Morgunblaðið - 21.08.1987, Side 7

MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 21. ÁGÚST 1987
B 7
Vel snyrtar neglur
eru fallegastar
Leitað ráða hjá Ragnhiidi Hjaltadóttur snyrtifræðingi
hjá SalonVEH
Til þess að fá faglegar ráðlegg-
ingar og forvitnast nánar um
hirðingu naglanna og handsnyrt-
ingu leituðum við til Ragnhildar
Hjaltadóttur, snyrtifræðings á Sal-
on VEH. Við báðum hana fyrst að
segja okkur í hverju handsnyrting
á stofu væri falin.
„Fyrst hugsa ég um að láta fara
vel um viðskiptavininn, bjóða hon-
um kaffi og láta viðkomandi slaka
vel á. Síðan byrja ég á því að
sverfa neglurnar með naglaþjöl,
alltaf í átt að miðju. Eftir að negl-
urnar hafa fengið þá lögun sem
óskað er eftir er sett á þær nagla-
bandanæring. Ég byrja á hægri
höndinni og set hana síðan í bleyti
í volgu vatni til að mýkja upp nagla-
böndin svo auðveldara sé að ýta
þeim upp. Síðan fer ég eins að
með vinstri höndina og legg hana
í bleyti en tek þá hægri upp og
þerra hana og ber á naglabanda-
eyði til þess að losa um nagla-
böndin. Því næst er þeim ýtt
varlega upp með þartilgerðum
trépinna (orange stick). Með hin-
um enda trépinnans er svo dauöa
skinnið skafið varlega burt. Það
er mikilvægt að fara mjög varlega
með naglaböndin til þess að skaða
ekki naglrótina, en heilbrigð nagl-
rót er forsenda þessa að neglurnar
verði fallegar.
Síðan tek ég mjúkan nagla-
bursta og bursta létt yfir til að
hreinsa burt krem sem situr eftir
og svo eru hendurnar þerraðar.
Lausir endar eru nú klipptir burtu
með sérstökum naglabandaskær-
um en naglaböndin sjálf má ekki
klippa. Að lokum strýk ég laust
yfir neglurnar með fínni þjöl.
Þegar neglurnar eru orðar púss-
aðar og fínar er borinn á hand-
áburður og gefið létt nudd til að
örva blóðrásina og til þæginda og
afslöppunnar. Að því loknu er öll
olía og krem þurrkað af nöglunum
til að koma í veg fyrir aö naglalakk-
ið hlaupi í bólur eða áferðin verði
ójöfn.
Áður en ég lakka neglurnar ber
ég á þær sérstaka næringu sem á
að örva vöxt þeirra. Næringunni
er nuddað á neglurnar og látin bíða
smá stund meðan neglurnar eru
að drekka hana í sig og svo þurrk-
að yfir áður en farið er að lakka.
Fyrst er borin á ein umferð af und-
irlakki til að hlífa nöglunum
við lakkinu sjálfu og koma í
veg fyrir að þær verði gular
en þær geta fengið á
sig gulleitan blæ af
sterkum litarefnum
sem oft eru í
dökku lakki.
Ragnhildur Hjaltadóttir snyrtifræðingur hjá Salon VEH.
Þegar komið er að því að velja
lit á neglurnar ræðst litavalið fyrst
og fremst af smekk viðskiptavinar-
ins. Að mínum dómi koma allir (itir
til greina, hvort sem neglurnar eru
langar eða stuttar, svo framarlega
sem þær eru vel snyrtar. Litaða
lakkið er síðan borið á í tveimur
umferðum og látið þorna vel á
milli og að lokum er borið á yfir-
lakk til að fá meiri gljáa og þá
endist lakkið líka lengur. Ef við-
skiptavinurinn er á hraðferð er til
efni sem þurrkar lakkið hraðar".
En hvað getur fólk sjálft gert til
að halda nöglunum heilbrigðum
og snyrtilegum?
