Alþýðublaðið - 08.11.1920, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 08.11.1920, Blaðsíða 1
O-efíö ú!t af ^lþýöuíiol^láiuui&o 1920 Mánudaginn 8 nóvember. 257. tölubl. rai értu langt frá sveitfnni, verkamalnr? (Niðarl) Það var engin tilviljun, að það var fuiltrúi Alþýðufiokksias (verka- lýðsins), og hann einn, sem vildi Íáta endurbæta fátækralögin. Hin- ir þingmennirnir litu á málið frá sjónarmiði sinna stuðningsmanns: ¦efnabœndci) útgerðarmanna, kaup- manna o. s. frv., en ekki frá sjónarmiði þess, sem gat átt það á hættu, að þurfa sjálfur að fara 4 sveitiaa. Og svo hafa þeir senni- 'iega álitið að áít sem heitir mann- ^ð væri „jafnaðarmannafirrur", en svo nefaa fávísir e'ginhagsmúna- toenn einu nafai margt af því, ^sem þeir ekki skilja, og margir aðrir það sem þeir vilja ekki skilja. , Verkalýðurinn í kaupstöðum fþar með taldir sjómenn og iðn- oðarmensj) eru, ásamt smábænd- unum í sveitinni og verkafólki þar, "margfaldiega meirihluti allra kjós- «nda. En hvernig stendur þá á t>vf, að þingmen skuli skoða stór- bændurna, útgerðarmennina og kaupmennina, og þá eina, sem stuðningsmenn sína, og rækja svo að segja eingöngu þeirrra erindí? 'Það er blátt áfram af því, að smá "bændur og vinnufóik í sveitum lætur stórbændurna leiða sig, og af því að alþýðan i kaupstöðunum yfirleitt, pólitískt séð, er f vasa kaupmanna og útgerðarmanna. 4>að er því aðeins með því, að öiynda sjálfstæðan pólitískan flokk, ^ð alþýðan getur búist við að !«nnið sé fyrir hana. Þessi flokkur *r nú til, og hefir starfað í nokk *U" ár, Alþýðuflokkurinn, myndað wr sf verkalýðnum í kaupstöðun «m, þó ennþá sem komið er íylg meirihluti alþýðunnar, f jjblittdni ^inni fulltrúum stórbændanna, ^aupmannanna og útgerðarmann- *nna, og það þó þeir, þessir þing- ^enn, æ ofan í æ vinni á móti *3gsmunum alþýðunnar. IV. Alþýðuflokkurinn gerir sig ekki ánægðaa með það, að fátækra- lögin séu endurbætt, þó það sé það sporið sem liggur nú fyrst fyrir í málinu. Alþýðuflokhurinn vill afnetna sjálfa fátæktina. En er það hægt, spyrð þú verkamaður, sem ekki hefir hugs- að máiið ennþá, og frá þeim sem ekki vilja að fátæktinni sé útrýmt — frá auðvaldinu og hinu fávfsa afturhaldi — færð þú tafarlaust það svar, að það sé ekki hægt, það sé ógeraingur. En alveg það sama kvað við fyrir hálfri annari öld í Danmörku, þegar talað var um að afnema bændaánauðina þar, og það sama kvað við þegar af- nema átti einokunina, að þeir sem höfðu hag af henni sögðu ógern- ing að afnema hana. En verkamaður! Athugaðu nu sjálfur málið. Orsök fátæktarinnar hlýtur að vera annaðhvort það, að fram- leiðslan sé ekki nbgu mikil og þess vegna geti ekki allir fengið nóg, eða þá að orsökin er sú, að gróðanum af striti þjóðarinnar sé afar misskift. Ætli að það sé nokkur sem dregur það í efa, að íslenzka þjóð- in sé nógu auðug til þess að ekk- ert af börnum hennar þurfi að búa við fátækt — heldur ekki þeir sem heilsuna missa eða slasast — ef arðinum af striti þjóðarinnar væri ekki eins misskift eins og honum er? Það er vinnan sem framleiðir öll auðæfin, en þessum auðæfum er yfirieitt skift þannig milli einstaklinga þjóðarinnar (þó nokkrar séu undantekningar) að því meira sem menn strita, og því erfiðari vinnu sem menn vinna, því minna bera menn úr býtum. Það er kunnugt að þeir eru alls ekki svo fáir hér á landi, sem græða yfir 100 þus. krónur á ári, og einstakir menn græða frá 300 þús. kr. upp í 600 þús. kr. á ári, eða eins mikið einn maður, eins og 2 til 3 hundruð verkamanna- fjölskyldur. En því meira sem ein- stakir tiltöluíega fáir auðmenn taka f sinn hluta af árstekjum þjóðar- innar f heild sinni, því minna fær anðvitað almenningur. Og orsökia til þess að þessir fáu menn geta þannig tekið til sín (og það aðal- lega á löglegaa hátt) svona mik- inn hluta af því sem strit verka- lýðsins framleiðir, er sú, að það eru þeir, en ekki sjálf þjöðin, sem á framleiðslutækin og hefir verzlunina í sínurh höndum. Þess vegna, verkamaður, það að gera framleiðslutækin að þjóð- areign, að þjóðnýta þau, það er takmarkið sem þú eias og verka- menn í öllum öðrum löndnm hlýt- ur að stefaa að. Þetta er það sem nefnd er jamaðarstefna, ekki af því.hún esgi að gera alla jafna, heldnr af því að þegar hún kemst í framkvæmd, þá fá allir jafnt tækifæri til þess að þroskast og verða að manni, hver eftir sínum meðfæddu hæfileikuín. Þegar þú hefir athugað þetta mál vel, munt þú komast að sömu niðurstöðu og stéttarbræður þínir erlendis, að jafnaðarstefnan er eina leiðin, og að eina ráðið til þess að fá bót á þessum málum hér á íslandi er að fylgja þeim stjómmálaflokk sem verklýðurinn. sjálfur hefir stofnað, Alþýðnflokknam. Hungursneyðin í Kína. Maður nokkur er dvalið hefir f hungurshéruðum Kína upp á síð- kastið, til að rannsaka ástandið þar, sagði fyrir hálfum mánuðt sfðan, að yrðu ekki tök á að veita næga hjálp innan 6 vikna, myndn vafalaust margar miljónir manna hrynja niður úr hungri. Það þykir ósennilegt að nægileg hjálp fáist á svo skömmum tíma, og getur þvf farið svo að hörmulegar frétt- r berist þaðan innaa skamms.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.