Morgunblaðið - 23.06.1962, Side 20

20
r MORGTJFBLAÐIÐ
Laugardagur 23. júní 1962
__ Alexander Follerton 13
Guli Fordinn
eiginlegt — ástina sem annað —
og svo hins vegar áform mitf,
sem ég hafði rætt við Jane um
helgina: að segja henni, að ég
vildi fá skilnað frá henni.... Þið
skiljið að hefði henni batnað,
hefði komið að þvi. Andlát henn
ar var eins og hvert annað slys
og alveg óviðkomandi sambandi
mínu við Jane. Ég er ekkert að
halda því fram, að þetta sam-
band hafi verið réttlætanlegt í
sjálfu sér, aðeins held ég því
fram, að það hafi enga sök átt
á örlögum Penny. Þar í milli var
beinlínis ekkert samband, og ég
skammaðist mín fyrir að hafa
látið bugast svona af tilfinninga-
semi út af því. Hvað Jane snerti,
þá var mér allan tímann fylli-
lega ljóst, hvað ég var að gera
og hverjar afleiðingarnar mundu
verða: Það var alls ekki venju-
legt „smá-ævintýri“, heldur
hafði það meiri þýðingu fyrir
mig en nokkur hlutur hafði áður
haft á ævi minni, og það er eng-
inn vafi á því, að fyrr eða seinna
hefði það orðið að koma fram í
dagsljósið og Penny orðið að fá
að vita um það.
En svo hafði ég látið ótþarfa
tilfinningasemi fá vald yfir mér
tjg lagt allt þetta samband okkar
Jane í rúst — og það ekki ein-
ungis samband okkar heldur líka
hugsjón, sem ég hafði trúað á.
Og svipt mig Jane.
Já, það var sárt, eins og ég
hef þegar sagt. Betri lýsing á því
væii að segja, að það hefði ver-
ið langvinnar pyndingar. En það
var sjálfum mér að kenna og nú
hafði ég fengið tóm til að sjá,
hve heimskulegt það var að láta
tilfinningamar hlaupa svona
með mig í gönur, og ég var ein-
ráðinn í því, að láta ekki slíkt
henda mig í annað sinn. Ég ein-
beitti mér því að þeirri fyrir-
ætlun minni, að losa mig úr
þessu strandi. Ég vann mikið,
kynntist nýju fólki, vann fyrir
Jimmy Townsend — ekki fyrrt
og fremst kaupsins vegna, heldur
eins mikið af því, að það hafði
af fyrir mér og gaf mér tæki-
færi til að heimsækja nýja staði
.. Ég gætti þess því, að þegar
ég færi að hátta væri ég annað
hvort úrvinda af þreytu eða nógu
drukkinn til að sofa vært og
draumlaust,
Eftir nokkurn tíma fór þetta
að hafa áhrif. Ekki get ég sagt,
að ég hafi gleymt Jane, heldur
fannst mér eins og hún en ekki
Penny hefði dáið. Ég hugsaði oft
um hana^ en bara eins og veru,
sem tilheyrði öðrum heimi, þar
sem ég hefði engan aðgang.
Þetta var sannarlegt afrek. Að
minnsta kosti fannst mér það
sjálfum. En svo þegar ég kom
auga á hana þarna og sá rétt í
svip varirnar, augun og hárið,
í þessari nafnlausu mannþröng,
á þessum ankanalega stað, þá
vissi ég um leið, að afrekið mitt
hafði ekkert afrek verið, og eng-
in breyting hafði á orðið. Það
var rétt eins og ég hefði sofið
í þrjú ár og svo vaknað af leið-
inlegum draumi til nýrrar hrifn-
ingar, sem var veruleiki.
Ég hef líklega verið búinn að
glápa framan í hverja einustu
mannskepnu þarna inni í girð-
ingunni, áður en ég hætti leit-
inni. Það var ekki nema ein skýr
ing á þessu hugsanleg, sem sé,
að rétt í því bili sem ég kom
auga á hana, hefði hún og mað-
urinn, sem með henni var, farið
út af svæðinu um eitthvert hlið-
ið, og þó líklega inn á bílastæð-
in. Er varð of seint fyrir til að
leita þar af því að ég var búinn
að vera að leita í tíu mínútur
eða vel það, og ef þau hefðu far-
ið þar út, væru þau auðvitað
komin af stað, þegar hér var
komið.
