Morgunblaðið - 15.11.1967, Page 22

M
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 15. NÓV. 1967
Ásgeir Jónsson
— Kveðjuorð
ÁSGEIR Jónsson andaðist á
heimili sínu hér í borg aðfara-
nótt 7. þ.m. eftir langvarandi
vanheilsu. Hann var faeddur 8.
júní 1904 og því á 64. aldursári,
er hann lézt.
í dag er góður félagi og sam-
ferðamaður kvaddur hinztu
kveðju. Við, sem eftir stöndum
á ströndinni og horfum á eftir
fleyi hans út á haf hins
óþekkta, rennum hnganum yfir
liðnar samverustundir og rifjum
upp margar góðar og ljúfar
endurminningar um leið og við
t
Hjartkær eiginmaður minn
Elías E. Jónsson
bifreiðastjórí, Ásvallagötu 35,
andaðist að Landakotsspítala
þann 1. nóvember.
Kristín Samúelsdóttir.
t
Eiginkona mín
Guðrún Guðmundsdóttir
Langholtsvegi 108,
lézt í Landsspítalanum mánu-
daginn 13. nóv.
Sveinbjörn Friðfinnsson.
t
Móðir okkar, tengdamóðir og
amma,
Sigurbjörg
Hálfdánardóttir,
verður jarðsungin frá Foss-
vogskirkju fimmtudaginn 16.
þ. m. kl. 10.30 f. h.
Dætur, tengdasynir
og barnabörn.
t
Innilegar þakkir fyrir auð-
sýnda samúð við andlát og
jarðarför sonar míns, bróður
og mágs,
Eyjólfs Asbergs
Björnssonar
Keflavik,
Sérstakar þakkir færum við
nemendum og kennurum Sam
vinnuskólans að Bifröst og
Gagnfræðaskóla Keflavíkur.
Elísabet Lára Asberg,
Guðný Asberg Björnsdóttir,
Árni Samúelsson.
t
Útför móður okkar
Borghildar Björnsson
fer fram frá Dómkirkjunni
fimmtudaginn 16. nóv. kl. 3.00
e. h.
Elísabet Thors,
Fétur Ólafsson,
Katrín Hjaltested,
Björn Ólafsson.
gjöldum þakkarskerf okkar í
hljóðri bæn.
Ég, sem þessar línur rita,
minnist Ásgeirs Jónssonar með
þakklátum huga. Störfuðum við
saman á skrifstofum Eimskipa-
félagsins í aldarfjórðung, en
Ásgeir hafði nú í starfislok verið
í þjónustu Eimskipafélagsins í
nær 35 ár eða fré 13. janúar
1933. Gegndi hann margs kon-
ar skrifstofustörfum hjá félag-
inu og um skeið forstöðu fyrir
farþegaafgreiðslu þess. Hann
hafði samskipti við marga við-
skiptavini félagsins, sem minn-
ast munu hans með þakklæti,
skipverja á skipum og fjölmennt
starfslið á skrifstofum, bæði á
aðalskrifstofunni hér í Reykja-
vík og á afgreiðislum félagisins
víðsvegar um landið, og ótalið
er allt það venzlafólk skipverja,
sem minnist Ásgeirs, fyrir
fyrirgreiðsluna, sem hann veitti
þvi, hvort sem var á skrifstof-
unni eða á heimili hans utan
vinnutíma.
Þeir, sem einhver kynni
höfðu af Ásgeiri, eða áttu sam-
skipti við hann, urðu óhjókvæmi
lega varir við hina góðu eigin-
leika, sem hann var gæddur.
Slíkt leynir sér sjaldan í fari
manna. Hann var því vinmargur
og oft til hans leitað, þegar að-
stoðar og hollra ráða var þörf.
