Morgunblaðið - 24.12.1946, Blaðsíða 14

14
MORGUNBLAÐIÐ
Þriðjudagur 24. des. 1946
BLÓÐSUGAN
Cflir JoL n, (joodí
*«ommnnnmiuuaytfMfíæ«HunH»!SBBaiHHWiiiD
UJLyi
umiiMHiiMiiHiimtumimmHmuuiuHnimiummmmmia
72. dagur
Númer 145A fann hann, það
lá við endann á lítilli blind-
götu eða viki, sem var eitt-
hvað fimmtíu skref út úr húsa
röðinni. Sugden gat fyrst ekki
fundið það og sneri þá við, og
athugaði vandlega húsnúmer-
in þangað til hann loksins fann
það rjetta. Hann barði að dyr-
um en fjekk ekektr svar, sneri
þá hurðarlásnum og fann, að
hurðin var ólæst og fyrir inn-
an hana tók við loftillur gang-
ur, sem aðeins einar dyr lágu
inn úr.
Sugden hikaði. En þá beit
hann á jaxlinn og hvessti aug-
un, kreppti hægri hnefann
niðri í frakkavasanum, gekk
hægt inn eftir ganginum og
barði síðan á þessa einu hurð.
Hún opnaðist þegar í stað.
Sugden vissi varla sjálfur
hvað hann hafði búist við að
sjá. En að minnsta kosti var
hann ekki undir það búinn,
sem hann sá.
Herbergið var mjög lágt og
lýst með tveimur gasblossum.
Rjett við dyrnar var lítið borð
og við borðið, beint andspæn-
is honum, sat Blóðsugan. Hvít-
kölkuð slá var yfir þvert her-
bergið að baki henni, og neð-
an í slánni með hjer um bil sex
feta millibili, voru tveir járn-
hringir.
Sugden hafði sjeð Blóðsug-
una áður .... á leiðinni milli
Cornhill og Borgarmúrsins.
Hann hafði síðan hugsað sjer
hana sem beygða, illa búna kerl
ingu í svörtum fötum. En þessi
persóna, sem nú var þarna
beint andspænis honum, var
svo ógnandi og óheillavænleg,
að hrollur fór um hann, og
hann snarstansaði.
Konan var ekki ein síns
liðs. Hvoru megin við hana
stóð þögull þjónn. Og annar
þeirra, stór, sterklegur og þel-
dökkur maður, sem leit alls
ekki út fyrir að vera enskur,
flýtti sjer til Sugdens og stað-
næmdist við hlið hans.
Dyrnar lokuðust að baki
Sugdens. Hann hikaði. Svart-
klædda konan starði á þennan
óboðna gest, hvasst og hart.
— Jeg sendi ekki eftir yð-
ur, Walter Stephens, sagði hún
lágt.
Þessi einfalda setning hafði
einkennileg áhrif á Sugden.
Andlit hans varð öskugrátt,
eins og hann væri dauðveik-
ur og munnur hans opnaðist,
eins og hann yrði máttlaus.
Augu hans báru vott um ákafa
hræðslu. Höndin, sem var í
vasanum, hreyfðist ofurlítið.
I sama bili lá handleggur
sterka mannsins utan um hann,
svo hánn gat ekki hreyft hand
leggina frá bolnum. Hann var
eins og í skrúfstykki úr stáli.
Þeldökki maðurinn fór með
hina höndina ofan í vasa hans
og dró þaðan litla flata Mauser
skammbyssu. Hann rjetti hana
til hins þjónsins, sem tók hana
án þess að mæla orð.
Sterki maðurinn sleppti ekki
takinu á Sugden, enda virtist
hann ekkert hafa fyrir því að
halda honum föstum, en fór
niður í hinn vai ann, til að leita
að fleiri vopnurn. En hann fann
ekki fleiri. Engin áflog urðu
milli þeirra, því Sugden tók
ekki á móti. Hann var 'eins og
máttlaus og náfölur var hann í
framan. Maðurinn sleppti hon-
um hægt.
Þetta er betra, sagði Blóð-
sugan. — Farið þjer ofurlítið
frá honum, Perez.
Þjónarnir tveir tóku sjer
stöðu að baki Sugdens og
stóðu þar hreyfingarlausir. Það
gerði hann líka, að því undan-
teknu, að handleggir hans og
fætur skulfu. Blóðsugan lagði
olnbogana fram á borðið, ljet
hökuna hvíla á lófunum og at-
hugaði hann þegjandi.
