Morgunblaðið - 09.07.1966, Síða 4

4
MORCU N BLAÐIÐ
' Laugardagur 9. júlí 1966
BÍLALEIGAN
FERD
Daggjald kr. 400.
Kr. 3,50 per km.
SÍMI 34406
SENDUM
MAGIMÚSAR
skipholti21 símar21190
eftir lokun simi 40381
““3-11-61
m/uf/u/fí
Volkswagen 1965 og ’66.
&'íZC,
RAUÐARÁRSTÍG 31
SÍMI 22022
LITLA
bíloleigon
Ingólfsstræti 11.
Volkswagen 1200 og 1300.
Simi 14970
BÍLALEIGAN
VAKUR
Sundlaugaveg 12. Sími 35135.
Daggjald 350 og kr. 4 pr. km.
STA'L
Hópferðabílar.
allar staerðlr
Símar 37400 og 3407.
BO SC H
Háspennukefli
6 volt.
12 volt.
Brœðurnir Ormsson
Lágmúla 9- — Sími 38820.
Jr Hvernig á að sigra
Dani ? Skynsam-
legar ábendingar
til knattspyrnu-
manna
„Áhorfandi“ akrifar:
„Þá er landsleiknum við
Dani lokið, með fraekilegum
árangri okkar manna. Eftir
þeim upplýsingum, sem fyrir
liggja, hafa þessar tvær ágætu
þjóðir keppt átta sinnum í
knattspyrnu, og okkur hefur
aldrei tekizt að sigra, þrátt fyr-
ir margítrekaðar tilraunir og
miklar vonir knattspyrnuunn-
enda. Forystumenn þeirra sáu
samt, að þetta gat ekki gengið,
það yrði að finna einhver úr-
ræði sem kæmu að g' / íi. Þeir
höfðu fundið það út / hyggju
viti sínu, að ungir strákar, sem
farið höfðu til Danmerkur og
keppt þar, væru líklegir til að
spjara sig betur við jafnaldra
sína danska en gömlu íslenzku
knattspyrnuhetjurnar. Þess
vegna datt þeim það snjallræði
í hug að leika svolítið á dansk-
inn. Bjóða þeim til landsleiks
í knattspymu við unga menn,
rúmlega tvítuga og yngri; mig
minnir, að hámark aldurs ætti
að vera 23 ár. Danir gleyptu við
agninu og tjáðu sig fúsa til
keppni.
Við lestur íþróttafrétta dag-
blaðanna vax ekki annað að sjá
en hið íslenzka lið- væri á heims
mælikvarða. Þeir höfðu unnið
frækilegan sigur á snjöllu liði
íslenzku, sem blaðamennimir
sjálfir höfðu valið, og var tal-
ið, að þetta unglingalið hefði
sýnt afburða tækni, samspil og
þol, sem engu yrði við jafnað.
Eftir þennan mikla sigur var
leiðin að sigri yfir Dönum nokk
uð greið. Danir höfðu tapað
leikjum nokkru áður, og sýndi
það eitt, hversu lélegt liðið
væri. Þó var nokkur uggur í
nokkrum fréttamönnum um,
að liðinu gæti misheppnazt. Það
var sagt, að hvatningaróp frá
áhorfendum, álíka _ og voru á
úrslitaleik KR og ÍA sl. haust
í íslandsmótinu, væm afar á-
hrifarík, gætu jafnvel kostað
Dani mark, og voru borgar-
búar stranglega áminntir um
að mæta og spara ekki radd-
böndin okkar mönnum í hag.
Reykvískir borgarar tóku
þessum tilmælum vel, og er
hin langþráða stund, sigur-
stund?, rann upp, var fjöl-
menni mikið á Laugardalsvell-
inum. Sólskin var og nokkur
gola, sem sagt, gott knattspyrnu
veður.
Þegar liðin höfðu stillt sér
upp, voru ellefu menn í hvor-
um hópi, allt myndaxlegir
menn og hraustlegir að sjá.
Dómarinn flautaði síðan, og
leikur hófst. Gerði maður nú
ráð fyrir, að sama sagan endur-
tæki sig og í fyrri leikjum, er
þessi lið höfðu leikið, íslend-
ingarnir sigruðu, eins og um
daginn, og Danir töpuðu, eins
og áður. En nú kom nokkuð
undarlegt fyrir, sem ekki er
hægt að útskýra fyrir þér les-
andi góður. Danir virtust vera
miklu fleiri á leikvellinum en
íslendingarnir. Ég marg-taldi
leikmenn, þeir voru alltaf 11 I
hvoru liði, en það voru venju-
lega þrír Danir við boltann,
þar sem hann kom niður úr
hinum háu spymum okkar
manna, en íslendingarnir voru
ekki nærri. Ég reyndi að finna
skýringu á þessu, en mór hef-
ur ekki tekizt það enn.
