanlega á virðuleik
hans. Þegar hann var glaður og
áhyggjulaus, bar ekkert á ör-
inu á enni hans og kinn.
Hann beygði sig niður, og
kyssti Amalíu ástúðlega. Svo
tók hann William litla í fang
sjer. Drengurinn var feiminn
við föður sinn og var þeirri
stundu fegnastur, þegar hann
sleppti horium aftur.
„Það hefir verið svo heitt í
dag“, sagði Amalía, þegar þau
hjeldu af stað heim að húsinu.
Jerome leit snöggt á hana og
brosti í laumi. Hann vissi, að
Amalía myndi hafa sjeð, að
honum var eitthvað gramt í
geði, og var nú að gefa honum
tækifæri til þess, að skeyta
skapi sínu á einhverju. Hann
kleip hana í eyrað. „Það er allt
í lagi með mig“, sagði hann
hlægjandi.
Svalt rökkrið inni í húsinu
hafði róandi áhrif á Jerome
eins og endranær. Þau Amalía
leiddust upp stigann, til her-
bergja sinna. Jerome sá rauðu
rósina á náttborði sínu, og það
birti yfir svip hans, En hann
sagði ekkert.Þau ræddu um alla
heima og geima meðan þau
snyrtu sig til og skiftu fötum.
Amalía hjálpaði Jerome til þess
að binda á sig slaufuna, og tók
svo rósina úr vatnsglasinu, og
stakk henni í hnappagatið á
jakkahorni hans.
„Það er nú meira, hvað barn
inu þykir vænt um þig“,
muldraði hún.
Jerome leit í spegilinn. „Hún
veit nú hvað hún syngur“,
sagði hann ástúðlega. „Hún
kann þegar alla klæki kven-
fólksins. Hvað skyldi hún vilja
í þetta sinn?“
„Ekkert. Vilja konurnar allt
af eitthvað?“ spurði Amalía
hlægjandi.
„Já — alltaf“. Þau horfðu
brosandi hvort á annað andar-
tak.
Amalía var á því, að Jerome
myndi nú þola að heyra frjett-
inrar. Hún gekk yfir að snyrti-
borði sínu og sljettaði yfir hár-
ið með höndunum. Svo sagði
hún kæruleysislega: „Við Mary
lögðum blóm á leiði föður þíns
í dag. Veistu, hvern við hittum
í kirkjugarðinum? Filip!“
Jerome hleypti brúnum. „Jeg
vona, að hann hafi ekki verið
svo ósvífinn, að ávarpa ykk-
ur?“
„Osvífinn, Jerome? Vitan-
lega talaði hann við okkur. Það
var annars Mary, sem kom
auga á hann. Jeg efast um, að
hann hefði talað við okkur að
fyrra bragði“. Hún þagnaði.
„Mér finnst nú ekki beinlínis
hæfa, að tala um ósvífni í sam-
bandi við Filip“.
Hún varð kvíðin, þegar hún
sá, að örin á andliti Jerome
voru farin að roðna. „Jeg hefi
aldrei borið neinn kala til Fil-
ips“, sagði hann. „En ég vona,
að þú hafir verið það háttvís,
að sleppa öllum óþarfa við-
ræðum“.
„Það fer eftir því, hvað þú
kallar „óþarfa viðræður“, ans-
aði Amalía. „Við áttum ýmis-
legt vantalað hvort við annað.
Filip ætlar að fara að starfa í
banka föður síns“.
„Ha? Er hann hættur við
hljómlistina?" Jerome var háðs
| legur á svipinn, eri Amalía sá,
að áhugi hans var vaknaður.
„Já. Mér skildist, að hann liti
á það, sem skyldu sína“.
„Enn einn!“ Jerome rak upp
stuttan hlátur. „Það má nú
segja, að „skyldan“ eltir þessa
fjölskyldu á röndum! Jæja —
jeg hafði svo sem aldrei neina
trú á hæfileikum hans. Hefir
hann breyst mikið?“
„Hann hefir lítið hækkað“,
svaraði Amalía. „En hann er
orðinn fulltíða maður. Hann er
mjög líkur föður þínum í fasi“.