— Hr. Walter Stephens frá
Argentínu og Caragua, sagði
hún. — Það var húsbóndi yðar,
sem jeg stefndi hingað, en
ekki yður.
Sudgen svaraði engu, heldur
horfði á konuna agndofa.
— Hann er sýnilega hræddur
við að koma hingað, og sendir
yður því í staðinn sinn. Jeg
þakka Sir Melmoth Craven,
sagði Blóðsugan lágt. — En jeg
er ekki hjer til að taka vinnu
frá lögreglunni í Argentínu. En
fyrst þjer á annað borð eruð
hingað kominn, verðið þjer að
hlýða mjer.
Hún opnaði ofurlitla bók,
sem var ekki nema fá blöð, en
bundin í shirtingsband, leit x
hana nokkrar mínútur og at-
hugaði svo aftur andlitið á
Sugden.
— Þjer hafið breyst talsvert
síðan myndin var tekin af yður
í Sing Sing, en þó ekki meir
en svarar tímanum, sem síðan
er liðinn, sagði hún. Síðan
sneri hún sjer að öðrum þjón-
inum og sagði: — Brettið þjer
vinstri erminni á honum upp
að olnboga.
Maðurinn gerði sem fyrir
hann var lagt. Sugden skalf
dálítið, en þorði ekki að veita
neina mótstöðu. Dálítið ör sást
greinlega, rjett fyrir ofan oln-
bogabeinið. Því var lýst í litlu
bókinni og sömuleiðis öllum
helstu einkennum. Blóðsugan
lokaði bókinni.
— Jeg er nú annars ekki að
rannsaka La Paz járnbrautar-
ránið, því það varðar mig ekk-
ert um, sagði hún. — En aftur
á móti morðið á Massingham.
Og morðingi Massinghams skal
komast í gálgann, bætti hún
við.
Sugden reyndi eitthvað að
ræskja sig en sagði ekkert.
— Jeg er ekkert hissa á því,
að þjer skylduð koma hingað,
sagði Blóðsugan. En jeg þarf
að tala við Sir Melmoth Cra-
ven jafnt fyrir því. Og þar sem
hann hefir ekki gegnt stefnu
minni, verður hann sóttur.
Svarið þjer mjer nú einni
spurningu, Stephens, og mun-
ið, að þjer eruð algjörlega á
mínu valdi. Hvar skilduð þjer
við húsbónda yðar? Heima hjá
honum?
— Já, svaraði Sugden hik-
laust.
— Þjer skiljið, hvað muni
verða, ef þjer hlýðið mjer
ekki?
Maðurinn greip andann á lofti
og kinkaði kolli.
Þarna inni í stofunni vari
símatól, sem eins og virtist alls
ekki eiga heima í þessu um-
hverfi, sem var svo autt og
skuggalegt. Blóðsugan gekk að
símanum. Síðan benti hún þjón
um sínum og þeir komu með
Sugden að símatólinu.
Hún hringdi upp númer
Cravens og fjekk síðan Sugden
heyrnartólið.
— Þegar húsbóndi yðar svar
ar, þá endurtakið þjer við hann
þessi skilaboð: ,,Frú Gordon
þykir leitt, að þjer sáuð yður
ekki fært að veita henni þetta
viðtal, sem hún fór fram á, en
vonar, að þjer komið til henn-
ar seinna“.
Sugden lagði hej^rnartólið að
eyranu, og Blóðsugan horfði á
hann með athygli. Þá heyrðist
suða og Sugden sagði: — Það
er jeg, Sugden. Jeg hefi hjer
skilaboð frá frú Gordon. Síðan
endurtók hann skilaboðin orð-
rjett. Þjer hann sleppti orðinu
greip Blóðsugan heyrnartólið
og hlustaði. Hún heyrði að loð-
mælt rödd svaraði: „Segðu
henni að fara til andskotans“.
— Svarið þjer ,,já“, hvíslaði
Blóðsugan.
*— Já, svaraði Sugden auð-
mjúklega.
— Komdu með vagninn
minn klukkan átta eins og jeg
sagði þjer.
■—- Það skal jeg gera, Sir
Melmoth.
