Morgunblaðið - 11.02.1954, Blaðsíða 14

14
MORGUNBLAÐIÐ
FimrRtudafrv’r 11. febr. 1954
SMGJS FÚRSYTMNNM
- RÍKI MAÐURINN -
■ „ j >
Eftir Jolm Galsworthy — Magnus Magnusson Islenzkaði
Framhaldssagan 50
Það var þessi ósjálfráða samúð
ásamt ósvikinni Forsyte þörf til
þess að sýna, að hún dæmdi rétt
um „litla skinnið“, sem kom
Winifrid Dartie til þess að skrifa
Irenu mágkonu sinni efirfarandi
bréf:
„Hinn 30. júní.
Kæra Irena!
Ég frétti, að Soames ætli til
Henley á morgun og verði þar
næturlangt. Mér fannst, að það
gæti verið gaman að því ef við
tækjum okkur til nokkur og
brygðum okkur til Richmond.
Vilt þú bjóða herra Bosinney, ég
skal reyna að ná í Flippard unga.
„Emily“ (þau kölluðu mömmu
sína Emily — það var svo smell-
ið) mun lána okkur vagn. Ég
sæki þig og herrann kl. 7.
Þín einlæg mágkona
Winifred Dartie.“
P.S. Montague heldur að mið-
degisverðurinn í „Chrown and
Sceptre" sé sæmilegur.
Montague var það nafn, sem
Dartie gekk oftast undir, því að
hann var fyrst og fremst verald-
armaður. Annars hét hann fulfu
iiafni Moses Montague Dartie.
Þessi mannúðlega fyrirætlun
hennar mætti meiri mótspyrnu
hjá forsjóninni en ætla hefði
mátt. Hún fékk þessar línur frá
Flippard hinum unga:
„Kæra frú Dartie!
Get því miður ekki komið.
Tvö boð komin á undan.
Yðar
Augustust Flippard“.
Það var orðið um seinan að
fara að leita eftir manni út um
götur og gatnamót, en Winnifred
var ráðsnjöll kona og afréð þeg-
ar að notast við eiginmanninn.
Hún var ein af þessum ákveðnu
en þó umburðarlyndu ljóshærðu,
vangafríðu konum með græn-
leit augu. Og það kom sjaldan
eða jafnvel aldrei fyrir að hún
dæi ráðalaus.
Dartie var í bezta skapi.
„Eratic“ hafði ekki unnið
Eancashire hlaupið. í rauninni
hafði þessi fræga skepna, sem
einn af stuðningsmönnum veð-
hlaupavallarins átti, ekki tekið
þátt í hlaupinu. Fyrstu fjörutíu
og átta klukkustundirnar eftir
hlaupið voru þær döprustu, sem
Dartie hafði lifað.
James fór aldrei úr huga hans,
hvorki dag né nótt. Ef hugúrinn
hvarflaði til Soames vöknuðu
efasemdir og geigur og örlítill
vonarneisti. Föstudagskveldið
drakk hann sig fullan, svo mikið
hafði honum orðið um þetta allt
saman. Á laugardagsmorguninn
varð áhættueðlið örvæntingunni
yfirsterkari. Hann fór í bæinn
með nokkur hundrug pund, sem
áttu að ganga upp í skuld, og
lagði það undir „Concertine",
sem átti að hlaupa í „Saltown
Bargough Handicap“.
Hann sagði Scrotton major það
þennan sama dag, er þeir snæddu
saman í Iseeum klúbbnum, að
Nathans, litli gyðingastrákurinn
hefði gefið sér þetta ráð. Og sér
væri þá fjandans sama. Hann
væri í hundunum hvort sem væri.
Og ef hann ynni ekki þá yrði „sá
gamli“ að blæða.
Flaska af Pal Roger, sem hann
hafði rennt niður einn, hafði
skapað hjá honum djúpa fyrirlit-
ingu á James.