„Til þess að halda nöglunum við
sjálfur er fyrst og fremst nauðsyn-
legt að eiga góða naglaþjöl og
sverfa neglurnar reglulega. Best
er að nota pappaþjalir því þær eru
mýkri ög gefa ekki eins mikil högg
á neglurnar. Þjölin þarf að vera
með tvenns konar grófleika til að
móta og fínpússa. Það er yfirleitt
betra að nota þjöl en að klippa,
en ef neglurnar eru klipptar þarf
aö gera það varlega því annars er
hætta á að þær klofni.
Til þess að neglurnar verði
sterkar og heilbrigðar er nauðsyn-
legt að borða hollan mat með nógu
af steinefnum og vítamínum. í því
sambandi er hægt að benda á
þaratöflur sem fást í í apótekum
en í þeim eru efni sem hafa góð
áhrif á hár, húð og neglur.
Ekki eiga allir jafn auðvelt með
að safna löngum nöglum og kemur
þar ýmislegt til. Fyrir þá sem hafa
þunnar neglur höfum við sérstaka
næringu og svo er hægt aö fá
naglaherði sem þá er borinn á
undir undirlakkið eða einn sér. Til
að viðhalda nöglum og naglabönd-
um er gott að venja sig á aö bursta
neglurnar með mjúkum nagla-
bursta í hvert skipti sem maður
þvær sér um hendurnar. Til þess
að koma í veg fyrir að naglaböndin
vaxi fram á neglurnar á alltaf að
strjúka í átt að naglrótinni, bæðj
þegar burstað er og þegar maður
þurrkar hendurnar.
Handáburöur er nauðsynlegur
til að verja hendurnar fyrir veðri
og vindum og öllum þeim efnum
sem fólk kemst í snertingu við yfir
daginn. Helst þarf að vara sig á
ilmsterkum áburði en ilmefnin vilja
þurrka upp hendurnar jafn óðurn."
— Flestir eru sammála um að
nagaðari neglur séu til mikillar
óprýði, en hvað getur fók gert til
að venja sig af þessum ósið?
„Að naga neglurnar er fyst og
fremst ávani, svipað og reykingar
t.d. Það eru til bragðvond efni til
að bera á neglurnar en sumir geta
vanið sig á bragðið og fer jafnvel
að finnast það gott. Ef fólk virki-
lega vill hætta að naga kann ég
eitt ráð sem hefur reynst mörgum
vet. Það er að ganga alltaf með
naglaþjalir á sér og taka þær upp
og sverfa neglurnar þegar löngun-
in til að naga gerir vart við sig.
Og þetta ráð er ekki síður fyrir
karlmenn en konur. Þeir þurfa ekk-
ert að skammast sín fyrir að taka
upp naglaþjöl á almannafæri,
snyrting er ekki lengur neitt feimn-
ismál fyrir þá. Það færist nú sífellt
í vöxt að karlmenn komi í handsn-
yrtingu reglulega, og jafnframt alla
almenna snyrtingu, enda ekki síður
þörf á að þeir hugsi vel um hend-
urnar. Það á ekki hvað síst við um
þá sem vinna óþrifaleg störf og
störf þar sem þeir þurfa mikið að
nota hendurnar eins og t.d. verka-
menn og bifvélavikjar".
vaknaði á smá athugasemd í
greininni varðandi meinta
plágu mannkynsins — hita.
Hækkun hita í sambandi
við sjúkdóma hefur verið
mönnum Ijós gegnum
söguna, sagði í greininni
en þó hefur enginn sýnt
óumdeilanlega fram á að
hitahækkunin sé í raun
skaðleg.
Kluger fór að velta
því fyrir sér hvernig
komast mætti að
þessu. Það sem hann
þurfti var tilraunadýr
þeim hæfileikum
búið að stjórna
mætti líkamshita
þess. „Allt í einu
þegar ég var að
hlusta á hund-
leiðinlegan
fyrirlestur,"
segir Kluger
„datt mér í
hug að Igu-
ana sand-
eðlan, sem
ég hafði
gert til-
raunir með
í framhalds-
pámi mínu
við lllinois
háskólann,
hentaði vel í
þessu skyni."
