Morgunblaðið - 30.06.1998, Síða 9

MORGUNBLAÐIÐ
HANDKNATTLEIKUR
ÞRIÐJUDAGUR 30. JÚNÍ 1998 B 9
í
4
i
i
I
i
I
i
*
i
I
s
ú,
I
s
1
€
( SÍÐASTA leik mótsins ákváðu varamennirnir að láta til sín taka
og sýndu „fögn“ eftir hvert mark íslands. Hér hafa stúlkurnar
slegið langt golfhögg og horfa á eftir „golfboltanum“.
FANNEY Rúnarsdóttir varð
að láta sólina bíða á meðan
hún setti plástur á stærstu
blöðrurnar.
ég þá írekar biðja um smá hasar,“ og
meinti hvert orð.
Ungur Spánverji í nammibúð
Eftir morgunæfingu var rölt upp
þrönga götuna upp að Carlosi þriðja
- hótelinu. Á leiðinni kom ungur
Spánverji útúr skóla við götuna og
gekk hann beint í flasið á fimmtán
ljóshærðum íslenskum valkyrjum.
Eg hef séð svipinn áður - hann kem-
ur litla drengi þegar þeir labba inn í
nammibúð og eflaust verður þessi
Spánverji á vappi um svæðið um tíma
- það er nú aldrei að vita.
Eftir „síestu“ var haldið til leiks. Á
leiðinni var krókódilalagið kyrjað
ásamt gömlum sígildum slögurum þó
að einn og einn vafasamur fylgdi
með. Leikurinn gekk ekki sem allra
best, einhver streita var í stúlkunum
og þær náðu ekki að sýna sparihlið-
arnar nema um tíma í síðari hálfleik.
Leikurinn fór fram í íþróttamið-
stöð hverfis í nágrenninu og var rétt
rúmlega hálftíma akstur þangað. Þar
fengu menn smjörþefinn af spænsk-
um ástríðuhita áhorfenda - reyndar í
þetta sinnið frá á fjórða hundrað
krökkum úr nágrenninu, sem létu
duglega í sér heyra og höfðu skoðun
á öllu. Þeir gerðu gott betur en hafa
skoðun heldur létu hana í ljós af mik-
illi innhfun.
Annar endaveggur íþróttasalarins
skartaði glæsilegu málverki, sem var
um 10 metra hátt og 28 metra breitt,
málað beint á vegginn. Þar gat að líta
stórfenglega fjallasýn og við eftir-
grennslan var upplýst að veggurinn
var notaður sem klifurgrind, festir
voru steinar og járnhöld í vegginn og
þarna fengu krakkarnir útrás. Mál-
verkið var þeirra - þau vildu fá tii-
finningu fyrir hvernig er að príla í
svo glæsilegum fjallgarði. Að leik
loknum var skundað heim á Carlos
SÚ kvöð hvílir á nýliða í landsliðinu að bera boltapokann og var
það hlutskipti Ágústu Eddu Björnsdóttur.
þriðja og eftir léttan kvöldverð var
skriðið í koju.
Það er mjólkin -
beint úr kúnni!
Inga Fríða Tryggvadóttir, línu-
maðurinn snjalli, féll illa á höndina í
æfingaleiknum gegn Spánverjum
daginn áður. Var talið að smábein í
hendinni, „pisiform“, hefði brotnað
svo að Kristján sjúkraþjálfari taldi
ráðlegast að halda til læknis, Sam-
herjar Ingu Fríðu stöppuðu í hana
stálir.u, hver á sinn hátt: „Gangi þér
vel,“ „segðu lækninum ákveðin að
þetta sé ekkert alvarlegt," „er þetta
ekki bara væl“ og fleira í þessum dúr
en best þótti „harkaðu af þér - því
við erum kögglar." Sjálfur hafði sjúk-
lingurin ákveðna skoðun: „Það er
ekkert að og ég ætla að spila."