Ég gekk hægt þangað sem ég
hafði skilið við Hany og Viktor-
íu. Á leiðinni var ég að hugsa um
þennan svip á andlitinu á Jane.
Ég hafði séð hann áður — en
ekki nema einu sinni. Það var í
kofanum í Constantia, þegar
gamla konan frá vínsölunni
hafði komið þangað að snuðra og
starað inn um gluggann með
galopinn munninn.
Mér datt í hug, að Jane hefði
séð mig svo sem sekúndu áður
en ég sá hana. Það hefði getað
verið næg ástæða fyrir þessum
svip á henni, og það hefði getað
orðið til þess, að hún flýtti sér
svo mjög burt. Þetta gat verið
vel hugsanlegt en samt vildi ég
ekki trúa, að þetta hefði gengið
þannig til. í fyrsta lagi af því,
að ef hún hefði séð mig, þá hefði
ég einhvernveginn orðið þess
var, svo sem þannig, að hún
hefði sent mér augnatillit. Það er
oftast vel hægt að sjá, hvoort ein-
hver hefur raunverulega ekki
komið auga á mann, eða hvort
hann er að leiða mann hjá sér
viljandi — ég kynntist munin-
um á því tvennu í Höfðaborg
fyrir þremur árum. í öðru lagi
fékk ég þá hugmynd, að hún
hefði verið að horfa á mann
inn, sem- með henni var, og að
ef annaðhvort þeirra hefði verið
að tala, þá var það hann. Ef
hún hefði séð mig og viljað koma
sér fljótlega burt þessvegna,
hefði það verið öfugt. í þriðja
lagí hefði Jane aldrei farið að
taka til fótanna þótt Jiún hefði
séð mig. Það hefði engin þörf
verið á því, hún hefði vel getað
hitt mig, eins og ekkert væri,
og síðan haft eins mikil eða lítil
afskipti af mér og henni þókn-
aðist, en forvitni hennar, eins og
hún gerist hjá konum, hefði get-
að komið henni til að skiptast á
nokkrum orðum við gamlan elsk
huga, sem hún hafði ekki talað
orð við í þrjú ár, jafnvel þótt
hann hefði þá komið sérlega
fruntalega fram við hana.
Þegar ég gekk aftur til fólks-
ins, sem með mér var og gerði
nú ekki tilraun til að líta á
neinn sérstakan, var ég enn að
hugsa um Jane, og reyna að
framkalla mynd af henni í hug-
anum. Þarna kom mér lítt eða
ekki til hugar maðurinn, sem
með henni var, því að maður
hafði verið með henni, og hún
hefði litið einkennilega út, ef
svo hefði ekki verið — einn eða
fleiri. Líklega hef ég meira eða
minna ósjálfrátt þurrkað hann
út, þar sem ég vissi, að aðal-
atriðið var að finna hana, og síð-
an gat ég snúið mér að þaim
hugsanlegum erfiðleikum sem
því mundi fylgja. Það er alltaf
bezt að taka aðalatriðin hvert
fyrir sig, og í þeirri röð sem þau
eru áríðandi tiL
Einhver hönd greip í öxlina
á mér og truflaði hugsanir mín-
ar. Það var Harry Ciewes, sem
stóð nú glottandi hjá mér.
Nú, stakk hún þig af? Ég leit
af honum og á Viktoríu og hann
sagði við hana: Það hlýtur að
hafa verið Jane þín. Engin
önnur en Jane hefði getað koimið
honum í svona geðshræringu!
Og Viktoría var að horfa á
mig, með alvörusvip og eins og
rannsakandi. Hún kinkaði hægt
kolli. Þú ert alveg eins og annar
maður, Téd. Þú náðir ekki í
hana, var það?
Ég hristi höfuðið. Þau biðu
eftir, að ég segði eitthvað og
þégar það ekki vaxð, andvarpaði
Viktoría: Komið þið þá! Við
skulum fara. Við gengum nú
gegn um mannþröngina, sem var
tekin að þynnast, í áttina að bíla
stæðunum. Ef Jane hefði verið
innan girðingarinnar núna, hefði
ég séð hana. En það var hún
ekki.
Harry greip niður i vasa sinn
og tók upp heila hrúgu af pen-
ingaseðlum, sem hann rétti mér.
