Morgunblaðið - 20.06.1998, Blaðsíða 26

26 LAUGARDAGUR 20. JÚNÍ 1998 1 /IKII MORGUNBLAÐIÐ
lllVU M
Lull
EGGERT FELDSKERI BLÆS TIL SÓKNAR
í UMHVERFISMÁLUM
J afnvægi í lífríki
hafs og j arðar
SÝNINGIN hefst með því að
tríó Ólafs Stephensen leikur
nokkur djasslög af fingrum
fram og síðan kemur sýning-
aifólkið hvert af öðru í selskinnsflík-
um og loðfeldum, sem Eggert Jó-
hannsson feldskeri hefur hannað.
En í stað þess að sýna flíkurnar á
þar til gerðum palli, eins og venja er
á tískusýningum, gengur sýningar-
fólkið um á meðal gestanna, sem fá
að snerta, skoða og jafnvel máta
flíkurnar:
„Þetta sýningarform höfum við
Ólafur Stephensen verið að þróa slð-
astliðin þrjú ár í samvinnu við
Módelsamtökin," segir Eggert að-
spurður um þessa nýstárlegu tísku-
sýningu. „Hljómsveitin er hluti af
sýningunni og með því að leyfa gest-
um að skoða, snerta og máta færum
við vöruna nær fólkinu. A málverka-
sýningum horfa gestir á málverkin,
því þau eru til að horfa á. Flíkur eru
hins vegar ekki bara til að horfa á,
heldur fyrst og fremst til að vera í
og þess vegna finnst okkur eðlilegt
að gefa fólki kost á að finna hvernig
tilfinning það er að klæðast skinnum
og loðfeldum,“ segir feldskerinn og
bætir við að þetta sýningarform hafi
fallið í afar góðan jarðveg, ekki síst
erlendis, þar sem það hefur verið
reynt nokkrum sinnum með góðum
árangri.
-Eggert er spurður nánar út í
feldskurðinn: Er þetta iðn eða list-
grein og hvemig datt honum í hug
að fara að læra þetta á sínum tíma?
„Þetta er iðn og ég lít á mig sem
feldskera, en ekki listamann eða
hönnuð. Og það var vissulega óvenju-
legt að fara út í að læra þessa iðn á
sínum tíma, ekki síst í ljósi þess að ég
var sjómaður á togara þegar mér
datt þetta fyrst í hug. Ég var að vísu
bara 16 ára og togarinn var í viðgerð
í Bremerhaven þegar ég rakst fyrir
tilviljun inn í loðskinnsverslun þar í
borg og varð ákaflega hrifinn af því
sem ég sá þar. í fyrstu hafði ég hugs-
að mér að verða ldæðskeri, en fór svo
út í þetta fyrir tilstuðlan Rolf Jo-
hannsen. Hann þekkti til úti í hinum
stóra heimi og kom mér að í London
hjá mjög virtum feldskera þar. Og
auðvitað í Bond-street, það dugði
ekkert minna.
Ég var þarna á gamla meistara-
kerfinu og fékk fimm pund í laun á
viku og þurfti þar af leiðandi at-
vinnuleyfi, sem rann út eftir tveggja
ára dvöl á Englandi. Þá fór ég á
skóla í Svíþjóð þar sem ég lauk nám-
inu.“
- Var ekki erfítt að hasla sér völl í
þessari grein hér á landi á þessum
tíma?
„Ég byrjaði í mokka-skinnum og
hóf útflutning á íslenskum gærum,
svokölluðum „mokka-jökkum“. Til
hliðar við það fór ég að þreifa mig
áfram með loðfeldina og smám sam-
an tók það yfir er fram liðu stundir.
