Morgunblaðið - 14.11.1972, Page 7

MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 14. NÓVEMBER 1972
Bridge
Eftirlarandi spil er Irá leifen-
uim máQli Brellandis og Kanada í
Oayanpíukeppninni 1972.
Norður
S: Á-10-8-5
H: 6
T: K-D-10-9-8
L: D-7-6
Vestur a Austur
S: D-9-4-2 S: 6
H: G-4 H: Á-D-10-9-7-5-3
T: — T: G-7-3
L: K-G-10-9-4-3-2 L: Á-5
Suður
S: K-O-7-3
H: K-8-2
T: Á-6-5-4-2
L: 8
Við annað borðið sátu
brezteu spilaramir Priday og
Rodriigue N—S en feainadliisku
spilaramir MUrray og Keheia
og þar gengu sa,gnir þannig:
N. V. A S.
11. 3 1. 2 hj. 2 sp.
3 hj. 4 Ihj. P. 4 1.
4 sp. P. P. 5 t.
5 sp. D. P. P.
3ja hjarta sögtn norðurs þýð-
ir góð spil og stuðning í spaða.
Vestur lét út hjarta gosa, aust
'ur drap með ás, tók laufa ás,
veistur lét laufa 2 og nú lét aust
uir út tigul, sem vestur troonp-
aði og þar með tapaðist spilið.
Við hátt borðið sátu brezku
spilaramir Cansino og Flint
A—V e« kanadisku spilararnir
Gowdy og sögðiu þarmig Philiips N—S
N. V. S. A.
1 t. 3 hj. 2 sp. 2 hj.
3 sp. P. 5 t. 4 hj.
P. A.P. D. 5hj.
Suöur lét út laufa 8, drepið
var heima með ás, spaða 6 lát-
ið út, suður drap með kóngi, lét
enn spaða, sem sagnhafi tromp-
aði heima. Nú var tiguU látinn
út, tirompað í borði, spaði látinn
út trompað heima, tíguU látinn
út, troonpað í borði og spaða
drottnmg iátin út, norður 3ét
ásinn, sagnhafi trompaði heiima,
tó>k hjarta ás og lét út hjarta
drot'tninigu. Suður drap með
kóngi, iét út tígui, norður drap,
lét út laui og suður trompaði.
íannáig fenigu N—S 4 slaigi og
varð spiiið 2 niður.
NÝIR
BORGARAR
Á Fæðingwheiiiniiliiiiiii v. Eiríks-
götm faeddist:
FjóGu Markúsdóttur og Kon-
ráð HaJMórssyni, Hvammsgerði
1, Rvík, sonur þann 11.11. kl.
01.00. Hann vó 3230 gr og mæ'ld
ist 50 sm.
Alice Arnardóttur og Guð-
anundi Óskarsisyni, Yrsufeili 42,
sonur þann 13.11. kl. 06.66.
Hann vó 4430 gr og mældiist 53
sm.
Hönnu Zoega Sveinsdóttur
og Guðmundi Á. Jónssyni,
Flulduiandi 7, Rvík, sonur þann
12.11. kl. 02.10. Hann vó 3630 gr
oig mæMist 51 sm.
DAGBÓK
BARMMA.. FRflMfHíLBSSflGflN
Bernskuminning
um kerruhest
eftir Valtý Stefánsson
VIÐ vorum jafnaldrar, Lýsingur og ég. Faðir minn fékk
hann í hestakaupum um það ieyti, sem ég fyrst man
eftir mér. Það var þá komið á daginn að honum var
óreitt. Fyrri eigandi hans var feginn að losna við hann.
Faðir minn var feginn að fá hann. Báðir voru ánægðir
með kaupin. Á betra verður ekki kosið. Hinn eigandinn
fékk hest, sem var fjölhæfari til brúkunar og-hæfði því
i betur á minna búi. Þar, sem meima var mn að vera, þarf
meiri verkaskiptingu, bæði meðal manna og hesta.
| Lýsingur var rennilegur álitum, vel vaxinn, granii-
holda, hve vel sem með hann var farið, ákaflega vöðva-
stæltux. Glaseygur var hann, og óprýddi það hann mjög.
Harm hafði þann eiginleika, sem er ákaflega mikils virði
fyrir púlshest, að hann varð aldrei þreyttur, svo að séð
yrði. Þó að honum væri beitt fyrir kerru dag eftir dag, og
fengi þyngra æki en aðrir, eUegar hann væri í heybandi
allt upp undir viku samfleytt, þá var hann alltaf jafn
sprækur að kvöldi. Þegar búið var að spretta af hon-
um brá hann ævinlega á glems, ef aðrir hestar voru ein-
hvers staðar í nánd. Hann var ahnennt taiinn mesti
áflogahestur. En hann flaugst sjaldan á í illu. Ekki nema
þegar viðureignin varð löng. Þá fór að síga í hann. En
hann var ertinn, einkum á kvöldin eftir vinnutíma.
Rétt eins og hann þá væri að sýna þeim þreyttu, slæptu
og lötu ræflum, sem með honum voru, að fyrir hann
hefði dagsverkið ekki verið annað en leikur. Þegar mað-
ur ætti frí, ætti maður að nota sér það, ieika sér og njóta
lífsins.
Krökkum öllum þótti gaman að Lýsingi. Að sjá hann
þjóta um hestaréttina, bíta einin klárinn, ýta löppinni í
| annan skjótast um, svo að þeir, sem fyrir árás urðu,
vi.ssu oft ekki hvaðan á þá stóð veðrið. Alltaf líf og fjör,
! þar sem Lýsingur var, hireyfingar og læti.
i Ég sagði áðan, að honum hefði verið óreitt. Það er
ekki ofmælt. Hver sem reyndi að sitja á honum bæjar-
leið, komst að raun um, að mun betra var að ganga.
Allir gen.gu af honum og urðu fegnir að losna við hánn
sem reiðskjóta. Að slá í hann undir þeim kringumstæð-
um, var ekki til annars en gera illt verra. Þá sneri hann
glasaugunum upp á þann, sem á honum siat, lagði koll-
húfur og út úr svip hans skein hin skærasta fyrirlitn-
ing fyrir þeim reiðmanni, sem dirfðist að halda að hann
hlýddi svipuhöggum.
Ég mun hafa verið um tíu ára, er ég eitt sinn háði
kapphlaup við Lýsing. Efldur karlmaður bauð mér út.
Fílamir hafa ekki alltaf haft jafn langan rana og þeir
hafa í dag. í grárri forneskju er vitað um dýr — forföð-
ur fílsins — sem líktist dýrinu á teikningunni efst til
vinstri. Það dýr var á stærð við asna. Efri-„vörin“ var
nokkru stærri en sú neðri — hún er upphaf ranans. Á
myndinni að neðan t.v. er þróunin komin lengra. Milli
þróunarstiganna eru margar milljónir ára. Þarna er fíll-
inn orðinn á stærð við hest. Efri skolturi'nn hefur nú
stækkað mjög. Á mynd C (t.h.) er fílategund, sem nú er
útdauð. Hann var allalgengur fyrir 25 milljónum ára, og
líktist allmjög þeim fílategundum, sem þekkjast í dag,
þó að fílarnir nú séu mun stærri.
SMAFOLK
— Ég kveið fyrir íátkom- — Ég kveið og kveið og
íinini wix þessu prófi lí ii.Uji nótt. kveið. . . .
— Og kvað gerðist?
— Ég fékk tíu.
— l>ar eyðiiagði ég góðan
kviða!
FERDINAND