Þetta er vinningurinn þinn. sagði
hann. Ég var alveg búinn að
gleyma veðhlaupunum og því
með, að minn hestur hafði unnið
með fullan mann á bakinu. Ég
stakk peningunum í jakkavasa
minn og spurði hann um leið,
hve mikið það væri. Hann hló og
sagði mér að geta upp á því.
Ég þuklaði á hrúgunni og
treysti mér ekki til að gizka á
það. Þrjátíu pund?
O, það vantar lítið upp á
fimmtíu. Þú hafðir sem næst
níutíu og níu gegn einum. Ertu
ánægður?
Viktoría leit líka á mig með
forvitnissvip og sagði: Hann bros
ir ekki einu sinni.
Ég hafði verið að hugsa og
komizt að þeirri niðurstöðu, að
þessir peningar gætu komið í
góðar þarfir. Ég ætlaði að finna
Jane og það gæti ég ekki gert
með því að sitja um kyrrt í hót-
elherbergi, eða með því að aka
af stað frá Salisbury í býtið
næsta morgun, eins og ég hafði
ætlað mér. Ég spurði Harry:
Hvaða drykkjustofu fara flestir
í að loknum hlaupunum?
Harry var fljótur að svara. Það
er nú heimakráin hjá flestum.
Komdu heim með okkur.
Ég hristi höfuðið. Ekki fyndi
ég Jane þar. Nei, svaraði ég, það
geri ég ekki þegar ég er ný-
búinn að eignast fimmtíu pund
fyrir ekki neitt. Nei, við skulum
fá okkur eitthvað við þorstanum
núna, svo dubbið þið ykkur upp
og komið svo út að borða með
mér.. Hvað segið þið við því?
Viktoría sagði brosandi: Ég get
lesið þig eins og bók, Ted.
Ætlið þið þá að koma?
Harry leit á konu sína, og hún
sagði: Með einu skilyrði.
Já, segðu bara til.
Að þú viljir segja okkur um
þessa Jane þína í kvöld.
Ég hikaði ekki pema andartak.
Gott og vel!
Og ekkert draga undan?
Ekki hætis hót, vertu viss. Hún
brosti til Harrys. Þá skulum við
borða með honum, er það ekki?
Við fengum okkur ofurlitla
hressingu í skenkistofunni í gisti
húsinu mínu og komum okkur
saman um að hittast þar aftur
klukkan átta. Harry og Viktoría
fóru svo heim til sín og ég upp
í herbergið mitt, og meðan var
að renna í baðið, hringdi ég í
,,Bláa Salinn“ og pantaði borð
fyrir kvöldverðinn.
Ég hafði nægan tíma til að
eyða í ekki neitt — alltof mik-
inn. Ekki vildi ég fara niður og
drekka of mikið áður en hjónin
kæmu. Það er nú kannske aum-
ingjaskapur en ég hef aldrei
getað haldið út að hanga á stað
þar sem vínveitingar eru, án þess
að fá mér eitthvað að drekka, og
reyndar hef ég heldur ekki getað
setið tímunum saman með glas
X Xr *
GEISLI GEIMFARI
>f X-
Vísindaráðstefnan hefst í sýning-
arhöllinni.....
— Verið velkomnir kæru félagar.
Ég er
stendur
ætla að
doktor Hjalti og
með læknaráði
nS
starfa sem
jarðar. Ég
sýna ykkur tæki, sem á eft-
ir að hafa gjörbreytingar í för me»
sér .... Þetta er Raf-heila-myndsjá,
merk framför á sviði meðferðar og
lækninga sálrænna sjúkdóma.
fyrir framan mig, til þess eins
að horfa á sinn í því bráðna.
Ég lá svo í baðinu og rifjaði
upp endurminningar mínar um
Jane. Það var auðvelt, því að
lengi hafði ég stillti mig um að
láta slíkar hugsanir ná valdi á
mér, svo að þær voru eins og
geymdar í sjóði og reiðubúnar,
hvenær sem ég vildi opna fyrir
þeim.. Það kólnaði í baðinu, svo
að ég lét dálítið meira heitt vatn
renna í það, og það ofmikið, því
að það var eins og mér yrði ó-
glatt af því, svo að ég stóð upp,
þurrkaði mig og klæddi. Skyldi
það hafa verið heita vatnið eða
hugaræsingurinn, sem hafði vald
ið mér svima og aukið hjart-
sláttinn?