Brást það sjaldan, að hvers
manns vanda var Ásgeir reiðu-
búinn að leysa af velvild og vin-
áttu. Gat þá stundum svo farið,
t
Faðir minn, tengdafaðir, afi
og bró'ðir,
Arnbjörn Gunnlaugsson
skipstjóri, Vatnsstíg 9
verður jarðsunginn frá Frí-
kirkjunni fimmtudaginn 16.
þ. m. kl. 1.30 e. h.
Guðrún og Haukur Claessen,
Sigríður I. Claessen,
Gunnlaugur Claessen,
Helga Claessen,
Ambjörn G. Hjaltason,
Þórarinn Gunnlaugsson,
t
Þökkum innilega auðsýnda
samúð við andlát og útför
Guðrúnar Eiríksdóttur
Blönduhlíð 11
Böm, tengdabörn
og barnabörn.
t
Þökkum af alhug auðsýnda
samúð við andlát og jarðar-
för
Jóhannesar Kristjáns
Þórðarsonar
Skólabraut 35, Akranesi.
Sérstakar þakkir færum við
íþróttabandalagi Akraness,
Knattspymuráði Akraness og
Knattspyrnufélaginu Kára
fyrir þeirra stórmannlegu og
drengilegu framkomu. Einnig
öllum öðrum er veittu okkur
ómetanlega hjálp og stuðning.
Guð blessi ykkur öll.
Jófríður Jóhannesdóttir,
Þorbergur Þórðarson,
Guðlaugur Þórðarson
og aðrir aðstandendur.
Einar Sigurðsson
— Minningarorð
Fæddur 18. aept. 1942
Dáinn 8 nóv. 1967.
f DAG fer fram frá Síðuimúla
fcirkju í Borgarfirði, útför
frænda míns og vinar Einars
Sigurðssonar bónda á Sleggju-
læk.
Einar var fæddur þ. 18. sept.
árið 1942, sonur hjónanna Hall
dóru Gís-ladóttur og Sigurðar
Sveinssonar bónda á Sleggju-
læk í Borgarfirði. Einar var
næst yngstur af fjórum syst-
kinum.
Hann stundaði nám í Bænda
skólanum á Hvanneyri og út-
skrifaðist þaðan vorið 1962.
Þann 20. júni 1964 kvæntist
Einar, Sehnu Ólaifsdóttur frá
Efra-Skarði í Hvalfjarðar-
strandarhreppi, þau voru bairn
laus.
Einr hafði tekið við búi föð
ur síns árið 1965 og voru þau
hjónin að ljúka við að koma
sér fyrir á jörðnn, þegar En-
ar var burt kvaddur aðeins 25
ára gamall.
að erfitt var að gera svo öllum
líkaði, því mikil er oft þiggjend
anna þörf. Oft leituðum við
samstarfismennirnir til hans,
þegar sérstakrar hugkvæmni og
smekkvísi þótti við þurfa.
Ásgeir Jónsson var greindur
maður, sem ekki verður lýst
með fátæklegum orðum, enda
ekki ólíklegt, að með honum
hafi búið ýmislegt umfram það,
sem almennt er veitt athygli og
að sumu leyti var hann engum
líkur. Hann var hógvær og
yfirlætislaus, og bjó yfir fagur-
hyggju eigi alllítilli, sem kom
áreiðanlega frá hjartanu. Átti
þetta sinn þátt í að skapa um-
hverfis hann það sólskin, sem
ég hygg að allir, sem kynntust
honum, hafi hlotið að sjá og
finna og verða fyrir óhrifum af.
Listum unni hann með afbrigð-
um og mun ekki fjarri sanni, að
fiegurðin hafi jafnan setið í
fyrirrúmi í sál hans, svo glögg-
sýnn og fundvís sem hann var
á hana jafnt í smáu sem stóru.
Hann hyllti og þá lífsspeki, er
telur ráðlegt að njóta sælu líð-
andi stundar og sætta sig jafnan
við sitt hlutskipti.
