Alþýðublaðið - 08.11.1920, Blaðsíða 2

Alþýðublaðið - 08.11.1920, Blaðsíða 2
ALÞYÐUBLAfcíIÐ blaðsisss er í Alþýðuhúsinu við tagólfsstræti og Hverfisgötu. Sími Q8@. Aaglysingum sé skiiað þaagað *ða í Gutenberg í síðasta lagi kl. 10 árdegis, þann dag, sem þær tiga að koma í blaðið. Askriftargjald e i xi lz]r. á mánuði. Auglýsingaverð kr. 1,50 cm. eindálkuð. Utsölumenn beðnir að gera skii iil afgreiðslunnar, að minsta kosti ársfjórðungslega. fin Cœsai! jVCorituri k salutunt! Eftir Brynj. Bjarnason. Hann ritar í „111. Tidende" eða bl&ð af líku tagi maðurinn sem eg hefí þessi orð eítir; hann á við nýja tímann. Hann er náttúrlega afturhaldsseggur eins og geta má nærri, einn hinna deyjandi. En þessi orð eru hreinasta perla og hafa ómetanlegt gildí án þess að manninn gruni það. Hann er of heimskur til þess að geta verið hræsnari, hann opnar hjarta sitt og um ieið opnar hann hjarta allra bræðra sinna in spiritu. — Ave Cæsar, morituri te salutuntl Hann stynur þungan af sundur- krömdu hjarta á leiðinni til grafar. fiara að hann yrði ekki of lengi að deyja, að þjáningarnar yrðu ekki of langvinnar. Veslingurinn 1 Þegar Karl Marx flutti kenning- ar sínar, var þróun auðvaldsins í fullum gangi Auðurinn safnaðist í færri og færri hendur, og Karl Marx hélt því fram, að borgara- stéttin hlyti að falla á sínu eigin bragði, þjóðræðinu. Að því hlyti að koma að nokkrir auðvaldshöfð ingjar réðu lögum og lofum og undirokuðu fólkið, líkt og átti sér stað um aðalinn í Frakklandi fyr- ir stjórnarbyltinguna miklu. Karl Maix hugsaði sér að so- ¦cialismanum yrði komið á þannig, að öreigarnir tækju sér alræði. Og það var fjarri honum að halda því fram, að verkamennirnir yrðu m M Gummi gólfmottur. ; Höfum fyrirliggjandi hi»ar óviðjafnanlegu gummi- gólfmottur, sem naúðsynlegar eru hverju heimili. Stærð 30X18". Verð kr. 15,00 Komið — skoðið — reynið. Jón Hjartarson & Co. , m m endilega að vera í meirihluta er þeir gripu til þeirra ráða, eins og séð verður á afstöðu hans gagn vart kommúnunni frönsku. En hann sagði fyrir hrun auðvaldsins, þar sem að því hlyti að koma að meirihlutinn yrði því andvígur. Nú er nokkuð öðruvísi ástatt. í stríðínu sáu auðvaldshöfðingjarn- ir sitt óvænna, og með löggjöí sinni hafa þeir stöðvað þróunina. Þeir hafa kunnað sér hóf og gætt þess að fjöldi þeirra manna sem eiga við gersamlega óþolandi kjör að búa, yrði ekki meiri en svo, að hættulaust væri ræningjafélög- um þeirra, ríkjunum. — Og það sem verra er — þeir haia látist vera að vinna fyrir málstað verka- mannanna, og fengið foringja þeirra í lið með sér. Og hinn hungraða er ekki að saka, þó að hann láti ginnast af agninu. Setjum aú svo, að það sé aðeins lítill minnihluti, sem á við sult og seyru að búa og ér rændur öllum skilyrðum til menningar. Grátur hungraðra barnanna blandast glasa- glaumnum írá efstu hæðunum. Er þá rétt að horfa til jarðar og segja: „Verði guðs vilji" ? Er rétt að beygja sig undir vilja meirihlutans þegar vilji hans er vitfirring? Nei, svara kommúnistarnir. Hér er um að ræða kenningar kommúnistanna — þeirra einu sem tala máli hinna undirokuðu — eina pólitiska flokks- ins, sem berst fyrir socialismahn. í rauninni ráða nokkrir auðvalds höfðingjar lögum og lofum. Smá- borgaralýðurinn er rændur öilum skilyrðum tii æðri menningar, engu síður en verkamennirnir. Og þó er meirihlutinn auðvaldinu tryggur. Hvað veldur? Kapitalistarnir nota mestan part af fé sínu til afl tryggja sér völdin. Þeirra eru blöðin og bókmentirnar, kirkjan og skólarn- ir, og þessar stofnanir nota þeir í þjónustu Iyga sinna. Ýmsar smá- vægilegar endurbætur eru notaðar sem agn — og það er auðveldaræ að skilja en kenningar okkar so- cialista um nýtt þjóðfélag og nýj- ar aðferðir um stjórnarfar. Menit óttast byltinguna og eigi að á- stæðulausu •— því að sáningin er vor og uppskeran næstu kynslóð- ar. — Fólkið er illa mentað og hugsunarhátturinn skólaður af rán- dyrsstarfsemi þeirri sem á sér stað í núverandi þjóðfélagi. Einn and- stæðingur sagði við mig í hrein- skilni: „Alþýðumentun er bara tif bölvunar, ekki til annars en að koma boisivisma inn hjá fólkinu." Þjóðræði það sem nú á sér stað er ekki annað en orðið tómt. .— Hér ræðir þó um virkilegt borg- aralegt þjóðræði — ekki um stór- bændastjórn eins og á íslandi. —- Til þess að kora i veg fyrir þetta* til þess að skapa virkilegt þjóð- ræði, þar sem réttlæti og jöfnuð'- ur ríkir, hefir aiþyðan i Rússlandc gert byltingu með vopnum og tekið sér alræði. Eina ráðið tii þess að koma í veg fyrir glótun menningárinnar er að alþyðan £ öllum Iöndum fylgi dæmi hennar Víða hafa verkamennirnir verið afvegaleiddir af foringjum sínum. Þessir foringjar hafa ekki skilið eða viljað skilja rás viðburðanna — að alræði öreiganna er nauð- synlegt, og að ekki getur verið að ræða um þjóðræði þar sem auðvaldið situr að völdum. Það er svo hætt við liðhlaupum í þjóð- félagi auðvaldsins þar sem eigin- hagsmunir skipa öndvegi og eru takmark allrar starfsemi. En stjarna þessara manna er óðum að lækka- Verkamennirnir hafa látið sér skilj- ast að þeim er í lófa lagið að taka völdin, ef þeir eru sáttir og sam- taka. Borgarastéttin lifir á vinnu verkamannanna. Þeir þurfa ekki

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.