Spænski aðstoðarmaðurinn, hin
duglega Marga, var fengin til að
bjarga málum og eftir skoðunarferð,
sem upprunalega átti að leiða okkur
beint til læknisins, fannst sjúki'ahús-
ið. Eftirá fannst íslendingunum
skrýtið að innfæddur Madridbúi
skyldi ekki rata þangað en það er svo
sem engin furða. Lesendur geta sett
reikningsdæmið upp þannig: Ef
Reykjavík er 10 kílómetrar endanna
á milli með 100.000 íbúa, hvernig
gengi okkur að rata ef Reykjavík
væri með 45 sinnum fleiri íbúa, 4,5
milljónir?
Hófst hefðbundin bið á læknabið-
stofu en hún var stutt. Eftir röntgen-
myndatöku og stutta athugun kom
Auður Roberts - eða
Júlía Hermannsdóttir
MIKIÐ pískur hófst meðal drengjanna á áhorfendapöllunum í
fyrsta leik niótsins í æfingaleiknum við Spán, og beindu þeir aug-
unum að einni af íslensku stúlkunum. Blaðamaður hreinlega sog-
aðist á forvitninni einni saman nær og reyndi að hlera en skildi
aðeins orð eins og Júlía og Róberts. Forvitnin bar hann loks ofur-
liði og hann spurði drengina um hvað umræðan snerist. Jú, þeim
fannst Auður Hermannsdóttir sláandi lík leikkonunni Júlíu Ro-
berts og þegar blaðainaður rýndi eins og strákarnir gat hann vel
verið sammála - gaf reyndar hreklqóttur í skyn að það gæti „þess
vegna“, „mögulega“ og „kannski" verið að þær væru skyldar og
þá fór heldur betur um piltana.
KRISTJÁN sjúkraþjálfari lék á als oddi í ferðinni. Þegar kom að
leik um silfur stökk hann upp á stól og stappaði stálinu i leik-
menn með eldmessu.
um það. Eftir fótboltann lét Theódór
þjálfari stelpurnar ræða einar saman
því þreyta sat í þeim og ýmislegt
þurfti að fá að flakka þeirra á milli.
Skemmst er frá að segja að ís-
lensku stúlkumar sáu aldrei til sólar
gegn þeim spænsku, tókst að vísu að
halda í við þær en hver mistök vora
dýrkeypt. Eftir leikinn var horft á
leik Hollands og Portúgal. Þar hitn-
aði leikmönnum mjög í hamsi við að
horfa á portúgölsku stúlkurnar leggj-
ast veinandi í gólfið í hvert sinn, sem
við þær var komið. Orð eins og
„vælukjóar" fuku án þess að þær
portúgölsku hefðu um það hugmynd
en Herdís hafði á orði að þær skyldu
sko þurfa á vasaklútunum að halda í
leiknum við Island.
Það var því lúinn hópur sem skrölti
upp tröppurnar á Carlosi þetta laug-
ardagskvöld enda tíu marka tap ekki
til að hrópa húrra íyrir. En það var
ljós í myrkrinu að Portúgal vann
Holland og því yrði viðureign þeirra
íslensku við þær portúgölsku
snemma að morgni sunnudags
hi’einn úrslitaleikur um silfur.. Þrátt
fyrir þreytuna náðist að halda stutta
marblettasýningu þar sem stúlkurn-
ar báru saman marbletti sína, hver
væri stærstur og hver væri með fal-
legustu litina. Halla María vann með
falleg handarfór á báðum upphand-
leggjum auk nokkurra smærri.
Eldmessa Kristjáns
Sunnudagurinn rann upp bjartur
og fagur - hvað annað? Haldið var í
nýja íþróttahöll, sem tók rúmlega
3.000 áhorfendur. Svo margir voru þó
ekki komnir saman þennan sunnu-
dagsmorgun en það hafði engin áhrif
á íslenska liðið - stelpurnar höfðu
fundið smjörþefinn af tilfinningunni
þegar allt er lagt í sölurnar og upp-
skeran eftir því, þær vissu að með
öðrum leik eins og gegn Hollending-
um, gæti silfur fallið þeim í skaut.
