Morgunblaðið - 29.09.1999, Síða 45

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
MIÐVIKUDAGUR 29. SEPTEMBER 1999 45
tlngveldur Hall-
mundsdóttir
fæddist á Strönd á
Stokkseyri 7. októ-
ber 1913. Hún lést á
Fjórðungssjúkra-
húsinu á Akureyri
24. júli siðastliðinn
og fór útför hennar
fram frá Akureyr-
arkirkju 30. júlí.
Mig langar með
nokkrum orðum að
minnast frænku minn-
ar og vinkonu Ingveld-
ar Hallmundsdóttur,
sem lést 24. júlí sl., en ég var þá á
ferðalagi erlendis.
Hún Inga var stórbrotin mann-
eskja, hafði ákveðnar skoðanir og
hikaði ekki við að láta þær í ljósi.
Hún var engri lík. Vildi líka vera
öðruvísi. Hún var ekki allra, en
þeim mun traustari vinur vina
sinna.
Þegar ég kom til Akureyrar
haustið 1966 til að kenna við
Menntaskólann á Akureyri þekkti
ég engan hér norðanlands. Móðir
mín hvatti mig eindregið til að
heimsækja frænku okkar á Arnar-
hóli í Kaupangssveit, en þær voru
systkinadætur. Þegar leið á vetur-
inn lét ég verða af þessu og sá ekki
eftir því. Mér var afar vel tekið,
sem dóttur Guðfínnu frá Túni, en
þær þekktust mjög vel frá fyrri tíð.
Þær höfðu m.a. séð um heimilið í
Túni veturinn eftir að amma mín
dó og undu vel saman. Þær tóku
sér ýmislegt fyrir hendur þennan
vetur annað en skyldustörfin. Ófu
þær til dæmis gluggatjöld fyrir
gluggana í húsinu í Túni, sem þá
var nýbyggt, stórt og reisulegt. Já
þeim var ýmislegt til hsta lagt
þeim frænkum. Eftir að Inga flutt-
ist hingað norður og
fór að þúa með sínum
ágæta manni Kristni
Sigmundssyni, sem
m.a. hafði verið þing-
skrifari í Reykjavík,
skrifuðust þær frænk-
ur alltaf á og þóttu
bréfin frá Ingu ein-
staklega fyndin og
skemmtileg.
Heimilið á Amar-
hóli var til fyrirmynd-
ar. Þar var allt með
myndarbrag bæði inni
og úti. Þau hjónin voru
samtaka um að vinna
allt eins vel og kostur var og út-
koman á búinu var mjög góð þótt
ekki væri jörðin stór. Verkaskipt-
ingin var skýr. Inga sá um inni-
verkin en Kristinn um útiverkin.
Listhneigð var mikil á þessu heim-
ili. Þar var bæði áhugi fyrir leiklist,
ljóðlist, tónlist og myndlist. Inga
tók þátt í starfsemi leikfélagsins í
sveitinni og lék þar í nokkrum leik-
ritum. Einnig sáu þau hjónin flest
leikrit, sem sýnd voru hjá Leikfé-
lagi Akureyrai', og voru með fasta
frumsýningarmiða um áratuga-
skeið. Synimir urðu fjórir; Hörður,
Magnús, Hallmundur og Kristinn
Örn, og gengu allir til mennta. Þeir
vora allir góðir námsmenn, en hver
á sínu sviði. Einn fór í náttúra-
fræði, annar í málanám, sá þriðji í
myndlistarskóla og sá fjórði í tón-
listarháskóla. Einnig spOuðu þeir
allir á hljóðfæri og sumir á fleiri en
eitt. Á heimilinu var því spilað á
mörg hljóðfæri. Inga studdi þá ein-
dregið í þeirra hugðarefnum og
Kristinn taldi ekki eftir sér að
keyra þá vetur eftir vetur í Tónlist-
arskólann á Akureyri.
