Alþýðublaðið - 17.06.1920, Síða 2

2
Aígreidsla
biaðsias er í Alþýðuhúsinu við
Isgólfsstræti og Hverfisgötu.
Sími 988.
Auglýsingum sé skilað þangað
eða í Gutenberg í síðasta lagi kl.
IO, þann dag, sem þær eiga að
koma f blaðið.
JfUlemi og /rSnsku
verkamennirnin.
Alþýðusambandið franska (La
confédération génerale du travail,
venjulega nefnt C. G. T.) heftr um
langt skeið verið einna ákveðnast
í kröfum sínum, af öllum verka-
mannasamböndum heimsins. Frá
þess rótum má segja að „syndi-
kalisminn* sé runninn, og það
hefir svo að segja haldii honum
við. Þegar svo stríðið skall á
gerðust foringjarnir hæglátari. En
er stríðinu ,létti af gerðust þeir
strax harðari í kröfum og hófu í
vor beina sókn (direct action).
i. maí gerðu járnbrautarverkamenn
verkfall og heimtuðu að þjóðar-
rekstur yrði tekinn upp á öllum
járnbrautunum.
C. G. T. er 25 ára gamalt. Það
var stofnað af Pouget „borgara".
í því hafa áköfustu framsóknar-
menn ætíð ráðið mestu um stefnu
flokksins, og þegar árið 1901 var
ákveðið á Lyon fundinum að und-
irbúa þjóðfélagsbyltinguna með
allsherjarverkfalli.
Verkfall járnbrautarmanna verð-
ur eigi talið eiga rót sýna að
rekja til fjárhagslegra krafna, held-
ur mun það nær eingöngu hafa
verið pólitískt. Foringjar verkfalls-
manna reyndu að fá fleiri iðnfélög
til að hefja verkfall, og tókst að
nokkru leyti, en eigi öllu, að gera
allsherjarverkfall.
Frönsku verkamannaíélögin eru
ekki eins sterk og áhrifamikil og
t. d. ensku verkamannaféiögin og
ber til þess að telja helst, að
Frakkar eru iandbúnaðarþjóð, og
einnig það, að meiri kúgun og
harðýðgi hefir verið beitt, af hálfu
auðvaldsins, til að kæfa niður alt
pólitískt vald verkamannanna, í
Frakklandi heldur en f Englandi.
Til dæmis um það má nefna lög
ALÞYÐUBLAÐIÐ
frá 21. marz 1884, er kend eru
við Waldeck-Rousseau. Lög þessi
banna öðrum félögum tilveru en
„syndicats professionels", þ. e. iðn-
félögum, er hafi fyrir markmið að
gæta hagsmuna sinna eingöngu
og til að rannsaka mál er þau
snerti.
Að vísu mishepnaðist frönskum
jafnaðarmönnum að koma á alls-
herjarverkfalli, bæði sökum slæms
skipulags og svo sökum þess, að
borgararnir tóku sig saman um að
vinna á móti því. En lengi héldu
hin einstöku verkföll áfram og járn-
brautarþjónaverkfallið heldur enn-
þá áfram. Auðvaldssinnum og for-
sprakka þeirra, Millerand forsæt-
isráðherra, var því auðvitað mikið
í mun að kúga verkfallsmenn.
Millerand, sem áður á tímum var
jafnaðarmaður, fann því upp á því
snjallræði, að beita lögunum frá
1884, er bönnuðu pólitísk félög,
gegn hinum forsu samherjum sfn-
um. Þetta var auðvitað jafn rang-
látt, sem það var heimskulegt,
því bæði voru lögin „dauður bók-
stafur", sem fólkið hafði ekki á
tilfinningunni að væru rétt lög, og
svo var engin hætta á því að fé-
lögin myndu eigi strsx sameinast
aftur.
Ráðuneytisfundur, er haldinn
var í Elysée 11. maí, undir for-
ustu Deschanel, samþykti að
dómsmálaráðuneytið skyldi hefja
rannsókn gegn C. G. T., er miðaði
til virkilegrar upplausnar þess.
Þetta vakti geysilega gremju
meðal þjóðarinnar, en mun þó að
ýmsu hafa náð tilgangi sínum.
Dómsmálaráðuneytið lét hefja hús-
rannsókn hjá flestum foringjum
sambandsins og handtaka þá flesta.
Meðal annara voru handteknir 30
foringjar „kommunista" og meðal
þeirra Loriot, sem kalíaður er
Lenin Frakklands. Við þessa rann
sókn þótti stjórninni það koma í
ljós, að til væri þar „kommunista"-
flokkur. er hefði 60 þús. meðlimi
og stæði hann í sambandi við
rússneska bolsivfka. Hafði flokkur
þessi myndað ráðstjórnir (sovjets)
víðsvegar um landið, til þess að
vera viðbúnir að taka völdin, er
byltingin kemur.
Siðan lagði Steeg innnanrfkis
ráðherra fram frumvarp í þinginu
um skipun járnbrautarmálsins og
urðu um það hvassar deilur, er
enduðu með því, að traustsyfir-
útvegar
Kaupfélag Reykjavíkur
í gamla bankanum.
Lysthafendur gefi sig fram
fyrir næstu helgi.
lýsing var samþykt á Millerand,
með 533 atkv. gegn 88.
En járnbrautarmenn halda áfram
verkfallinu.
Kröfur þær, sem verkamenn
báru fram, eru mjög eftirtektar-
verðar. Þeir skýra hugtakið „þjóð-
arrekstur" (nationalisation) miklu
víðtækar en áður hefir verið gert.
Þeir skýra það svo, að fyrirtæki
sé komið undir þjóðarrekstur,
þegar auðmennirnir eru hættir að
sjúga það og þegar það hefir hið
eina markmið fyrir augnm að
verða neytendunum að sem mest-
um hag og gagni.
Krafan er því eigi beinlínis um
að fá fyrirtækin ríkisvaldinu í
hendur. Þeir vilja að hverju fyrir-
tæki sé stjórnað af ráðstjórn
(sovjet), sem í séu f réttum hlut-
föllum
a. andans og líkamans verka-
menn, þeir, er taki þátt f
framleiðslunni.
b. neytendur, þar með talin
samvinnufélög og önnur slík
félög.
c. skipulagsmenn (organisatorar)
þeir, er stjórna framleiðslunni
(verkfræðingar, forstjórar etc )
Aðalatriðið fyrir þeim er því að
„socialisera" framleiðsluna, án til-
lits til hvort rfkið nú tekur það f
sínar hendur eða eigi.
Franskir jafnaðarmenn biðu hálf-
an ósigur með þessu verkfalli, en
þá og þegar geta kröfur þeirra
orðið ofan á, hvort sem það verð-
ur með byltingu eða eigi. Vonandi
tekst það friðsamlega. X
cföjómaBussmjör,
Cgg og SauésRinn
fæst í
Kaupfélagi Reykjavíkur,
(Gamla bankanum).