Amalía varð undrandi, þeg-
ar Jerome svaraði: „Já, mér
fannst hann alltaf líkjast hon-
um. Aumingja Filip!“, bætti
hann við, hugsandi á svip.
„Hann ætlar að starfa í bank-
( anum. Jeg get varla ímyndað
j mjer, að það eigi við hann —
eins og jeg man eftir honum.
i En jeg geri ráð fyrir, að hann
sje orðinn þröngsýnn aftur-
haldsseggur líka.“
„Nei, Jerome. Jeg hygg, að
skoðanir hans hafi ekki breyst.
Mjer — mjer þykir mjög vænt
um Filip“.
Jerome hnyklaði brýnnar.
„Það hefir verið skemmtilegt
að hlusta á ykkur — eða hitt
þó heldur! Þið-hafið sennilega
bæði viknað, þegar þið fóruð
að rifja upp gamlar endur-
minningar? Nei — það er best,
að þetta endurtaki sig ekki“.
Það var farið að þykkna í
Amalíu. „Það verður ekki auð-
velt að koma í veg fyrir það,
Jerome. Filip langar til þess að
heimsækja Uppsali“.
„Einmitt það. Jeg ætla að
leyfa mjer að neita þeirri bón“.
„Þú gleymir því, að faðir
hans á helminginn í húsinu“.
Jerome þagði andartak.
„Jæja — svo að Filip ætlar
að heimsækja Uppsali, til þess
að hnýsast í, hvernig við höf-
um það hér“.
Nú var Amalíu nóg boðið.
„Hvernig dettur þjer í hug, að
segja annað eins og þetta?
Hann kemur ekki, ef þú biður
hann um það. Ætlarðu að gera
það?“
Jerome svaraði: „Þegar ég
ásetti mjer að gleyma vissum1
atburðum úr lífi mínu, þá ætl-
aði jeg mjer að standa við það“.
Svipur Amalíu mildaðist alt
í einu. „Við höfum aldrei átt í
neinum illindum við Filip“,
sagði hún blíðlega. „Ykkur hef
ir alltaf geðjast vel hvor að
öðrum. En hann er viðkvæm-
ur, og jeg veit, að hann kemur
ekki hingað upp eftir þegar þú
ert heima — ef þú æskir þess“.
„Nú — ef hann vill koma, þá
er hann sennilega í sínum fulla
rjetti. Við skulum bara bjóða
hann velkominn, vesalinginn.
Það situr ekki á mjer, að neita
honum um þá ánægju“. Hann
brosti hæðnislega. „Er það
Stríðsherrann á Mars
2>
rencfja s aya
Eftir Edgar Rice Burrongha.
157.
rómi, „tak þjer stað á paíli sannleikans, því mál þitt skal
rannsakað og þú dæmdur af hlutlausum og rjettdæmum
meðbræðrum þínum“.
Jeg gerði eins og hann bauð mjer, gekk upp á pall-
inn og bar höfuðið hátt, og er jeg leit yfir þann hóp
manna, sem jeg hjelt að væru mínir bestu vinir á þess-
um hnetti, sá jeg ekki eitt einasta vingjarnlegt augna-
tillit, heldur aðeins strangleg andlit dómara, sem þarna
voru komnir til þess að gera skyldu sína.
Ritari einn reis á fætur og las upp úr bók einni skrá
yfir þau frægðarverk og góðveré, sem jeg hafði unn-
ið öll þessi 22 ár, sem jeg hafði dvalið á hnettinum.
Ásamt öðru las hann um allt, sem jeg hafði gert í Otz-
fjöllunum, þar sem Þernarnir og svörtu mennirnir höfðu
ráðið.
Það er venja á Mars, að lesa bæði góðverk og syndir
manna, þegar þeir eru dregnir fyrir dóm, svo jeg var
ekki hissa á þesesum lestri yfir dómurum mínum, sem
kunnu þetta alltsaman utanað, allt fram á þessa stund.