Inga var mikilhæf kona. Fyrir
utan alla venjulega handavinnu,
sem konur fengust við á þessum
árum, óf hún borðrefla, ábreiður,
salonsteppi og meðal annars visku-
stykki. Hún fékk oft ýmsar
skemmtilegar hugmyndir í sam-
bandi við hannyrðir og var þá
gjarnan fijót að koma hlutunum í
framkvæmd. Gerði lampaskerma
úr ýmsum efnum, bjó til myndir úr
trjáberki og límdi á svart klæði og
þegar hnýtingatímabilið gekk yfir
skapaði hún ýmis listaverk eftir
eigin hugmyndum. Já og margs
konar voru gólfmotturnar, sem hún
gerði. Einu sinni fór svo að Inga
brotnaði á hægri handlegg. Var
hún mjög stirð í hendinni á eftir. I
stað þess að fara til sjúkraþjálfara
eða iðjuþjálfara tók Inga til sinna
ráða. Hún keypti plastpokarúllur í
mismunandi litum, klippti þær all-
ar í ræmur og heklaði kringlóttar
gólfmottur. Hún Inga heklaði ekki
bara nokkrar mottur, nei hún hekl-
aði milli 50 og 60 mottur til að æfa
upp höndina og eftir það var hún
orðin nánast jafngóð og áður.
Eftir að þau hjónin fluttu frá
Arnarhóli til Akureyrar fyrir 12 ár-
um kom ég mun oftar til þeirra.
Það passaði eitthvað svo vel að
kíkja inn á leiðinni heim úr vinn-
unni. Þama var heldur enginn ys
og þys og tími til að grínast og
gantast og það gaf lífinu gildi. Hún
var nefnilega svo skemmtOega
kímin hún Inga og glettnin skein
oft úr augnaráðinu. Maður vissi
samt alltaf hvar maður hafði hana.
Hún var svo traust. Já, svo sveifl-
aðist hún um eldhúsið hnarreist og
ákveðin með sitt. En Kristinn
laumaði þá gjarnan einni og einni
setningu inn á milli kíminn á svip
og sneri á sína. Húmorinn á milli
þeirra var frábær.
Ég vO að lokum þakka minni
ágætu frænku fyrir allar skemmti-
legu samverustundimar. Þar bar
aldrei skugga á. Blessuð sé minn-
ing hennar. Kristni og nánustu
ættingjum votta ég samúð mína.
Ragnheiður Stefánsdóttir.
INGVELDUR
HALLMUNDSDÓTTIR
+ Fjóla Jóelsdótt-
ir fæddist á
Húsavík 5. desem-
ber 1911. Hún lést í
Sjúkrahúsi Reykja-
víkur 20. september
síðastliðinn og fór
útför hennar fram
frá Kópavogskirkju
27. september.
Með þessum fátæk-
legu orðum vO ég
minnast elskulegrar
frænku, Fjólu Jóels-
dóttur ■ sem lést 20.
þ.m. Fjóla var yngst
fjögurra systkina, Magneu, Geir-
fríðar ömmu minnar og Þorgríms
sem öll hafa nú kvatt þennan heim.
Þau ólust upp á Húsavík við ástúð
og umhyggju foreldra og föðursyst-
ur á heimili þar sem oft var margt
um manninn. Frændfólk úr ná-
grannasveitum átti þar vísan sama-
stað þegar erinda þurfti í kaupstað-
inn. Trúlega er hér að finna ástæð-
ur þess að öll voru þau systkin ein-
staklega gestrisin og höfðingjar
heim að sækja.
Alla tíð ræktuðu þau með sér
gott og traust systkinasamband,
ekki síst Fjóla og Gilla amma mín.
Þær voru hvor annarri stoð og
stytta í lífsins ólgusjó og þær nutu
þess að gleðjast saman. I veikind-
um ömmu tók Fjóla ársgamla móð-
ur mína að sér og hugsaði um hana
í heilt ár eins og um hennar eigið
barn væri að ræða. Enda var Fjóla
móður minni alltaf miklu meira en
bara venjuleg frænka - þær áttu
svo mikið hvor í annarri.
Á Siglufirði kynntist Fjóla sínum
kæra eiginmanni Kára Jónassyni
sem lést 1982. Þau bæði voru
klettarnir hennar ömmu þegar hún
varð fyrir þeirri þungbæru sorg að
Arnþór afi lést í
hörmulegu sjóslysi við
Vestmannaeyjar 1950.
Ekkja með þrjú börn
átti sér svo styrkar
stoðir þar sem Kári og
Fjóla voru. Styrkar,
traustar og elskulegar.