Snilldarorð margt leið af
vörum Ásgeirs og átti hann
næmt skopskyn. Kunni hann þá
list vel, að skjóta fyndnisörvum,
þegar við átti, án þess að særa
nokkurn. Var hann enda oftast
fyrir valinu, þegar mæla þurfti
fyrir munn okkar starfsfélag-
anna.
Ásgeir Jónsson vissi gjörla
að hverju dró, þegar sjúkdómur
hans sótti æ fastar á. Tók hann
æðrulaust þeim sköpum, sem
eigi má renna. Hann bar þó í
brjósti einlæga lífslöngun og
hefði kosið sér lengri vegferðar
með fjölskyldu sinni og ekki
hvað sízt litla nafna sínum og
sonarsyni, sem var honum eink-
ar hjartfólginn. Þar skynjaði
hann einmitt barnslega hjarta-
hlýju og hreinleika.
Ég kveð þennan vin minn
með trega og söknuði og bið
honuim blessunar. Flyt ég hon-
um innilegar þakkir frá öllu
starfsfólki á skrifstofum Eim-
skipafélagsins.
Innilega samúð votta ég eig-
inkon-u Ásgeins, sonum og
öðrum aðstandendum, sem nú
kveðja þennan kæra ástvin.
Friður veri með þér.
S. Þ.
F. 8/6. 1904. D. 7/11. 1967.
Kveðja frá vini.
Enn er skarð 1 hópinn höggvið,
hópinn beztu vina minna.
Vetur hefur herferð sína
hljóðna raddir sumarkynna.
Gott er ætíð góðs að minnast,
geymast lengi horfnu árin,
Ljúfmennska, og brosið'bjarta,
báru smyrsl á hjartasárin.
Allt þitt líf var öðrum gæfa,
ástvinirnir höfði drjúpa.
En, þeir sem elska, aldrei missa
alviskunnar mætti krjúpa.
Sonarbörnin syrgja afa,
sem að ungum leiðsögn veitti.
Hann sem unni ljóði og listum.
löngum sorg í gleði breytti.
Hvíl í friði, kæri vinur,
kyrrð er yfir dánarbeði.
Hulið tár, og hljóðlát kveðja
helst mun vera að þínu geði.
X. X.
Eiar Sigurðsson var glæsileg
ur ungur maður, sem hafði alla
þá kosti sem ungum mönnum
sæmir, hann gerði meiri kröf-
ur til sjóllfs sín en annarra,
hann var fulluT af starfslöng-
uin og lífsgleði til hinzta dags,
hann var hrókur alls fagnaðar
á gleðistund, en alvarlegur á
alvörustund.
Fyrir ári síðan átti ég þess
kost að vinna með Einari að
smáverkefni á Sleggjuiæk, við
vorum þá oft tveir saman, á
milli Iþess sem við gerðum að
gamni okkar, ræddum við um
ýmis málefni, þar á meðal veik
indi Einars en hann hafði
gengið lengi með alvarlegan
nýrnasjúkdóm, honum var það
vel ljóst að mjög litlar líkur
voru á bata, hann ræddi um
þetta vandamál með atiilingu,
og sagði mér að þá þegar hefði
hann komizt það nálægt dauð-
anum að hann mundi reyna að
sætta sig við að verða burt
kvaddur hveær sem væri, því
hann væri þess íullviss að eng
inn mannlegur máttur gæti
haft þar nein áhrif, á annan
veg. Þetta lýsir því andlega
þreki sem Einari var gefið, og
mér er kunnugt um að þessu
þreki hélt hann til síðasta
dags.
Þeir sem þekkja til á
Sleggjulæk vita að það er leit
un á öðrum eins öndvegis
manneskjum og þeirn Halldóru
og Sigurði, foreldrum Einars,
þau eru ekki fá börnin og gam
almennin sem þessi hjón hafa
•tekið upp á sína anma um
lengri eða skemmri tírna í
sinni búskapartíð, og veitt
þeim umönnun og hlýju.