Þegar lestrinum var lokið, reis Tardos Mors á fætur.
„Rjettlátu dómarar“, sagði hann, „þið hafið heyrt allt,
sem vitað er um John Carter, prins af Helium, allt gott
og allt illt. Hver er nú dómur yðar?“
Þá reis Thars Tharkas rólega á fætur og rjetti vel úr
sjer, svo hann gnæfði langt yfir okkur hina alla. Hann
leit hörkulega á mig, — hann Tars Tharkas, sem jeg
hafði barist með í óteljandi orustum, sem mjer þótti eins
vænt um og hann væri bróðir minn.
Jeg hefði getað grátið, ef jeg hefði ekki verið orðinn
bálreiður. Jeg var rjett búinn að grípa sverð mitt og
ráðast að þeím öllum saman.
nokkuð fleira, sem þú þarft að

segja mjer, yndið mitt?“ spurði
hann.
„Ó, Jerome — vertu ekki
svona andstyggilegur! Það get-
ur meira en verið, að Filip
komi hreint ekki“.
Það var hringt til kvöldverð-
ar, Jerome rétti Amalíu hönd-
ina og þau leiddust niður í
borðstofuna.
Maður nokkur fyrir austan
stakk hendinni upp í hest, til
þess að vita, hvað hann hefði
margar tennur. Hesturinn lok-
aði munninum, til að sjá, hve
marga fingur maðurinn hefði.
Þannig svöluðu bæði hestur og
maður forvitni sinni.
★
„Hún frænka þín“, sagði
Villi, „las auglýsingu í dag-
blaði, þar sem einhver náungi
sagðist mundi gefa öllum sem
æsktu þess og sendu sjer tíu
krónur, upplýsingar um það,
hvernig búa mætti til ágætis
búðing, án þess að nota mjólk.
— Svo hún sendi honum auð-
vitað tíkall“.
„Og fjekk hún upplýsingarn
ar?“.
„Já. Hann skrifaði henni og
sagði henni að nota rjóma“.
★
Það voru tíu kaupamenn hjá
bóndanum, og að hans áliti
voru þeir allir fram úr hófi
latir. Hann vildi venja þá af
ómennskunni og fann upp ráð,
sem han.i hjelt mundi gera þá
svolítið snarari í snúningun-
um.
„Drengir“, sagði hann dag
nokkurn, „jeg hefi ljett verk,
sem jeg ætla þeim latasta ykk-
ar að vinna. Vill sá latasti gera
svo vel og rjetta upp hendina“.
A augabragði rjettu níu af
kaupamönnunum upp hendina.
„Hvérs vegna rjettir þú ekki
upp hendina, eins og hinir?“
spurði bóndinn þann tíunda.
„Of mikil fyrirhöfn“, var
svarið.
★
Bóndinn kom heim úr ferða-
lagi sínu til höfuðborgarinnar,
og vinnumaðurinn kom til móts
við hann, skammt frá bænum.
„Hvernig gengur?“
„Bærilega".
„Nokkuð nýtt?“
„Ekkert í frásögur færandi.
Hundurinn er svolítið haltur“.
„Svo? Hvað kom fyrir?“
,.Hesturinn var hálf trylltur,
þegar hann hljóp sviðinn út úr
hlöðunni, og sparkaði í hann“.
„Sviðinn?“
„Já. Það skeði þegar hlaðan
brann og allt sem í henni var,
nema hesturinn — og svo varð
jeg að skjóta ræfilinn, hann
var svo brunninn?"
„Hvernig kviknaði í hlöð-
unni?“
„Út frá íbúðarhúsinu. Það
kviknaði í því í fyrrinótt og
brann til ösku.“
„Nokkru bjargað?“
„Landatunnunni.“
„Jæja, það var þó eitthvað.
— Kcm nokkuð annað fyrir?“
„Nei, þetta var allt og sumt.
Það hefir verið rólegt hérna
hjá okkur.“
Eggert Claessen
Einar Ásmundsson
hæstarjettarlögmenn
Oddfellowhúsið. — Sími 1171.
Allskonar lögrrœöistörf