Við systkinin frá
Breiðumýri eigum
yndislegar minningar
frá heimsóknum þeirra
hjóna í sveitina. Það
ríkti einlæg tilhlökkun
þegar fréttist að von
væri á Fjólu, Kára og
Ásdísi. Það var ekki
lognmollan í kringum þau heldur
glaðværð og gáski með saklausri
stríðni, ekki síst frá Kára. Þau
höfðu svo gott lag á því að leyfa
okkur börnunum að finnast við
skipta svo miklu máli m.a. með því
að færa okkur alltaf sérvaldar gjaf-
ir handa hverju og einu. Þau spjöll-
uðu við okkur eins og við værum
fullorðin, vOdu fá að vita allt um bú-
skapinn og sveitastörfin. Við minn-
umst ótal ferðalaga ýmist dags-
ferða eða lengri ferða þar sem mik-
ið var lagt upp úr góðu nesti, helst
íslenskum sveitamat því hann var í
sérstöku uppáhaldi hjá Fjólu og
Kára. Ekki eru okkur síður minnis-
stæðar heimsóknir okkar sveita-
barnanna til höfuðborgarinnar. Það
var alltaf svo sjálfsagt að halda til á
Skólatröðinni, hjá Fjólu og Kára.
Og þá voru nú móttökurnar eins og
höfðingjar væru á ferð. Farið í
óteljandi bfltúra að ógleymdum
stórveislum og ógleymanlegum
spjallstundum í eldhúskróknum þar
sem innt var frétta úr sveitinni og
slegið á létta strengi.
Þegar undirrituð var 16 ára ráð-
villtur unglingur sem ekki hafði
tekið ákvörðun um skólavist að
loknu landsprófi komu Fjóla og
Kári í heimsókn að Breiðumýri.
Þeim fannst ekki annað koma til
greina en að stúlkan gengi mennta-
veginn og tóku málið í sínar hend-
ur. Sóttu um skólavist í VI og auð-
vitað skyldi stúlkan búa hjá þeim á
Skólatröðinni. Og suður fór hún og
eignaðist þar sitt annað heimili -
heimili Fjólu frænku, Kára og Ás-
dísar. Ég mun aldrei fá fullþakkað
þá umhyggju og elsku sem þau
báru fyrir dyntóttum unglingnum
þennan vetur. Ekki síður er þakk-
arvert að fá að vera ein af þeirra
samhentu og yndislegu fjölskyldu.
Fá að vera með og vera ein af þeim.
Fjóla frænka var einstök kona,
að vissu leyti á undan sinni samtíð.
Hún naut sín vel sem útivinnandi
húsmóðir án þess að það kæmi nið-
ur á heimilinu, því heimilið var
henni afar kært. Hún var alls stað-
ar hrókur alls fagnaðar, svo kát og
skemmtileg.
En hún fór ekki varhluta af sorg-
inni. Kári lést langt um aldur fram
1982 og 1990 missti hún aðeins með
nokkura daga millibili, Gillu systur
sína og einkasoninn Jóhann Frið-
í’ik. Þai’na riðu þung högg sem
skildu efth’ sín merki, heilsubrest
nokkru síðar. En eins og áður sagði
átti hún yndislega fjölskyldu sem
hélt utan um hana þegar á reyndi
eins og hún hélt utan um þau öll.
Ég og fjölskylda mín, foreldrar
og systkini minnumst Fjólu með
þökk í hjarta. Þökk fyrir alla þá
elsku sem hún gaf ömmu minni,
móður minni, mér og okkur öllum.
Elsku Ásdís mín, Hrand, Amalía,
Steini, Rúnar og fjölskyldur, við
biðjum góðan Guð að blessa minn-
ingu Fjólu Jóelsdóttur og veita
ykkur huggun í sorginni.
Gerður Sigtryggsdóttir.
<g> mbljs
-/KL.L.TA/= eiTTH\SAÐ A/ÝTT
FJOLA
JÓELSDÓTTIR
ANNA
ÓLAFSDÓTTIR
+ Anna Ólafsdótt-
ir fæddist á
Vindheimum í
Tálknafirði 22. apr-
íl 1909. Hún lést á
hjúkrunarheimilinu
Droplaugarstöðum
29. ágúst síðastlið-
inn og fór útför
hennar fram frá
Fossvogskirkju 10.
september. Jarðsett
var í Drangsnes-
grafreit.
Andlát ömmu Önnu
bar upp á sama dag og
fyrirhugaða brúðkaupsferð okkar
hjóna. Ég er fegin að hafa fengið
tækifæri til þess að kveðja hana og
þakka henni fyrir allt, sem hún
hafði gert fyrir mig. Fráfall ömmu
var mér mjög þungbært, enda
skipaði hún alveg sérstakan sess í
lífi mínu og henni á ég margt að
þakka.
