Morgunblaðið - 17.09.1946, Síða 14

14
MORGUNBLAÐIÐ
Þriðjudagur 17. sept. 1946
56. dagur
„Það gerir ekkert til. Tam
frænka er nógu rík. Hún hjálp-
ar mjer. Hún er ekki sínk á
fje, og vill helst eyða því í
íerðalög11.
„Nei, nú er mjer öllum lok-
ið“. —
Hún stóð á fætur. „Það er
gott, og nú er best að þú farir.
Og við skulum ekki hittast aft-
ur fyr en við höfum afráðið
hvað gera skal. En mundu það,
að jeg er enginn stelpukrakki,
sem þú getur farið með eins og
þjer sýnist. Komdu aftur á
morgun, því að þá höfum við
jafnað okkur“.
Hann gekk nær henni:
„Viltu ekki semja frið og
gefa mjer einn koss“.
Hann brosti og hjarta henn-
ar kiptist við. Með þessu brosi
hafði hann alt ráð hennar í
hendi sjer. Hana langaði til að
hlaupa upp um hálsinn á hon-
um og kyssa hann ofsalega
hvað eftir annað, eins og hana
hafði svo oft dreymt um. En
hún sneri sjer undan og heyrði
sjálfa sig segja: „Nei, jeg vil
ekki kyssa þig. Þú ert stundum
jafn smeðjulegur og hispurs-
laus eins og kvensa“.
„Eins og hvað?“ hreytti hann
úr sjer.
„Þú lætur eins og Ijettúðar-
drós“.
Svo rauk hún út.
„Nei, nú er mjer öllum lok-
ið“, sagði hann og skelti upp
úr. En undir niðri sveið honum
þetta.
*
Hann gekk inn í litlu stofuna
og þar sat hershöfðingjafrúin
með prjóna sína. Hún lagði þá
frá sjer þegar hún sá hann og
sagði:
„Komið inn, Tom. Við skul-
um tala saman“.
Það var eitthvað í rödd henn
ar og látbragði, sem honum
geðjaðist ekki að. Það var eins
og hún hefði sagt: Fyrst við er-
um nú laus við þessar tvær
leiðindaskjóður, þá skulum við
skemta okkur! Hann langaði
mest til að snúa aftur, en hann
var kominn í mjög áríðandi
erindagjörðum. Hann gekk því
til hennar og klappaði henni á
bakið.
„Jæja, Louise frænka, þjer
hafið fengið sendingu þar sem
þær eru Agnes og Tam“.
„Já, jeg skil ekkert í því hvað
að þeim gengur. Tam var nú
altaf skrítin, en nú er hún al-
veg gengin af göflunum. Eins
og við hershöfðinginn hefðum
ekki við nóg vandræði að etja
áður. Setjist þjer hjerna hjá
mjer. Hjer hefir alt verið á
öðrum endanum siðan þjer fór-
uð. Þjer hafið ekki sagt mjer
hvernig á því stóð að þjer
hurfuð“.
Tíann settist hjá henni.
„Jeg var á leið út að vatninu
í vissum erindum, og þá var
mjer rænt. Jeg fór ekki, mjer
var rænt“.
Hún leit einkennilega á hann
og sagði svo með áherslu:
„Já, jeg get ímyndað mjer
hvaða erindí það hafa verið“.
Hann hló, vegna þess að hann
vissi að hún ætlaðist til þess, og
sagði:
„Þjer vitið alt, Louise
frænka“.
„Það komu rauðir dílar í
kinnarnar á henni og hún
sagði:
„Var hún falleg?“
„Já. mjög falleg“.
„Segið mjer frá því. Þjer
hafið aldrei sagt mjer neitt frá
ástmeyjum yðar. Segið mjer nú
alt, þjer mikla kvennagull“.
„Það er ekki margt að segja.
En það fór illa“.
„Hvers vegna?“
Hann hló: „Það er löng saga
að segja frá því, og sumt mun-
uð þjer ekki skilja“.
„Segið mjer það samt. Jeg
skil meira en þjer haldið. Þjer
vitið það að jeg hefi verið gift
í rúm þrjátíu ár“.
Honum lá við að hlæja. Svo
skoplegt fanst honum það að
þessi kona skyldi hafa verið
gift hershöfðingjanum í þrjátíu
ár. En þarna lá fiskur undir
steini. Eftir þrjátíu ára hjóna-
band vissi hún enn ekki neitt
í ástamálum, en brann í skinn-
inu eftir að fá að vita eitthvað.
Þess vegna var það að hún naut
þess, að henni væri klappað á
bakið. Hann hugsaði: Það er
best að segja henni sögu. Henni
þykir gaman að því og svo
hjálpar hún mjer í staðinn til
þess að koma mínum málum
fram við hershöfðingjann. Jeg
verð að múta henni með sögu
Svo hló hann og sagði:
„Jæja þá, jeg skal segja yður
alt. En munið að þjer báðuð
mig um að segja frá. Þess
vegna megið þjer ekki hneyksl-
ast á því“.
Augun í henni stóðu eins og
hún væri að rýna út í fjarskann
eftir einhverju. Hann heyrði að
andardráttur hennar varð tíð-
ari af eftirvæntingu.
