Morgunblaðið - 05.10.1960, Qupperneq 20

20
MORGUISBLAÐIÐ
Miðvik'udagur 5. olct. 1960
— Eg hef aldrei fyrirhitt svona
skemmtilegan hund, sagði Phyll
is. — En það hlýtur að vera erfitt
fyrir yður að halda í hann. Hefur
hann aldrei strokið burt með
ókunnugum?
— Sylvía er alls ekki allra vin
ur, sagði Parker um leið og hann
leit við og horfði beint í augu
Phyllis. Hún hefur aldrei enn
-hlaupið burt með öðrum og höf-
uðsynd hennar er sú, hvað hún
er afundin við kvenfóik.
— Það er einkennilegt, svar-
aði Phyllis. — Hún horfir á mig
rétt eins og hún þekkti mig.
Allt í einu datt Parker í hug
atvik, sem hann hélt sig hafa
gleymt fyrir löngu. Einn daginn,
þegar hann var að tala við frú
Dexter, hafði hann sagt henni frá
tíkinni sinni, og frúin hafði látið
í ljós löngun til að sjá hana.
Morguninn eftir hafði hann þá
farið með Sylvíu inn til hennar,
og hún hafði klappað henni og
talað við hana rétt eins og við
fullorðna manneskju, og það
kunni Sylvía að meta, þar eð
Parker hafði aldrei talað neitt
pelabarnamál við hana, eins og
flestir hundaeigendur leggja í
— Littu á mamma! Náttúru-
fræðitimaritið sendir mér 300
dollara greiðslu fyrir myndirn-
»r mínar og þeir vilja að ég geri
fleiri!
vana sinn. En hitt var samt sem
áður ótrúlegt að Sylvía gæti mun
að eftir þessu . ..
— Mér finnst lika ég hafa séð
yður áður, játaði Parker og leit
undan,
— Þetta er merkilegt, sagði
Phyilis. — Eg fann á mér, að þér
þættust kannast við naig, þegar
við hittumst áðan . . . enda þótt
ég vissi, að yður skjátlaðist þar
. . . og nú finnst' mér líka ég
þekkja yður. Mér er þetta alveg
óskiljanlegt! Hún leit eins og ó-
sjálfrátt framan í hann aftur.
Hjartað í Parker tók að slá örar
undir þessu spyrjandi augnaráði
hennar, og hann vissi, að sér
myndi reynast ókleift að leyna
viðkvæmri aðdáun sinni, því að
hún skein út úr augnaráði hans.
Phyllis, sem hafði sig alla við að
muna, hvar hún gæti hafa hitt
hann áður, hafði ekki fyrr litið
beint á hann. Nú mættust augu
þeirra og horfðu hvor í önnur
andartak, en þá leit hún undan
og djúpur roði færðist í kjnnar
hennar.
— Hvert erum við að aka?
spurði hún óróleg, til þess að
geta talað um eitthvað ákveðið.
Parker var rétt að því kominn
að segja, að það langaði hann
sjálfan til að vita, en svo svaraði
hann. — Við ökum fyrst til gisti
hússins míns, St. Lawrence, og
losum okkur þar við Sylvíu.
Dyravörðurinn veit, hvað henni
hentar . . . og svo, ef þér viljið,
ökum við að litlu matsöluhúsi,
sem ég þekki, þar sem er góð
tónlist um þetta leyti dags, Hvað
finnst yður?
— Ágætt, svaraði Phyllis, eins
og viðutan.
Þau skildu svo Sylvíu eftir í
St Lawrence gistihúsinu, og
skömmu síðar voru þau komin út
í aðal-umferðina á einni breið
götu borgarinnar. Parker reyndi
að láta eins ogekkert væri um
að vera og talaði alveg eðlilega,
þrátt fyrir æsinguna, sem hann
var í — en Phyllis var þögul.
Loksins, þegar .þau voru komin
inn í miðja borgina, sagði hún.
— Nú man ég hvar það var, sem
ég heyrði Sylvíu-nafnið notað á
tík. Mamma mín, sem dó fyrir
nokkrum mánuðum, skrifaði mér
um það. Eg var þá í London
og hafði enga hugmynd um, að
hún væri veik. Og hún hefði ekki
þurft að deyja.