Annað atriði rak ég einnig
augun í. Okkar menn voru allt-
af að sparka boltanum fyrir
fætuma á Dönunum, svo að
þeir gætu leikið sétr með hann.
en Danir gerðu afar lítið að
þessu við okkar ménn. Ég hef
ekki fundið aðra skýringu á
þessu en þá, að þarna hafi is-
lenzkir knattspyrnumenn sýnt
mikla kurteisi, og stingur það
mjög í stúf við allt ial um, að
æskan sé spillt og kunni sig
ekki. Þarna sást það svart á
hvítu, að svo er ekki.
Þegar líða tók á seinni hálf-
leik, tók ég eftir því, að ís-
lendingarnir leyfðu Dönunum
að leika svo sér til alveg einum
að bol anum, fyrir utan tvo
menn í okkar liði, er sýndu
helzt viðeitni í að hindra þá í
þessum leik. Var það stóri ljós-
hærði strákurinn, nr. 5, og svo
sá er stóð í markinu. Þeir voru
einna dónalegastir við Danina,
og tel ég það þeirra sök fyrst
og fremst, að Danirnir gátu
ekki skorað fleiri mörk en 3,
þrátt fyrir sýnilegan vilja okk
ar manna til að hjálpa þeirn
til að skora fleiri.
Nú, þegar ég las svo í morg-
un greinarnar í dagblöðunum
um leikinn, sá ég ekkert nema
leiðindi í skrifunum. Okkar lið
hafði brugðizt, var sagt. Þeir
höfðu ekki samspii, ekki tækni
ekki þol, sem sagt þá vantaði
nú allt það, sem þeir höfðu
svo mikið af í fræga leiknum
við lið blaðamanna. Þó sagði
einn baðamaðurinn, að Danir
hefðu fengið ejinn sterkanað-
ila í lið með sér og hann ekki
af verri endanum. Þeir fengu
sem sé sjálfa sólina og hún lét
nú ekki að sér hæða, blessun-
in, þegar hún komst að. Spil
hennar var svo „afgerandi“, að
Danimir skoruðu tvö mörk,
eftir að hún hóf leikánn með
þeim. Hún tók nefnilega upp
á þeim fjanda að skína beint
í augu okkar manna og blinda
þá. Þessu hafði ég nú ekki tek-
ið eftir, þegar ég horfði á leik
inn, og skýrir þetta því margt
út fyrir mér, sem ég hafði ekki
skilið áður. Færi ég blaða-
manninum miklar þakkir fýrir
þessa fræðslu.
En nú er eftir eitt óleyst
vandamál. Hvernig eigum við
að sigra Dani? Ég vil koma með
mínar tillögur í málinu, og
væri æskilegt að fá umræður
um þetta vandasama málefni.
Ég vil: 1) að allir íslenzkir
knattspyrnumenn fái sér sól-
gleraúgu, 2) leiktími verði
styttur í hlutfalli við úthald
okkar manna t.d. 60 mín. fyrst
til að byrja með, 3) næst leiki
landsleik menn 20 ára og yngri.
Ef þeir geta ekki sigrað, verði
aldursmarkið fært niður um
tvö ár til viðbótar, og ef sigur
vinnst ekki þá, þá aftur mður
um tvö ár, allt til 8 ára aldurs.
Ef Danir vdnna, þrátt fyrir
þessi tilbrigði, þá byrja ofan
frá. Þá leiki menn milli 55 og
60 ára o-s.frv. og ekki hætta
fyrr en við sigrum. Einhvers
staðar hljóta að vera takmörk
fyrir sigurmöguleikum Dana.
Til allrar ólukku var okkar
bezta ráð til sigurs misnotað
svo herfilega árið 1921, þegar
danska liðinu var boðið í reið-
túr til Þingvalla, sem frægt er.
Síðan hafa allir danskir iþrótta
menn neitað að stíga hér á hest
bak, þrátt fyrir glæsileg tæki-
færi til þess. En ég spyr, hefur
þeim aldrei verið boðið á skak
hér út í Flóann? Þeir ættu
ekki að varast það, svona einu
sinni. Ég vil stinga þessu að
landsliðsnefnd, en ég hef fleiri
ráð í pokahorninu og er reiðu-
búinn til þess að hjálpa nefnd
inni í þessu máli, ef hún vill
þiggja það. Takmark okkar er
og verður um alla eilífð: sigur
yfir Dönum, og hann mun vinn
ast að lokum, þrátt fyrir allt.
Og þá verður gaman að lifa.
Ég vona, að þá verði ég ekki
dauður úr elli, en nú er ég 36
ára.