Hann var hinn rólegasti.
Hann hallaðist aftur á bak í
stólnum og sagði henni frá því,
að hann hefði orðið ásthrifinn
af málrómi stúlku, sem hann
hefði aldrei sjeð. En hann gætti
'þess vel að reyna að koma í
veg fyrir að hún hjeldi að það |
væri barónsfrúin. Hann sagði
að þessi stúlka ætti heima hin-
um megin við götuna. ‘ Síðan |
sagði hann söguna nokkurn
veginn eins og hún hafði geng-
ið, nema hvað hann sagðist
hafa verið fangi hjá Pontehar-
train vatni í stað Bel Manoir.
Og meðan hann sagði frá
hreyfst hann sjálfur af frá-
sögninni og talaði af eldlegum
áhuga. Og hin feita frú hreifst
meir og meir og mátti best sjá
það á því, að hún varð rauðari
og rauðari í framan og æðarnar
á handarbökum hennar tútn-
uðu út.
Hann hafði tvöfalda ánægju
af því að segja sögu sína, í
fyrsta lagi vegna þess hvað
frúin komst í mikla geðshrær-
ingu, og í öðru lagi vegna þess j
að honum var unun að því að
rifja upp alla atburðina.
Hvað eftir annað laut hún
áfram og það var eins og hún
næði varla andanum. Og þá
hvíslaði hún: ,,Ó, var það svona!
Haldið þjer áfram! Flvernig fór
svo!“ Og vegna þess að hann
sá hvað henni leið, þá sagði
hann henni ýmislegt, sem hann
hefði varla sagt öðrum en karl-
manni, og var undrandi á því
að hún skyldi þola það án þess
að rjúka upp Og hann hugs-
aði með sjer: „Hún er eins og
fallinn engill“. Aldrei hefði hún
átt að fara til Louisiana. Það
var ekki staður fyrir fólk frá
Nýja Englandi.
Svo lauk hann sögunni og
sagði:
„Og þetta er nú öll sagan“.
En hún hvíslaði: ,.Já, var það
svon7i“.
„Já, það var svona“.
Hún hallaðist þá aftur á bak
í stólnum og lokaði augunum.
Honum kom fyrst til hugar að
liðið hefði yfir hana af geðs-
hræringu, en svo sá hann að
hún brosti ósköp ánægjulega,
eins og barn í svefni.
Svo opnaði hún augun,
starði út í bláinn og mælti lágt:
„Svona er það þá. Enginn hefir
sagt mjer þetta fyr. Asninn sá
arna, gamli asninn sá arna“.
Svo leit hún á hann og sagði:
„Þakka yður fyrir, Tom“.
Nú er tíminn kominn, hugs-
aði hann nú eða aldrei. „Þjer
getið gert mjer mikinn greiða,
frú Louisa“, sagði hann.
Grunsemdarskugga brá sem
snöggvast fyrir í augum henn-
ar, en svo sagði hún: „Hvað er
það. Jeg vil gera alt fyrir yður,
Tom“.
„Það er nú raunar ekki fyrir
sjálfan mig. Það er fyrir de
Lehe, barónsfrú — jeg á heima
hjá henni“.
„Var það hún, sem þjer sögð-
uð frá?“ spurði hún hvatskeyt-
lega.
Hann Ijet sjer hvergi bregða.
„Auðvitað var það ekki hún.
En hún bjargaði lífi mínu, og
fyrir það er jeg henni mjög
þakklátur“.
Svo skýrði hann henni ýtar-
lega frá því, að hann hefði ver-
ið lokaður inni í kofa, sem var
að brenna, og hvernig baróns-
frúin hefði þá stofnað lífi sínu
í voða til þess að bjarga honum.
Hann sagði að hana hefði borið
þarna að af tilviljun. Hún heíði
gert sjer ferð frá Martinique til
þess að líta eftir eignum sínum.
Fyrst hefði hún svo mist
Améde frænda sinn og nú hefði
hún mist frænku sína og stæði
uppi einmana og úrræðalaus.
Hershöfðinginn gæti hjálpað
henni með því að gefa lausa
innstæðu hennar í bankanum,
er hann hafði lagt hald á. Hers-
höfðinginn þyrfti ekki annað en
gefa út fyrirskipan og þá væri
alt í lagi. Hann kvaðst sjálfur
mundi vilja gera alt sem hann
gæti fyrir barónsfrúna.
Hún leit kankvíslega á hann
og spurði: „Er það nú víst að
hún sje ekki stúlkan, sem þjer
sögðuð mjer frá?“
„Já, það er alveg víst“.
Hún hristi höfuðið. „Jæja,
jeg skal reyna“, sagði hún. „En
hershöfðinginn á nú við mikla
erfiðleika að stríða, og hann er
þungur á bárunni. Jeg lofa því
að gera það sem jeg get, en það
er óvíst að mjer takist þetta“.
Svo braut hún upp á öðru.
„Veit Agnes um ævintýri
yðar?“
„Já“.
„Og hvað ætlar hún að
gera?“
„Jeg veit það ekki“.