Rödd hennar titraði og Parker
fann þurrk í kverkunum, meðan
hann beið eftir framhaldinu.
— Það var ungur læknir —
Paige hét hann. Henni líkaði svo
— Ég vissi að þú yrðir veru-
legur listamaður, Tommi!
— Nú þurfum við ekki að hafa
peningaáhyggjur . . . Og ég get
keypt hvaða málaratæki sem ég
vil!
vel við hann og talaði við hann
á hverjum degi. Einn dag kom
hann með tík sem hann átti, inn
til mömmu og sagði henni, að
hún héti Sylvía. Svo var mamma
skorin upp og Paige læknir að
stoðaði við það. Og hann gerði
einhver hræðileg mistök, sem
kostuðu líf mömmu . . . Vitanlega
var þetta slysni, og hann hlýtur
að hafa verið alveg frá sér, því
að hann hljóp burt frá öllu sam
an og sást ekki framar.
Hún leit tárumblinduðum aug-
um á Parker, en andlit hans var
náfölt og afmyndað. Phyllis
horfði lengi á hann og hélt niðri
í sér andanum, en svo dró hún
andann, eins og hún gripi hann
á lofti með erfiðism-unum og
greip skjálfandi höndum fyrir
andlit sér.
Þau voru rétt komin að gatna
mótum og vagninn varð að stað
næmast í umferðaþvögunni. —
Yrðuð þér mjög móðgaður, ef ég
færi út hérna? spurði hún, hvisl
andi. Eg held ekki, að ég geti . . .
ég veit, að ég get ekki . , . mér
þykir það svo leitt . . .
Newell reyndi að finna eitt-
hvert svar við þessu, er þau stigu
út úr vagninum, en fann engin
orð, sem gætu lýst tilfinningum
hans. Þetta hafði gerzt svo snögg
lega, og áður en hann vissi af,
hafði Phyllis kvatt og var horfin
áður en hann gæti áttað sig.
Hann stóð kyrr og horfði á
eftir henni, þangað til litla rauða
fjöðrin á snotra, svarta hattinum
hennar hvarf í mannþröngina.
XII.
Phyllis hugsaði aðeins um það
eitt að láta sig hverfa í ólgandi
manngrúann. Hrædd og örvænt
ingarfull smeygði hún sér áfram
til þess að finna einhversstaðar
afdrep. Hún hafði orðið svo mið
ur sín, er hún komst að því, hver
hr. Parker var, að hún tók ekki
eftir neinu, sem kringum hana
var og það var ekki fyrr en hún
var komin á breiða aðalgötuna,
að hún áttaði sig á, hvar hún var,
og sneri þá til hægri í áttina til
stóru tízkuvörubúðarinnar þar
sem Pat og Sonja biðu hennar og
voru áreiðanlega farnar að undr
ast ,um hana.
Þegar hún átti ekki eftir nema
fimm mírtútna gang til ákvörðun
arstaðar síns, varð henni litið í
búðarglugga og sá sína eigin
mynd í rúðunni. Augun voru
þokukennd og varirnar skulfu,
og hún var gripin örvæntingu,
svo mjög kveið hún fyrir að
þurfa að fara að gera sér læti
við vinikonur snar. Einiu sinni
—- Ég vildi að pabbi þinn gæti
verið hér, en býst ekki við að
sjá hann aftur í bráð.
Næsta dag.
læddist hún inn í húsasund og
bar ofurlítinn roða í kinnar og
á varirnar, en þetta, sem hún
hafði orðið fyrir, var of mikið
til þess að hægt væri að dylja
það með nokkrum litarefnum.
Aldrei hafði hún verið svona ör-
væntingarfull og einmanna.
öðru hverju stanzaði hún og
lét sem hún væri að skoða í búð
arglugga með mikilli athygli, en
stalst um leið til að spegla sig,
og reyndi að herða sig upp í að
hitta tvenn spyrjandi augu, sem
hún vissi fyrirfram, að myndu
ekki láta blekkjast. Hún reyndi
að brosa eðlilega, eins og hún
átti að sér, en brosið varð að
grettu, rétt eins og uppgerðar-
bros dauðadæmds manns á leið-
inni að höggstokknum.