5. 7. 1966,
Áhorfandi".
ir Lífseig prentvilla
Sn. J. skrifar:
„Átján hrossa afl sem Per“,
sagði Kristján Jónsson um
Bjarna og ýkti þá en efa stór-
lega. Og sá, sem kvað þannig,
þegar útkom tiöllskessuútgáfan
(nýjasta útgáfan) af ljóðmæl
Einars Benediktssonar:
Finnst þér kyn menn furði
á því
og fólkið um það mögli,
að Bragi frystir Einar í
átján punda köggli?
ýkti að vísu nokkuð, en ekki
náægt því eins lævíslega og
Kristján. Sá sannleikur felst
þó að baki orða hans, að of
þung og klunnaleg er bókin til
þess að nokkur lesi hana, nú á
dögum, þegar segja má, að þeir
fáu menn, sem enn lesa ljóð,
geri það eins liggjandi á bak-
inu í rúmi sínu, eftir að þeir
eru háttaðir.
En það var annað en stærð
bókarínnar, sem ég ætlaði að
minnast á, enda tekur hver mað
ur eftir henni án bendingar frá
mér. Ekki löngu eftir útkomu
hennar, blaðaði ég lítillega í
henni í bókaverzlun og rak þá
meðal annars augun í augljósa
prentviltu, sem gengið hefir í
gegnuro allar útgáfur. Hún er
augljós vegna þess, að Einar
hafði ávallt stranga gát á rímni,
en eiginlegan merkingaimun
gerir villan ekki. Hún er í
fyrstu línu í kvæðinu „Árbrún“
(Hekiusýn) á bls. 134 í „Hrönn
um“. Þar er prentað „hart",
en skáldið hefir sagt „hast“ og
rímar þarna á móti „fast“. Þeir
sem eiga einhverja útgáfu af
kvæðum Einars Benediktsson-
ar og ekki hafa þegar iagfært
þetta í eintökum sínum, mættu
nú gjarna gera það. Annars
mun einhver segja, að engu
skipti um prentvillur í bók,
sem trauðla mun verða lesio,
eins og áður er að vikið. En það
ea- vanhugsað, því að mjög
sennilega verður einmitt þessi
útgáfa að miklu leyti lögð til
grundvallar, þegar ljóð Einars
verða gefin út í leshæfri út-
gáfu, enda efalaust óhætt að
gera svo, því að að henni vann
einkar vandvirkur maður. Ekki
tiltökumál, þó að skotizt geti
yfir annað eins og þetta.
Sn. J.
ÍT Háskasamleg
óvarkárni
„Borgari" skrifar:
Nú nálgast óðum sá tími árs,
er margir skipta um bústaði. og
liggja til bústaðaskiptanna
margvíslegar ástæður. Húseig-
endafélag R.eykjavíkur hefir
allvel brýnt það fyrir þeim
mönnum, er íbúðir selja á ieigu
að vanrækja aldrei að gera um
þetta skriflega samninga, og
hefir visað á, hvar fáanlegir
séu hentugir leigusammngar
prentaðir, en það er á skrif-
stofu félagsins og í bókaverzl-
un Lárusar Blöndals. En þó að
þetta sé út af fyrir sig gott,
þá er það ekki fullnægjandi
varúð, heldur er mjög mikils-
vert, að hver sá maður, er tekur
inn í húsakynni sín það fó’ii,
sem hann þekkir ekki gjöria
deili á sjálfur, afli sér um það
traustra upplýsinga, einkúm
meðan það heimskulega ákvæði
er talið hafa lagagildi, að upp-
sögn húsnæðis (fjölskylduíbúð
ar) skuli miðast við tvo til-
tekna daga ársins. Þetta er
upprunalega miðað við þorp og
sprottið upp af kotungslegum
hugsunarhætti, en lítið vit i
að láta þetta gilda um fjöl-
menna bæi. Meðal annars kem
ur það í veg fyrir, að menn afli
sér hér þeirra vagna, sem er-
lendis eru taldir sjálfsagðir og
nauðsynlegir til búferlaflutn-
inga. Þeir vagnar eru ávailt
eign félaga.
Atvikin hafa hagað því svo,
að ég hefi á síðastliðnu misseri
kynnzt nokkrum raunalegum
dæmum þess, hvað af því get-
ur hlotizt að menn taka óþekkt
fólk rannsóknarlaust inn í hí-
býli sín. Viðvörun gegn sliku
er sannarlega ekki ótímabær,
og sómasamlegu fólki, sem
ekkert hefir að dylja, hlýtur að
vera það ljúft, að um það sé
aflað upplýsinga. En það er um
seinan að byrgja brunninn, þeg
ar barnið er dottið í hann. Það
er því miður mikið til af haria
varasömu fólki, sem skaðræði
getur verið að hleypa inn tii
sin.
Borgari."
SUÐURNESJAMENN
ÆVAR KVARAN hefur almennt
framsagnarnámskeið
í Æskulýðsheimilinu í Keflavík í þessum mánuði.
Raddbeiting, framsögn, upplestur og ræðuflutn-
ingur. — Upplýsingar í síma 34710.