Morgunblaðið - 15.11.1967, Page 28

28
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 15. NÓV. 1967
MARY ROBERTS RINEHART:
sagði hann. — Setjum nú svo, að
bæði mamma þín og þú hverfi
úr sögunni, þá er hún löglegiur
erfingi þinn. Viltu kannski, að
Wainwright-félagið komist und-
ir hennar stjórn?
Eftir það talaði Tony við
Bessie, en hún gerði ekki annað
en hlæja að honurn.
— Skilja við þig? sagði hún og
lyfti brúnum. — Hversvegna
það? Til þess að þú getir gifzt
þessari Morgan-stelpu, eða Pat
Abbott? Nei, til hvers ætti ég að
vera að því?
— Ég vil ekki halda þiessu
áfram, Bessie.
— Nú, ekki það, sagði hún og
þaut upp bálvond. — í>ú ættir að
hugsa þig betur. Hver veit nema
eitthvað gæti komið þér óþægi-
lega á óvart
— Hvað áttu við með því? Ef
það er hótun, þá......
— Ég segi ekki annað, en það,
sem ég segi, sagði hún og var
nú rólegrL — En mundu það,
að þú hefur ekki nokkurn skap-
aðan hlut mér til foráttu. Og
sem meira er: síðan mér var
fleygt hér út fyrir þremur ár-
um, hef ég skrifað þér hvert
béfið efti annað og boðizt til
að koma aftur til þín, og lög-
fræðingurinn minn hefur afrit
af þeim. Þetta eru góð bréf, þó
ég segi sjálf frá.
Hann trúði nú ekkert á þetta,
sem hún sagði, að mundi koma
honum illilega á óvart. Trúði yf-
irleitt engu orði, sem hún sagði.
En hann var bundinn á höndum
og fótum. Það var r.ú ekki ein-
asta fyrirtækið, heldur hafði
Bill Sterling sagt honum, að
Maud væri veil fyrir hjarta.
Hann hafði engar aðstæður til
að leggja til bardaga við Bessie,
eins og á stóð, og það vissi hún
mætavel, ekki síður en hann
sjálfur. En um þessar mundir
varð mikil breyting á honum.
Hann var ekki lengur léttur í
skapL og hættur að gera að
gamni sínu eins og strákuir. Borð
aði næstum ekkert, en drakk
meira en áður, og var þreytu-
legur og niðurdreginn. Og svo
var hann órólegur. Hannhafði
það til að fara út í bílnum sín-
um og vera klukkustundum sam
an að heiman.
Eitt var þó sem bjargaði okk-
ur. Enda þótt Hólbúar hefðu ó-
beit á Bessie, þá átti hún marga
kunningja í borginni. Við áttum
löng, róleg kvöld, þegar háún
beinlíniis hvarf, ók til borgarinn-
ar og kom ekki heim fyrr en
undir morgun og svaf þá mest
allan daginn. Einn þjónninn
varð að vera á fótum til þess að
hleypa henni inn, og það og ýmis
legt annað, sem af þessu leiddi,
varð til þess, að hjá þjónustu-
fóikinu lá við 'byltingu.
Ein daginn sagði hún mér, að
hún hefði tapað næstum fimm
hundruð dölum í bridge.
— Ég gaf ónýtan tékk upp á
upphæðina, sagði hún léttilega.
— Þér ættuð að segja Maud frá
því. Hún verður Víst ekkert 'hnf
in þegar hann fellur.
Hún var búin að vera í Klaustr
inu viku eða meira, þegar ég
fékk tækifæri til að tala við
Tony einslega. En svo var það
eitt kvöldið, þegar Bessie hafði
enn farið til borgarinnar, að
hann bað mig að koma með sér
út að ganga.
Tvær vanar
vélritunarstúlkur óskast
Þurfa að hafa fullkomið vald á vélritun og
hraða. Tilboð er greini aldur, menntun og
fyrri störf sendist afgr. Mbl. fyrir nk.
laugard. merkt: „12000 ein“.