Concertina vann, hálslengd á
undan hinum. Þar munaði mjóu.
En það var eins og Dartie gagði:
„Það varð að hætta einhverju“.
Hann var því enganveginn mót
fallinn að bregða sér til Rich-
mond. Sjálfur sagðist hann ætla
að borga brúsann, því að hann
dáðist mjög að Irenu og vildi
gjarna, að þeim yrði vel til vina.
Klukkan hálf sex kom þjónn
frá Park Lane með þau skilaboð,
að frú Forsyte þætti mjög fyrir,
en einn af hestunum hefði of-
kælst.
En Winifred lét ekki þessi
raunatíðindi á sig fá, en sendi
samstundis Pubbus litla, sjö ára
gamlan, með barnfóstrunni yfir
til Montpellier Square.
Þau ætluðu að aka í tvíhjóla
vagni og vera komin til Crown
and Sceptre kl. 7.45.
Er Dartie var sagt þetta, geðj-
aðist honum vel að því. Það var
snöggtum betra en að aka þang-
að og sriúa baki að hestunum.
Hann hafði ekkert á móti því að
sitja hjá Irenu. Hann hélt, að
þau myndu taka hin í Montpellier
Square og fá vagn þar.
En þegar hann komst að raun
um, að þau áttu að mætast í
Crown and Sceptre, og hann átti
að aka með konu sinni, varð hann
önugur og bölvaði.
Klukkan sjö lögðu þau af stað.
Dartie bauð ökumanninum að
veðja við hann tveim krónum, að
hann æki ekki þangað á þrem
stuiidarf j órðungum.
Aðeins tvisvar töluðust hjónin
við á leiðinni.
„Soames mun verða hýr á svip
inn, þegar hann fréttir það, að
konan hans hefur ekið með
Bosinney í tveggja manna vagni.“
„Vertu ekki með þetta slúður,
Monty“, svaraði Winifred.
„Slúður“, endurtók Dartie. „Þú
þekkir nú ekki konurnar, góða
mín.“
I hitt skiftið spurði hann að-
eins:
„Hvernig lít ég út? Er nefið
ekki dálítið bláleitt? Það er ekki
laust við það, að þetta kampavín
sem Georg finnst svo mikið til
um, rjúki upp í höfuðið á manni“.
Hann hafði snætt morgunverð
með Georg Forsyte í Haversnake
klubbnum.
Irena og Bosinney voru mætt.
Þau stóðu við einn af stofuglugg-
unum, sem vissi út að fljótinu.
Gluggarnir voru þetta sumar
opnir jafnt á nóttu sem degi.
Angan af nýslegnu heyi og dagg-
arilmur barst inn um opna glugg
ana.
Dartie, sem athugaði gesti sína
vendilega, sýndist sem þau hefðu
lítið notfært sér næðið. Þau stóðu
þeygjandi saman. Bosinney var
langsoltinn að sjá. Það var víst
ekki mikið framtak í honum.
Hann skildi þau eftir hjá Wini-
frid og fór inn að panta matinn.
Forsytarnir heimta alltaf kjarn
góðan mat, en eru ekki sérstak-
lega kræsnir, en Dartiarnir
krefjast alls, sem Crown and
Sceptre getur í té látið. Fyrir
slíka menn, sem hafa engar
áhyggjur af morgundeginúm, er
ekkert ofgott. Þeir vilja fá það
bezta, sem völ er á. Þegar greltt
er með peningum sem eru annara
eign, er engin ástæða til þess að
neita sér um nokkuð. Og Darti-
arnir hafa það ekki fyrir sið að
neita sér um hlutina.
Það bezta af öllu! Skynsam-
legar getur sá maður ekki farið
að, sem á efnaðan og tekjuháan
tengdaföður, sem hefur mætur
á barnabörnum sínum. Og þess-
um veikleika hjá James hafði
Ðartie veitt eftirtekt þegar eftir j
komu Publius litla í þenna heim, *
og hann hafði hagnast vel á þess-
ari mannþekkingu sinni — Fjór-
ir litlir Dartiar voru nú einskon-
ar ævilöng líftrygging.