Ég var í engum vafa um, að
ég mundi finna hana, og að vissu
leyti gat verið vit í þvi, þar sem
Salisbury er svo lítill bær, svo
að fyrr eða seinna hlaut maður
að hitta hvern, sem maður
þekkti, á einum eða öðrum stað
þar. En það var samt of mikil
bjartsýni að halda, að ég mundi
finna hana þetta sama kvöld,
því að auðvitað var ekki sagt,
að hún mundi borða á veitinga-
stað. Hún gat eins orðið heima
hjá sér, hvar sem nú það kynni
að vera, og eins gæti hún farið
í einkaboð eða þó í kvikmynda-
hús.
Ég hafði ekki munað að fara
mér nógu hægt að öllu og nú var
enn langur tími til stefnu, þegar
ég hafði lokið við að klæða mig.
En ég gat bara ekki kúrt í þessu
herbergi mínu og stikað fram og
aftur um gólfið, reykjandi og
horfandi á úrið mitt, aðra hverja
mínútu. Ég reyndi að hafa vald
á þessari óþreyju minni, svo að
ég settist niður og greip dag-
blaðið frá því um morguninn. En
þá datt mér í hug, að meðan ég
sæti þama gæti Jane hæglega
komið inn í drykkjustofuna,
beint fyrir neðan mig, og svo
farið aftur meðan ég var að
glugga í fréttirnar í blaðinu... .■
Ég hljóp því upp og komst
loks niður í barinn og tróð mér
þar inn í þvöguna við skenki-
borðið. Þar var ferföld röð fyrir
framan, flest karlmenn, sem biðu
eftir glasinu sínu úr hendi þjóns
ins, sem sá ekki út úr annrík-
inu, og svo voru einir tveir hóp-
ar, sem tróðust að og gerðu allt
ennþá erfiðara. en rétt í því bili,
sem ég kom áð, renndi maður
úr flughernum sér niður af stóln
um við borðsendann, svo að ég
fékk sætið hans og gat nú séð
eftir endilangri röðinni við
skenkiborðið.
RACNAR JONSSON
hæstaréttarlögmaður
Löj.. æði -orf og eignaumsýsla
Vonarstræti 4. VR-húsið
SHUtvarpiö
Laugarðagur 23. Júnl
8:00 Morgunútvarp (Bæn — Tónlellc
ar — 8:30 Fré^ttir — 8:35 Tón-
leikar — 10:10 Veðurfregnir).
12:00 Hádegisútvarp (Tónleikar
12:25 Fréttir og tilkynningar).
12:55 Óskalög sjúklinga (Bryndís Sig
urjónsdóttir).
14:30 Baugardagslögin —• (15:00 Frétt
ir).
15:20 Skákþáttur (Sveinn Kristinsson)
16:00 Framhald laugardagslaganna.
16:30 Veðurfregnir — Fjör í kringum
fóninn: Úlfar Sveinbjörnsson
kynnir nýjustu dans- og dægur*
lögin.
t7:00 Fréttir. — Þetta vil ég heyra: —
Herdís Steingrímsdóttir frá Ak*
ureyri velur sér hljómplötur,
18:00 Söngvar í léttum tón.
18:55 Tilkynningar — 19:20 Veðurfr,
19:30 Fréttir.
20:00 „Brosandi land**: Anneliese Rot«
henberger og Heinz Hopp«
syngja lagasyrpu úr óperettu
Lehárs við undirleik hljómsveit
ar.
20:10 „Konan með hundinn*4, síðari
hluti smásögu eftir Anton Tje«
kov í þýðingu Kristjáns Albert*
sonar (Gestur Pálsson leikari).
20:30 Lúðrasveit Heykjavíkur 40 áraf
Frá afmælistónleikunum í Há*
skólabíói 5. þ.m. Stjórnandlf
Páll Pampichler Pálsson. Gunn
ar Guðmundsson kynnir lögin og
lúðrasveitina. \
21:30 Leikrit: „Enginn venjulegur
þjónn" eftir Fernand Millaud, i
þýðingu Óskars Ingimarssonar.
Leikstjóri: Ævar R. Kvaran.
22:00 Fréttir og veðurfregnir.
22:10 Danslög. — 24:00 Dagskrárlok.