SPARIKAUP
Saumavélar
- Eldavélar
- Eldavélasamstæður
- Sjónvarpstæki
- Sjó- og vatnabátar
- Utanborðsmótorar
- og margt fleira
Biðjið um auglýsingabækling.
Kynnið yöur „sparikaup"
gu/inai yfazdwjön Lf
Suðurlandsbraut 16 — Laugavegi 33 Sím/ 35200
— Ef þú þá þolir það, sagði
hann. — Ég þlýt að vera óþol-
andi félagsskapur bæði fyrir
menn og sikepnur, eins og er.
Auðvitað fór ég með honum.
Við gengum að gosbrunninum,
sem var flóðlýstur, og svo að
leikhúsinu, og Roger élti okkur.
En Tony var þögull og niður-
dreginn. Hann gekk álútur og
með hendur í buxnavösunum,
þangað til við vorum komin í
hvarf frá húsinu. Þá staðnæmd-
ist hann.
— Sjáðu til, sagði hann. —
Mér þykir þetta fjandans leiðin-
legt. Þetta með Bessie, skilurðu.
Mamma segir mér, að þú hafir
enga hugmynd haft um það.
— Ég býst nú við, að ég 'hafi
heyrt um það þá, en bara ekki
veitt því neina eftirtekt.
Hann hikaði. — Ég segi ékki
annað en það, að þá skulum við
bara sleppa því. Hver maður
gerir einhverja vitleysuna, og
mín vitleysa var Bessie. Og ég
er búin að gjalda hennar.
Kannski hefur hún það líka. En
láttu hana bara ekki móðga þig,
góða. Hún er talsvert fyrir það
gefin.
Hann var ofurlítið hressari í
bragði á eftir, rétt eins og hann
hefði varpað af sér einhverju
fargi.
18
— Hvernig ertu í tennis?
sagði hann. — Ég hef þörf á að
hreyfa mig eitthvað í kvöld. Er
það betra en golfið hjá þér?
Hann kveikti ljósin í leik-
húsinu, fann einhverja tennis-
skó handa mér í skáp og við lék
um um stund. Hann lék eins og
vitlaus maður þetta kvöld, en að
lokum jafnaði hann sig rétt eins
og hann hefð'i hrist af sér ein-
hverja mikla reiði. Hann glotti
til mín þegar við hættum.
— Ég skal veðja um, að þú
hefur aldrei lært tennis svona
vel í verzlunarskólanum.
— Geturðu ekki lofað mér að
gleyma atvinnunni minni, rétt
sem snöggvast?
— Jú, góða mín, það er ein-
mitt það eina í sambandi við þig,
sem ég gleymi raunverulega.
Mér til mestu undrunar, vafði
hann mig örmum og lagði höfuð-
ið á öxlina á mér, rétt eins og
smádrengur, sem leitar huggun-
ar.
— Hvað á ég að gera, Pat?
sagði hann og var mðmæltur. —
Hvað á ég til bragðs að taka.
Meira var það ekki. Hann
sleippti takinu af méi og svo læst
um við leikhúsinu og gengum
til baka. Hann þagði. Rauf ekki
þögnina nema einu sinni og tal-
aði þá um móður sína.
— Hún er ekki eins og hún
á að sér, sagði hann. — Hún er
orðin breytt. Það er ekki Bessie
að kenna. Hún var orðin breytt
áður en hún kom. Farð'u ekki að
segja mér, að það hafi verið hit-
anum að kenna. Hvað getur
gengið að henni, Pat?
— Ég veit það ekki, sagði ég
hreinsikilnislega. — Ef mér fynd
ist það ekki óbugsandi, mundi
ég segj'a, að hún væri hrædd við
eitthvað.
— Hún hefur aldrei orðið
hrædd á sinni lífsfæddri ævi,
sagði hann, næstum hörkulega.
— Aldrei.
Ég varð lengi andvaka þessa
nótt. Ég heyrði, að Stevens
hleypti Bessie inn klukkan tvö,
en skömmu seinna sofnaði ég og
svaf fast. Þessvegna vissi ég
ek'ki fyrr en morguninn eftir, að
brotizt hafði verið inn í húsið
um nóttina.