Aðalrétturinn var tvímælalaust
Ijúffengur silungur, borinn fram
með ís og madeira, og tilreiddur
eftir þeim listarinnar reglum,
sem aðeins örfáir menn í öllum
heiminum þekkja. Annars bar
ekkert óvanalegt við nema það,
að Dartie greiddi reikninginn.
Hann lék á alls oddi meðan
setið var að snæðingi. Augu hans,
sem ljómuðu af aðdáun, hvíldu
stöðugt á líkama og andliti Irenu.
En hann varg að játa það fyrir
sjálfum sér, að honum hefði ekki
tekizt að fá hana til við sig. Hún
var kuldaleg, álíka kuldalega og
hvítar herðarnar undir bleikum
knipplingunum. Hann hafði gert
Álfkonan hjá IJIIarvötnum
4.
„Það vildi ég, faðir minn, að þú kæmir til Ullarvatns að-
fangadagskvöld jóla, og að þú fengir með þér prestinn, séra
Eirík. Þá þið komið þangað, munuð þið sjá bæ minn, og
hann standa opinn.
Þið skuluð ganga í bæinn, og bið prestinn að standa í
göngunum, og taka á móti konu, er koma mun úr baðstofu,
og sjá svo til, að eigi sleppi úr höndum hans, því að þar ligg-
j ur mikið við. En þú skalt ganga í baðstofu og standa á gólfi
og guða þar.
Geti þetta ekki orðið á þessu kvöldi, þá verður það ekki
síðar, og fær þú þá aldrei séð mig oftar.“
Sigurður fór þá á burt, en bóndi vaknar og hugsar um
drauminn, og ásetur sér að gera það, sem Sigurður bað hann
um í svefni. Því að draumur þessi muni ekkert heilarugl vera,
heldur sönn vitran.
Finnur hann nú prestinn, séra Eirík, og segir honum frá
því, er Sigurður talaði við hann í svefninum.
Prestur segir, að það muni satt vera, því að sig hafi löng-
um grunað, að hann væri haldinn hjá álfum. Og segist hann
fara með bónda, að hverju sem yrði.
Þegar tími þótti hentugur að fara, búa þeir sig tveir til
ferðar, prestur og bóndi, og fara svo af stað.
Koma þeir svo að Ullarvötnum aðfangadagskvöld fyrir
jól. — Þeir sjá bæinn, og stendur hann opinn. Síðan ganga
þeir inn, prestur stendur í göngum, en bóndi gengur í bað-
stofu. , ,_.
ICVENBOMSUR
í ölltrm sfærðum
Verð frá 45 krónum
12 litir
NÝUNG!
M. a.: Vatteruð bómullarefni, sem ekki
þarf að fóðra. ■
MARKAÐURINN |
Bankastræti 3
...........................
................■•■•■■•......
ný sending
MARKAÐURINN
Laugavegi 100
■■■■■■■■■■■

Sniðkennsla
Námskeið í kjólasniði hefst hjá mér 15. febrúar.
Þær, sem óska eftir kennslu hjá mér, gjöri svo vel og
gefi sig fram sem fyrst.
Tek einnig á móti umsóknum á seinni námskeið. —
Óskað hefur verið eftir kennslu í að sníða herra- og
drengjabuxur.
Nemendur, sem óska eftir þátttöku í því, gefi sig einnig
fram sem fyrst.
Sigríður Sveinsdóttir,
meistari í dömu- og herraklæðaskurði.
Sími 80801.
Mjög falleg dönsk
borðstofuhúsgögn
og frönsk K O M M Ó Ð A, til sölu og sýnis í Máva-
hlið 2, I. hæð, klukkan 1—7.