Dýr með mis-
heitt blóð —
frábrugðin
manninum
sem er með
jafnheitt
blóð þurfa
að snúa
sér eða breyta um umhverfi til
að hita eða kæla sig. Ef unnt
væri að stjórna hitanum í um-
hverfi sandeðlunnar, hugsaði
Kluger, mætti hækka eða
lækka líkamshita hennar. Svo
þyrfti aðeins að fylgjast með
framvindunni.
„Þau Linda Vaughn og Harry
Bernheim, sem bæði voru að
búa sig undir doktorspróf, unnu
með mér allt sumarið 1973 að
undirbúningi," segir Kluger.
Fyrst smíðuðu þau 150
sentí-
metra langan sandkassa. í
öðrum enda hans var 50 stiga
hiti, en í hinum venjuiegur
stofuhiti. Hitamæli var komið
fyrir í maganum á eðlu og henni
síðan sleppt í kassann, þar sem
hún skreið um til að halda
líkamshita stnum eðlilegum í
rúmum 30 gráöum.
Næst sýndu þessir þrír
vísindamenn fram á að sand-
eðlur, eins og raunar flest
önnur hryggdýr, fengu hækkað-
an líkamshita við sýkingu.
Tilraunadýrin voru sprautuð
með sýklaafbrigðum, sem vitað
var að yllu sýkingu í skriðdýr-
um. Eins og við var búizt héldu
eðlurnar sig þá lengur f heitari
hluta kassans — þar til þær
höfðu þannig náð að lækka
líkamshita sinn um tvær gráður
umfram eðlilegan hita.
( lokatilraun sinni athuguðu
vísindamennirnir þrír áhrif hit-
ans á lífslíkur eðlanna. Á næstu
mánuðum gerðu þeir svo til-
raunir með 33 eðlur, sem höfðu
verið sýktar. Sumum eðlunum
var gefið lyf til að halda líkams-
hitanum niðri. Aðrar fengu.
engin lyf, og þær voru með hita
í fimm daga áður en þær leit-
uðu á ný í svalara umhvefi.
Niðurstöðurnar voru mjög at-
hyglisverðar. Af þeim eðlum
sem fengu hita, lifðu allar nema
ein sjúkdóminn af. En hjá þeim
sem fengu hitastillandi lyf dó
helmingurinn.
Kluger vann að Iguana-til-
raunum sínum í rúm þrjú ár;
þegar hann birti niðurstöður
sínar stóð ekki á viðbrögðum
vísindamanna. Virtir vísinda-
menn hafa lagt út af niðurstöð-
um Klugers og aðrir hafa sýnt
fram á að niðurstöðurnar gilda
einnig fyrir aðrar dýrategundir.
„Það stórkostlega við starf
Klugers," segir Norberg J. Ro-
berts jr., sérfræðingur í smit-
sjúkdómum við læknadeild
Rochester háskóla í New York,
„er að þetta var bæði svo einf-
alt og svo augljóst. Hann tók
vissan fjölda dýra og sýkti þau;
þau sem fengu hita lifðu, þau
sem fengu ekki hita dóu. Kluger
hefur hjálpað til að gjörbreyta
áliti okkar á hita. Ekki er lengur
litið á hita út af fyrir sig sem
neitt hættulegt. Það á ekki aö
halda honum í skefjum aðeins
vegna þess að við vitum hvern-
ig það er unnt." Patrick Murphy
við læknadeild John Hopkins-
háskólann segir: „Hugsandi
menn líta nú á hita sem varnar-
tæki líkamans en ekki skað-
vald."
Kluger er hógvær í túlkun á
skoðunum sínum á hita. „Eðlur
hafa verið hér á jörðu í hundruð
milljónir ára," segir hann, „og
ég get ekki trúað því að ekki
sé einhver ástæða fyrir því að
náttúran hafi viðhaldið við-
SJÁ NÆSTU SÍÐU