Það hefði strax verið auðveld
ara fyrir hana, ef aðeins önnur
vinkonan hefði verið viðstödd
. . . og þó ,.. . auðvitað kæmu
einihverjar spurningar, sem hún
mundi ekki geta svarað, því að
hún gat ekki trúað neinum fyrir
leyndarmáli sínu — ekki einu
sinni Pat, sem hún þekkti þó
eins og fingurna á sér — og held
ur ekki Sonju, sem var ætíð
reiðubúin með samúð sína — jafn
vel ekki dómprófastinum, sem
var svo mildur og svo vitur.
Phyllis ákvað að fara heim til
sín. Ný þjáningaralda fór um
hana, er henni datt í hug, að vel
gæti svo farið, að hún stæði allt
í einu augliti til auglitis við
hann í mannþrönginni. Nei, það
var heimskulegt! Auðvitað sat
hann nú að hádegisverðinum sín
um. Þannig voru karlmenn —
hafði hún heyrt.
Þegar götuljósin skiptu lit,
gekk hún með öðrum fótgang-
andi yfir á austurhlið breiðgöt
unnar, og tók sér stöðu á gang-
stéttinni, þa-r sem hún vissi, að
strætisvagninn myndi staðnæm
ast. En beið þar ekki lengi. Pat
gat verið komin heim, eftir stutta
stund, og nú gat hún ekki talað
við neinn.
En það var ekki nema fárra
mínútna gangur að listasafninu,
og það gat orðið henni griða-
staður. Hún ákvað á stundinni
að fara þangað og reyna að jafna
sig. Auk þess var hún ekki ókunn
ug þarna, því að hún kom þar
oft, til að horfa á málverkin og
önnur listaverk. Uppáhaldsstað
urinn þarna var stóri salurinn,
sem tók tvær hæðir í húsinu,
og hafði að geyma styttur af
ýmsum hetjum; miðaldagrafir,
skrín og framhliðar bygginga,
prýddar lágmyndum. Neðan frá
Þess vegna, Moss Ludlow, er-
uð þér sekur fundinn um veiði-
þjófnað og dæmdur í sex mánaða
varðhald eða 250 dollara sekt!
gólfinu lá einskonar brú upp I
efri hluta salarins, og mjór stigi
lá þaðan niður aftur. Phyllis stóð
einmitt á þessari brú og ætlaði
að ganga niður, en leit áður yfir
stóra salinn og alla forngripina.
En þá hrökk hún við og þrýsti
hvítum hnúum sínum upp að titr
andi vörum. Hún sá Paige ganga
fram með suðurveggnum, hægt
en órólega, fram og aftur, og
horfa niður í gólfið. Lini hattur
inn hans var samanbögglaður
undir handleggnum, og höndun
um hafði hann stungið í vasana.
Phyllis læddist varlega til
baka, en dokaði aðeins við í víðu
dyrunum, til þess að líta á hann
aftur. Þegar hún var örugg um,
að hann sæi hana ekki, tók hún
af sér hattinn og strauk sig óró-
leg um augun, rétt eins og til
þess að þurrka út þessa kveljandi
sjón, sem hún hafði séð. Hún
átti engan rétt á að horfa á sorg
hans, enda þótt sorg hennar sjálfr
ar væri engu minni.
Phyllis hafði aldrei gert ráð
fyrir að hitta Paige lækni, Trú
legast var að hann myndi halda
sig sem lengst frá henni. Hún
hafði áður dregið upp fyrir sér
mynd af honum, en þeirri mynd
varð hún að kasta frá sér. Þetta
var allt skakkt. Hefði móðir henn
ar lifað, hefði hún hagað sér allt
öðruvísi. Hefði hún séð Paige
ggnga þarna niðri í salnum, svo
örvæntingarfullan og einmana,
hefði hún talað við hann, og
hefði hana grunað, að nokkurt
leynilegt samband væri millii
hans og Phyllis, hefði hún eytt
öllum misskilningi og hindrun-
um.