Ég hafði ekki einu sinni heyrt
Roger gera hávaða, né ftieldur
þegar Tony fór niður til að at-
huga þetta. Hann hafði tekið
með sér skammbyssuna sína, en
þegar han kom á vettvang, var
innbrotsmaðurinn horfinn. Dyrn
ar við endann á vesturgangin-
um stóðu upp á gátt, og það leit
út fyrir, að 'keðjan hefði alls
ekki verið sett á.
En þegar Tony spurði Stevens
um þetta, fullyrti 'hann, að s.vo
hefði verið. — Ég hleypti frú
Wainwright inn um dyrnar, eftir
að hún hafði gengið frá bílnum
sínum í skúrnum, sagði hann,
þóttalegur. — Hún beið 'hjá mér
meðan ég setti keðjuna á. Hún
var að kveikja í vindlingi. Ég
er viss um, að Ihún vottar þetta
með mér.
En Bessie, sem var vakin á
þeim ókristilega tíma, klukkan
átta, sagðist ekkert vita um
þetta.
— Hvað ætti ég að vita um
það? hvein í henni. — Ég kom
bara heim og fór í rúmið, og þar
ætl’a ég að vera áfram, ef þið
viljið láta mig í friði.
Engu hafði verið stolið, en Jim
Conway, sem kom daginn eftir
til að athuga þetta, vildi ekki
trúa fram Stevens.
— Maðurin var hálf sof'andi,
sagði hún. — Hefur sennilega
alls ekki munað eftir keðjunni.
En annars kemur þetta allt heim
og saman. Sá, sem náði í lykl-
ana hans Evans, er farinn að
nota þá. Vissi bara ekki um
hundinn.
— Hver sá, sem vissi af lykl-
unum í fórum Evans, hefur líka
vitað uim hundinn, sagði ég við
hann. — Og Roger geltir ekki
nerna að ókunnugum.
Jim tók l'ítið mark á þessu. —
Auðvitað hefur þetta verið að-
komumaður, sagði hann. —
Hver heldurðu, að það hafi ver-
ið? Einhver gamall húsvinur, eða
hvað?
En lögreglan komst ekki að
neinu.Það voru engin fótspor á
jörðinni úti fyrir, og útkoman af
þessu varð ekki önnur en auk-
in aðgæzla heimilisfólksins, og
það gerði annað innbrotið — þeg
ar að því kom — ennþá dular-
fyllra en hið fyrra. En þó að
þessu væri nú sleppt, held ég, að
sorgaratburðir í húsinu hafi ein-
hvern veginn ósjálfrátt lagzt í
okkur öll. Vissulega var ekkert
okkar eins og það átti að sér.
Tony fór aftur að verða beizkur
og niðurdreginn eftir kvöldið í
leikhúsinu Maud var eitthvað
einkennileg, næsitum fjarræn, og
Bessie var bæði hrokafull og
næstum ónotaleg. Þessvegna læt
ur það einkennilega í eyrum að
minnast þess, að fyrsti fyrir'boð-
inn um veruleg vandræði, þegar
loksins að því kom, virtist ekki
vera neinu okkar viðkomandi.
Þetta gerðist nokkrum dögum
seinna og það snerti Lydiu Morg
an þótt ólíklegt kunni að virðast.
Þessi dagur er mér í minni öðr
um framar, og það af fleiri á-
stæðum en einni. f fyrsta lagi
var það afmælisdagurinn minn,
og sá tu'ttugasti og sjötti í þokka
bót. Ég var nœstum búin að
gleyma Ihonum, þangað til Maud
kallaði á mig, eftir að Tony var
farinn til borgairinnar kallaði á
mig í innanhússsímann og bað
mig að fara út á brautina fyrir
utan.
— Þú átt þar nokkuð, sagðd
hún. — Til hamingju með afmæl
ið, væna mín.
KÚLUVELIN
*r rítvél án stafleggja, — án vagns, — aðeins lítil, létt letur-
kiila. Fisléttur áslóttur. — Fyrsta flokks viðgerðarþjónusta.
£

SKRI FSTOFUVELAR H.F.
\tlK^
Hverfisgötu 33. — Sími 20560.