Þeissi ungu hjón Selma og
Einar, tóku svo sannarlega upp
þráðinn, sem frá var horfið,
þegar þau tóku við sem hús-
•bændur á Sleggjulæk. Það
■vill ætíð verða svo að mikið
er sóttst eftir að koma börnum
á góð sveitarheimili enda voru
oftast nær tvö og þrjú börn á
Sleggjulæk fýrir utan heimilis
•fólkið á surnrin. Einar hafði
yndi af börnum og sóttust þau
eftir að vera í nærveru hans.
Einar varð oft að fara á
sjúkrahús nú upp á síðkastið
og var þá lengi að ná sér aftur
og mátti þá lítið gera, féll hon
um þetta mjög illa, því hann
vildi vera sívinnandi. Þegar
svona stóð á kom Gísli bróðir
hans iðulega heim frá annarri
vinnu til að aðstoða hann.
Þeir bræðurnir voru mjög sam
rýmdir eins og þessi fjölskylda
er ÖH, það er sorglegt að þurfa
að sjá á bak þessum efnilega
unga manni, sem átti svo mik
ið eftir ógert, en ég er nærri
því viss um að hann hefði held
ur bosið þetta hlutskipti sjálf-
ur heldur en að eiga á hættu
að verða óvirkur áhorfandi í
•lífsbaráttuinni ævilangt.
Það mikilvægasta er að eft-
ir stenduf skýr og björt minn-
ing í huga allra sem þekktu
þennan elskulega, unga mann,
sem öllum tók með brosi og
hlýju.
Ég votta hans ástriku eigin-
konu Selmu Ólafsdóttur, forr
eldrum hans og systkinum
samúð mina, fjölskyldu minn-
ar og systkina.
Jóhaxm Líndal JóhannsBon.
ÞEGAR við vinnufélagar Ein-
ars Sigurðssonar frá Sleggju-
læk í Stafaboltstungum frétt-
um lát hans, þá kom það okk-
ur nokkuð á óvart. Að vísu
vissum við að hann stríddi við
hættulegan sjúkdóm, en við
vonuðum að hans mikla lífs-
gleði og karlmennska sigraðíi
eins og svo oft áður. Nú við
lát hans er okkur ríkast í huga
að votta konu hans, foreldrum,
og vinum samúð okkar. — En
um leið viljum við þakka Ein
ari gleðina og góðvildina, sem
hann stráði á veginn hvar sem
hann fór. Þakka honum alla
daga sem hann dvaldi með okk
ur. Það voru ánægjustundir.
Bak við vetur bíður vor. Og
bak við jarðneskt lif er eilífð
in sjálf. Þar munum við hitta
Einar aftur hjá vinum sínum
og þakka honum betur en
þessi fátæklegu orð geta gert.
Starfsbræður.
Kingston, New York, 6. nóv
ember, AP.
JOSEPH Kesselring, höfundur
leikritsins „Arsenic and Old
lace“ („Blúndur og Blásýra“),
sem ledkið var á Broadway um
árabil, lézt að sumarheimili sínu
í Kingston á sunnudag, 65 ára
gamall.
Leikritið „Arsenic andi Old
lace“ var leikið alls 1.444 sinn-
um á Broadway og síðasta sýn-
ing þess 17. júní 1944. Leikritið
er enn í hópi fimmtán endingar-
bezbu leikrita á Broadway. Það
hefur verið leikið víða .um heim,
oftast við metaðsókn, m.a. í
Bretlandí, Chile, Argentínu, Sví
þjóð, Honolulu og Tékkóslóvakíu
og einnii-g hefur verið gerð kvik
mynd eftir því.
Ég þakka hjartanlega öllum
þeim sem heimsóttu mig og
glöddu með gjöfum, skeytum
og blómum á 85 ára afmæli
mínu 9. nóvember.
Guð blessi ykkur 511.
Katrín K. Húnfjörð.