Blóðsugan lagði tafarlaust
heyrnartólið á, gekk síðan frá
símatólinu og hugsaði sig of-
urlítið um.
— Hvert áttuð þjer að aka
húsbónda yðar klukkan átta?
spurði hún.
— Á Savoy-hótelið, svaraði
Sugden.
— Þjer akið honum bara
hingað í staðinn, sagði hún.
Þau þögðu bæði, Sugden
kinkaði kolli.
— Komið þjer með vagninn
að dyrunum hjá honum. einni
mínútu eftir átta, en ekki fyr.
Svo farið þjer ekki úr öku-
sætinu, undir neinum kring-
umstæðum. Undir eins og Sir
Melmoth er kominn upp í vagn
inn, farið þjer svo göturnar þar
sem umferðin er minst og eins
hratt og þjer komist og stansið
ekki fyrr en hjer við dyi'nar.
Þegar þessu er lokið, þarf jeg
yðar ekki frekar við.
Sugden glápti á hana agn-
dofa. Blóðsugan kallaði á
stærra þjóninn.
— Perez, sagði hún. — Þjer
farið með þessum manni í bíl-
skúrinn, þar sem vagninn er.
Og þangað til hann kemur
hingað samkvæmt skipan
minni, er hann á yðar ábyrgð.
Maðurinn hneigð sig alvar-
lega.
— Ef hann reynir að óhlýðn
ast, takið þjer hann og afhend-
ið hann næsta lögregluþjóni og
kærið hann fyrir rán. Þjer
farið með honum á lögreglu-
stöðina og kærið hann þar upp
á ábyrgð Gordons Ltd. fyrir
þátttöku í La Paz járnbrautar-
ráninu 1898, sem hann hefir
ekki tekið út refsingu fyrir.
Þjer afhendið umsjónarmann-
inum þessa bók, sem sönnun
þess hver maðurin sje, og það
á að nægja. Hitt skal jeg sjá
Að jarðarmiðju
Eftir EDGAR RICE BURROGHS.
51.
MUSTERI MAHARA.
Maðurinn, sem virtist vera ómeiddur, klifraði í flýti
upp í eintrjáninginn, greip spjótið og hjálpaði mjer að
verjast hinu óða dýri. Blóðið, sem rann úr sári þess, lit-
aði vatnið umhverfis bátinn rautt, og er máttinn tók að
draga úr því, var sýnilegt, að jeg hafði veitt því bana-
sár. Og að lokum gafst það alveg upp við árásir sínar,
lagðist á bakið í vatnið og var dautt.
Og þá var mjer skyndilega ljóst, hvílík vandræði jeg
hafði kallað yfir mig. Jeg var algerlega á valdi villi-
mannsins, sem jeg hafði stolið eintrjáningnum frá. Jeg
hjelt dauðahaldi í spjótið og horfði í andlit hans, en hann
skoðaði mig af hinum mesta ákafa, og þarna stóðum við
í nokkrar mínútur, meðan báðir hjeldu um vopnið og
störðum á hvern annan eins og dáleiddir menn.
Ekki veit jeg, hvað honum bjó í huga, en sjálfur velti
jeg því einu fyrir mjer, hvenær hann mundi hefjast
handa á ný og ráðast á mig.
Að því kom þó, að hann ávarpaði mig, en á tungumáli,
sem jeg ekki skildi. Jeg hristi höfuðið, til að reyna að
sýna honum, að jeg skildi ekki mál hans, og talaði til
hans um leið á því máli, sem Sagotar nota, er þeir tala
við þræla Mahara.
Mjer til mikillar gleði, skildi hann mig og svaraði á
sömu málýsku.
— Hvað viltu með spjótið mitt? spurði hann.

7/ayr- Zu, • ■
Er-tu þur*t«
HaíLi 7 V/f hÁfum
yer/S sviu'ðuixf- —.
þctt<* er cW/
t/LÁÚ*7« /fúji/h, f&n
V/v t</b//tH,. .
þ*-tÍ4i eru
rJu*i
/ V«ra
i) tuLL V
\/Srt
bur~n
/fefurZv A*yrt
*£• '****• «'■ fvt> ltí?t Ghh-
</ver/ t/i.
« //auy/rtu st/tu /
stcf/ cr sv<
Atxstr/ séjt' CA<*/J
/ AcJos/Cfru vtfbrJ —-----—• *