En fram til þessa hefur ekki verið
um eiginlegan útflutning að ræða á
því sviði nema í gegnum erlenda
ferðamenn. Núna er ég hins vegar
kominn í samband við dýra og virta
verslun í Toronto, sem ætlar með
haustinu að taka flíkur frá mér í sölu
og það er fyrsti alvarlegi vísirinn að
útflutningi á selskinnsfatnaði.“
Eðlilegt jafnvægi
Eggert kvaðst á umliðnum árum
hafa fundið fyrir þeim andróðri sem
friðunarsamtök hafa haft í frammi
gegn skinnavöru, en sagði að svo
virtist sem viðhorf væru að breytast
í þeim efnum. Og þar erum við ef til
Nýlega birtist grein eftir Eggert Jóhanns-
son feldskera í tímaritinu „Leaders“, en
lesendur þess eru auðugustu og valda-
mestu menn heims. Sveinn Guðjónsson
kynnti sér efni greinarinnar og ræddi við
Eggert um hugmyndir hans um jafnvægis-
stefnu í umhverfísmálum.
, Mormnblaðið/Jón Svavareson
EGGERT Jóhannsson: „Ég lít á mig sem feldskera, en ekki
listamann eða hönnuð.“
Blásið til sóknar
vill komnir að kjama málsins, sem
er grein eftir Eggert, sem birtist í
allsérstæðu tímariti sem ber heitið
„Leaders“:
„Greinin fjallar um ákveðna hug-
myndafræði, sem ég hef barist fyrir
í um það bil sex ár, sem kalla má
,jafnvægisstefnu í umhverfismál-
um“. Hún byggir á þeirri staðreynd,
að maðurinn er hluti náttúrunnar og
þess vegna ber honum að stuðla að
eðlilegu jafnvægi með því að grisja
þar sem þess gerist þörf, og reyna
þar með að finna skynsamlega nýt-
ingu þeirra stofna sem ekki eru rétt
nýttir."
Eggert sagði að margir hefðu tek-
ið undir þessa hugmjmdafræði og
greinin í „Leaders“ væri þannig til
komin að hann hefði flutt erindi um
þetta efni á ráðstefnu NAMCO,
(Norður-Atlantshafs sjávai-spen-
dýraráðið), í St. Johns á Nýfundna-
landi í október síðastliðnum. I fram-
haldi af því hefði hann sent efnisút-
drátt af fyrirlestrinum til eins af eig-
endum tímaritsins, sem hann hafði
verið í viðskiptum við, og sá hefði
ákveðið að birta grein um þetta í
blaðinu. „Þetta tímarit, „Leaders",
er sérstakt að því leyti að það er ekki
selt í áskrift heldur sent valdamestu
og auðugustu mönnum heims, en
talið er að einkafjárfestingarfé þess-
ara manna sé um 44 milljarðar doll-
ara, sem er svo stjamfræðileg tala
að manni hrýs hugur við að um-
reikna hana í íslenskar krónur,"
sagði Eggert aðspurður um tímarit-
ið. „En það gefur auðvitað augaleið
að birting svona greinar í þessu
tímariti er mikill akkur fyrir mál-
staðinn," bætir hann við.
ANNA Kristín í svörtum minkafeldi með fóðri og trefli úr kínversku silki. Á bak við er
Trfó Ólafs Stephensen, sem er hluti af sýningunni.
Grein Eggerts ber yfirskriftina
„Calling for a fight“ sem þýða má
„blásið til sóknar", en þar veltir
Eggert meðal annars fyrir sér stöðu
mannsins í náttúrunni, réttindum
hans og skyldum. „Umræða um
náttúruvernd hefur verið dálítið öf-
ugsnúin um nokkurt skeið,“ segir
hann aðspurður um þessi mál.
„Samkvæmt hugmyndum ýmissa
friðunarsamtaka er eins og maður-
inn tilheyri ekki náttúrunni. Og ég
fór að velta fyrir mér hvaða rétt
maðurinn hefði í náttúrunni. Hefur
hann kannski engan rétt? Ef svo er
þá ber hann heldur engar skyldur að
mínum mati. En auðvitað er það
ekki svo. Maðurinn er vitaskuld
hluti af náttúrunni, með þeim rétt-
ESTHER í jakka úr
íslenskum mink.
FELDSKERINN í hópi sýningarfólksins: Hilmar, María, Sigrún Edda,
Esther, Anna Kristín og fremst fyrir miðju er dóttirin Nína Dröfn
Eggertsdóttir.
SIGRÚN í kanadiskum bjórfeldi.