Andinn var góður og hitað var upp á
allnýstárlegan hátt, Auður Her-
mannsdóttir sýndi breakdans af inn-
lifum, Ágústa og Hrafnhildur tóku
fimleikastökk og Halla María og
Herdís héldu sýningu á hvernig
töffarar ganga. Þessi upphitun var
góð til að losna við streituna því að
þegar kom að því að ganga á hólm-
inn, sýndi hinn eldhressi Kristján
sjúkraþjálfari á sér nýja hlið og hélt
þrumuræðu, sem stappaði stálinu í
liðið og þegar stelpurnar tóku eitt
gott öskur í lok hennar til að fá útrás
glumdi, hressilega í salnum.
Leikurinn var stórskemmtilegur,
íslenska liðið gaf hvergi eftir og tók
duglega á þeim portúgölsku svo að
dómurum þótti nóg um kvartið og
kveinið, sem kom íslendingunum
einnig til góða því það herti enn frek-
ar á þeim. Þegar leið á leikinn fóru
varamenn að taka við sér og eftir
hvert mark sýndu þeir skemmtileg
úrskurðurinn: ekkert brot, heldur
mar á beini og jafnvel klemmdar
taugar svo að Inga Fríða var svo sem
til í slaginn - bara „teipa“ vel og gefa
verkjalyf ef með þarf. Að minnsta
kosti þótti Ingu Fríðu ekki annað
koma til greina. Hún og Kristján
sjúkraþjálfari voru líka með skoðun á
því hvers vegna Inga Fríða hafði ekki
brotnað við höggið - það er mjólkin
frá Selfossi, beint úr kúnni. Varla
þarf að taka fram að umræddur línu-
maður er frá Selfossi.
Jesús Kristur - og
Kristján fékk gult
Eftir spaghetti Bolognese,
kjúkling og ís í hádeginu voru liðinu
allir vegir færir. Haldið var í íþrótta-
höllina í Pinto og hitað upp. Leikur-
inn við Holland þróaðist vel enda
sýndu stúlkurnar sparihliðarnar. Allt
var í járnum lengi vel, menn létu
heyra í sér á bekknum en Theódór
þjálfari safnaði í sarpinn og þrumaði
síðan af stuttu færi þegar honum var
nóg boðið einu „hey“ á konuna sem
dæmdi leikinn. Henni brá hastarlega,
vissi ekki hvaðan á sig stóð veðrið
enda var hviðan frá hinum dagfar-
sprúða Theódóri hvöss. Kristján
sjúkraþjálfari gat heldur ekki setið á
sér en eftir hátt og snjallt „Jesus
Christ", sem borið er fram „djísös
kræst“, fannst dómurum nóg komið
og gáfu karlinum gult spjald á vara-
mannabekkinn. En allt fór vel að lok-
um, Herdís sagði eftir sigurinn að
þær væru örugglega orðnar „stelp-
urnar okkar" eins og karlalandsliðið
og blaðamaður, sem hélt að hann
hefði heyrt alla söngva liðsins, fékk
fljótlega að vita að fyrri konsertar
voru aðeins upphitun. Það voru sig-
urreifar en afar þreyttar handbolta-
konur, sem gengu upp tröppuranr á
Carlosi þriðja. Fyrir lá að koma sér í
koju því framundan var erfiður leik-
ur gegn Spánverjum.
Marblettasýning
Morgunæfingin fór að mestu í mik-
inn knattspyrnuleik þar sem hvít-
klæddir léku við samansafn af hinum
litum regnbogans en grunur lék á að
einhverjir fararstjórar hefðu verið í
nokkrum treyjum hverri undir
annarri og flett þar til litur hentaði.
Þetta tókst þó aldrei að sanna en nóg
Nú má
boli!
PINTO er vinalegt úthverfi
Madrid þar sem varla bregð-
ur fyrir búðarskilti á öðru
máli en innfæddra og tók
tíma að venjast því. Ibúar
eru vinalegir og hlýir, boðn-
ir og búnir að „aðstoða fólk
norðan frá lieimskauti"
sögðu þeir og fengu hroll.