Þetta vissi Phyllis, og rétt sem
snöggvast varð hún gripin ein-
hverri óstjórnlegri löngun til að
hlaupa niður stigann og biðja
hann að fyrirgefa sér allar þær
kvalir, sem hún hefði valdið hon
Slltltvarpiö
Miðvikudagur 5. október
8.00—10.20 Morgunútvarp (Bæn. — 8.15
Tónleikar. — 8.30 Fréttir. — 3.40
Tónleikar. — 10.10 Veðurfr.)
12.00 Hádegisútvarp. — (12,25 FréttlT
og tilkynningar).
12.55 „Við vinnuna“: Tónleikar.
15.00—16.30 Miðdegisútvarp.
Fréttir kl. 15.00 og 16.00).
16.30 Veðurfregnir.
19.25 Veðurfregnir.
19.30 Operettulög.
19.40 Tilkynningar.
20.00 Fréttir.
20.30 ,,I Svartaskóla hjá Indriða miðli'*
greinarflokkur eftir Guðmund
Hannesson prófessor; I. kafli
(Anna Guðmundsdóttir flytur).
21.00 Píanótónleikar: Ignaz Friedman
leikur verk eftir Chopin.
21.30 Upplestur: Baldvin í>. Kristjáns*
son flytur kvæði eftir Halldór
Kristjánsson frá Kirkjubóli.
21.40 Finnsk tónlist (Rússnesk útvarpa
hljómsveit leikur. Stjórnandi;
Tauno Hannikainen).
a) Valse triste eftir Sibelius.
b) Berceuse eftir Járnefelt.
c) ,,Terkheniemi“, þáttur úr
Kalevalasvítu eftir Uuno
Klami.
22.00 Fréttir og veðurfregnir. v
22.10 Kvöldsagan: „Trúnaðarmaður f
Havana" eftir Graham Greene;
XX. (Sveinn Skorri Höskuldsson).
22.30 ,,Um sumarkvöld‘‘: Leikbræður,
Elga Olga Svendsen, Max Greg-
er, Freddy, Galina Kazakova, Natal-
ino Otto, Rosemary Clooney.
Jimmy Rodgers og Ruby Murray
skemmta.
23.00 Dagskárlok.
Fimmtudagur 6. október
8.00—10.20 Morgunútvarp (Bæn. — 8.15
Tónleikar. — 8.30 J. réttir. — 8.40
Tónleikar. — 10.10 Veðurfr.)
Tónleikar. — 8.30 Fréttir. — 3 40
Tónleikar. — 10.10 Veðurfr.).
12.00 Hádegisútvarp.
(12.25 Fréttir og tilkynnir.gar).
13.00 „A frívaktinni", sjómannaþáttur
(Guðrún Erlendsdóttir).
15.00 Miðdegisútvarp.
(Fréttir kl. 15.00 og 16.00).
16.30 Veðurfregnir.
19.25 Veðurfregnir.
19.30 Tilkynningar.
20.00 Fréttir.
20.30 Erindi: Melanchton (Séra Garðar
Svavarsson).
20.55 Frægir söngvarar: Lauri-Volpi
syngur óperuaríur.
21.25 Erindi: Um örnefni 1 Norðfirðl
(Bjarni Þórðarson).
21.35 Tónleikar: Christian Ferras og
Pierre Barbizet leika sónötu fyr
ir fiðlu og píanó eftir Fauré.
22.00 Fréttir og veðurfregnir.
22.10 Kvöldsagan: „Trúnaðarmaður f
Havana‘‘ eftir Graham Greene;
(Sveinn Skorri Höskuldsson).
22.30 Sinfóníutónleikar: Sinfónía nr. i
* í h-moll — „Symphonie patheti*
que“ eftir Tjaikovskij (Hljóm*
sveitán Fílharmonia í Lundúnun®
leikur; Guióo Cantelii stjórnar),
23.15 Dagskrárlok.
Skáldið 09 mamma litla
1) Júlla írænka gaf mér túkall.
2) Hún sagði, að ég ætti að geyma 3) Láttu mig geyma hann — þangað
hann. til þú biður mig næst að gefa þér
túkall.
W
a
r
í
ú
á
The followins day % Therefore" jv\OS3 1
------------Í-UDLOW, YOU ARE
FOUNO ©UILT/ OF POACHINO AND t
HEREEy SENTENCE YOU TO SIX MONTHð