Hrólfur huglausi
12.
íerðum þeirra, fyrr en þau koma þangað sem átti að
beygja heim að hellinum. Þar lætur biskup tjalda. Síðan
halda þau til hellisins þrjú saman: biskup, Katla og Hrólf-
ur. Var skessa úti og fagnaði þeim vel og var mjög glöð.
Sagði hún þá Kötlu allt um ætterni hennar, og þótti henni
gaman að hitta móður sína, þó að hún á hinn bóginn
væri undrandi yfir því að vera komin af tröllum í aðra
ættina, og hálffeimin var hún við móður sína fyrst í stað.
Dvelja þau dálitla stund hjá skessunni, og þegar biskup
lagði af stað aftur, beiddist hún eftir því, að Katla fengi
að vera hjá sjer, á meðan hann væri fyrir norðan; var
það auðsótt. Trúlofuðust þau Hrólfur og Katla þarna, í
viðurvist biskups og skessunnar. Þegar þeir biskup og
Hrólfur komu aftur til tjaldanna, urðu sveinar biskups
undrandi yfir því, að Katla skyldi ekki vera með þeim,
en töluðu fátt um. Segir nú ekki af ferðum þeirra fyrr
en þeir koma norður að Hólum. Urðu þar fagnaðarfundir
miklir bæði á milli biskupanna, og þá eigi síður milli
sunnan-biskupsins og unnustu hans. Var þá slegið upp
veislu, og giftust þau Skálholtsbiskupinn og biskupsdótt-
irin. Dvöldu ungu hjónin dálítinn tíma fyrir norðan, áður
en þau hjeldu heim á leið. Bað Hrólfur biskupsfrúna fyrir
Kötlu næsta vetur, svo að hún fengi að menntast enn þá
betur en orðið var. Lofaði hún því og var síðan haldið
af stað, en Hrólfur varð eftir hjá foreldrum sínum. Á
suðurleiðinni fór biskup til hellisins og sótti Kötlu, og
þótti þeim mæðgum mikið fyrir að skilja. Gekk ferðin
*;.
írlendingur í Bandaríkjunum
rakst á hund á förnum vegi, en
hundurinn ljet illa og urraði
grimdarlega. Ferðamaðurinn
reyndi að taka upp stein til að
fleygja að honum, en frost var
á og steinarnir jarðfastir.
— Skrítið land þetta, muldr-
aði írlendingurinn. Steinarnir
hafðir fastir, en óðir hundar
ganga lausir.
★
Það var verið að þjálfa nýju
lögregluþjónana og Casey var
orðinn þreyttur.
— Leggist á bakið, skipaði
þjálfarinn, teygið fæturna upp
í loft og látið sem þið sjeuð að
hjóla. Hraðar nú!
Casey, sparkaði út löppunum
nokkrum sinnum og stoppaði
svo.
Barr lausan, ætlaði tafarlaust
að framkvæma skipunina, upp-
götvaði þá, að hann var strok-
inn.
★
Norðmaður nokkur var færð-
ur til aðalstöðva Gestapo í Osló,
vegna þess að hann hafði heyrst
segja eitthvað móðgandi um
Þjóðverja.
Þegar á Gestapostöðvarnar
var komið, mótmælti sá norski,
sagðist aðeins hafa sagt, að
hann vildi fremur starfa fyrir
10.000 Þjóðverja en einn Breta.
Nasistarnir urðu svo hrifnir,
að þeir buðust til að útvega
honum atvinnu?
— En hvað gerið þjer eigin-
lega? spurðu þeir.
— Jeg er grafari, var svarið.
— Casey, hrópaði þjálfarinn,
hvers vegna í skrattanum held-
urðu ekki áfram.
— Jeg er að fara niður
brekku, svaraði Casey.
★
Frjettaritari einn símar blaði
sínu frá Tokyo, að óbreyttur
hermaður í her Bandaríkjanna
þar hafi nýverið fengið brjef
frá unnustu sinni, með undir-
skriftinni: „þín elskandi móð-
ir“. í brjefinu skýrði hún her-
mannsræflinum frá þvi, að hún
hefði gifst föður hans.
★
— Ef jeg aðeins gæti fengið
einhvern til að leggja þúsund
krónur í fyrirtækið, gæti jeg
grætt ögn af peningum.
— Hvað mikið?
— Þúsund krónur.
★
Herlögreglan í Missoula,
Bandaríkjunum, fjekk nýlega
skipun frá hermálaráðuneyt-
inu um að láta James nokkurn
(■■1111111111111111 llilllJdllltllllllllllllllll IIIIIIIIIIIIIIIIIII IIMt
| til leigu í Norðurmýri. |
| Ársfyrirframgreiðsla á- i
i skilin. Tilboð leggist inná |
| afgreiðslu Morgunblaðsins i
Í merkt: „606—809“.
BEST AÐ AUGLÝSA
í MORGUNBLAÐINU
Cæfa fyigir
kringunum
trúlofunar-
frá
Sigurþór
Hafnarstr. 4
Reykjavík
Sendir gegn póstkröfu hvert
á land sem er
— Sendij nákvœmt mál —
Bílskúr
I