Ibúar eru rúmlega þúsund
og lifa aðallega á iðnaði í
smáum stfl en flestir vinna
fyrir sér niðri í Madrid og
keyra á milli. Mótshald gekk
vel fyrir sig, þar gilti hin
gullna regla að brosa og
segja „buenos diaz“, „graei-
as“ og „adios“ - og meira ef
maður kunni.
Spánveijarnir eru
veisluglaðir og í bænum er
haldið nautaat tvisvar á ári,
en það er hluti af vikulangri
veislu sem er afar vinsæl og
vel sótt. Einn hlutinn snýst
um að reka naut eftír götum
bæjarins inn í nautaatshring
en þegar þangað er komið er
komið að bola, því nú fær
hann að elta. Ibúar gerast þá
djarfir og storka ráðvilltu
nautínu, sem þó nær stund-
um að láta finna fyrir horn-
unum, enda eru yfirleitt ein-
hveijir slasaðir eftir atið og
fólk hefúr jafnvel látíð lífið í
þessum hamagangi. En þá er
bara að yppa öxlum.
„fógn“, svo skemmtileg að margir
áhorfendur klöppuðu fyrir hverju
marki íslands og biðu spenntir eftir
því hvað boðið yrði uppá á vara-
mannabekknum. Þefr urðu ekki fyrir
vonbrigðum.
Helga fékk jákvæðnisbikarinn
Eftir að hafa fengið silfurverðlaun-
in afhent, auk þess sem Fanney Rún-
arsdóttir var valin besti markvörður
mótsins, var loks taumnum sleppt.
Tvennt var í boði fram að kvöldmat;
skunda í næstu sundlaug og sleikja
sólina fram eftir degi eða fara niður í
Madrid og skoða mannlífið. Mestur
hluti liðsins fór beint í sundið en
nokkrir fróðleiksfúsir fóru með rút-
unni til Madrid og ráfuðu þar um
stræti og torg. Af nógu var að taka í
þessari glæsilegu borg. Leið þá að
kvöldi dags og eftir skrautlega tapaz-
máltíð, sem er spænsk smáréttamál-
tíð með ýmsum vafasömum og afar
framandi réttum - svo sem steiktum
grísaeyrum, var haldið heim á leið.
Kvöldið var framundan, frést hafði að
skemmtinefndin ætlaði að láta til sín
taka og hvíslið í nefndarmönnum
fékk þá er ekki heyrðu til, svo sem
karlpening ferðarinnar, til að kvíða
fyrir. Kvíðinn reyndist ekki ástæðu-
laus en af því eru engar sögur - nóg
að myndavélin skyldi sleppa á loft.
Eitt er þó í lagi að minnast á, Helga
Torfadóttir fékk jákvæðnisbikarinn,
fai'andbikar, sem Auður Hermanns-
dóttir gaf fyrir 5 árum og er ætlaður
þeim einstaklingi í hópnum, sem talin
er hafa hvað jákvæðust áhrif.
Stúlkumar og Kristján sjúkra-
þjálfari létu ekki þreytuna á sig fá
þegar í boði voru þrír lausir klukku-
tímar til búðaráps á mánudags-
morgni og skunduðu af stað í morg-
unsárið - náðust þar nokkrir pokar til
viðbótar en sumir sváfu á sitt græna
eyra og nutu vel. Upp úr hádeginu
var búist til brottferðar, löng leið
framundan og eitthvað sat þreytan í
ferðalöngum þó að sætir sigrar hafi
eflaust slegið eitthvað á hana.
Mála úlfalda á vegg?
HERDIS Sigurbei gsdótt ir var vön að stappa stálinu í leikmenn við
upphaf leiks og lét þá heyra duglega í sér. Sumir leiknienn áttu
engu að síður stunduni í vandræðum með að skella ekki upp úr þeg-
ar Herdís greip tíl málshátta og orðatiltaikja. Til dæmis vafðist fyrir
þeim að hvað fyrir henni vakti þegar hún sagði að nú yrðu mótheij-
arnir ekki teknir neinum „kettlingatökum" og þær náðu heldur ekki
skilaboðunum þegar syrtí í álinn að „það þýðir ekki að mála úlfald-
ann á vegginn". En þær vöndust og voru orðnar ansi leiknar í að
tengja málshættina.