Amma var mjög barngóð og vildi
allt fyrir barnaböm sín gera. Hún
bakaði handa okkur kleinur og
pönnukökur og útbjó bestu fáan-
legu kæfu. Amma kenndi mér að
prjóna og sauma, en minnis-
stæðastar eru mér hinar margvís-
legu vísur, sem hún kenndi mér.
Hún var ein af fáum sem svara að
jafnaði fyrir sig með vísum, máls-
háttum og orðtökum. Orðaforði
hennar var mjög sérstakur og í
rauninni einstakur, enda lærðum
við barnabörnin af henni mörg orð
og orðasambönd, sem við heyrðum
hvergi annars staðar.
Amma var mjög dugleg, vilja-
sterk, einbeitt og ákveðin, og komu
þessir eiginleikar hennar vel í ljós,
þegar hún missti manninn sinn að-
eins fertug að aldri og stóð þá uppi
með fimm böm og föður minn
ófæddan. Þrátt fyrir þetta kom
hún öllum sínum börnum til manns
og fengu þau öll að læra það, sem
hugur þeirra stóð til. Amma hafði
verið send til vandalausra aðeins
sex ára gömul til að vinna fyrir sér
og fyrirgaf hún föður sínum það
aldrei. Það kom því ekki til greina
af hennar hálfu að senda börn sín
til vandalausra þrátt fyrir bágbor-
inn efnahag.
Amma bjó yfir miklum handa-
vinnuhæfileikum, sem alls staðar
vöktu athygli og aðdáun. Hún hekl-
aði og prjónaði á hverjum degi
meðan henni entist heilsa til. Þegar
hún flutti á dvalai’heimilið á Dal-
braut 27 fór hún einnig út í körfu-
gerð og smíðar, þá orðin 87 ára.
Hún heklaði oft fyrir mig milliverk
í barnasængurver, sem ég gaf í
skírnargjafir, og fléttaði einnig
marga körfuna. Meðan hún hafði
sjón til saumaði hún peysuföt á
dúkkur, sem hún setti
í glerkassa og gaf
bömum og barnabörn-
um. Handbragð henn-
ar var einstakt og hef
ég aldrei kynnst
annarri eins vand-
virkni. Amma var ekki
allra, en hún var vinur
vina sinna og engan
átti ég betri hauk í
horni. Ég gleymi því
aldrei, þegar ég stóð
uppi húsnæðislaus 18
ára gömul; þá var það
amma Anna, sem bauð
mér að búa hjá sér svo
ég gæti lokið stúdentsprófi frá
Verslunarskólanum. Hún lagði
einnig sitt af mörkum svo ég gæti
lokið fimm ára háskólanámi, en
sjálf naut hún aðeins tveggja vikna
skólagöngu. Hún átti þess ekki
kost að læra það, sem hugur henn-
ar stóð til, en það var karlmanna-
fatasaumur, og þvi var það henni
hjartans mál, að mennta börn sín
og barnaböm.
Amma er mér minnisstæðust
fyrir velvilja sinn, örlæti, dugnað
og viljastyrk. Nú hefur hún fengið
þá ósk sína uppfyllta, að hitta eig-
inmann sinn aftur eftir 50 ára bið.
Elsku amma mín, ég mun ætíð
varðveita minningu þína. Guð
blessi þig.
Þín
Anna Linda.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu
vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett.
Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disk-
lingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er
móttaka svokallaðra ASCII-skráa, öðru
nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin
Word og Wordperfect eru einnig auðveld í
úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í
bréfasíma 569 1115, eða á netfang þess
(minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið
greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi.
Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum.
Það eru vinsamleg tilmæli að lengd greina
fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðal-
línubil og hæfilega línulengd - eða 2.200
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnar-
nöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
UTFARARSTOFA
OSWALDS
SÍMl 551 3485
ÞJÓNUSTA ALLAN
SÓLARHRINGINN
ADALSTR/l.Tl 4B • 101 REYKJAVÍK
Lí K KISTIJVIN NUSTO FA
EYVINDAR ÁRNASONAR
• 1899
Þegar andlát ber að höndum
Útfararstofan annast meginhluta allra útfara
á höfuSborgarsvæáinu. Þar starfa nú 15 manns
við útfararþjónustu og kistuframleiáslu.
Alúileg þjánusta sem byggir á langri reynslu
Útfararstofa Kirkjugarðanna ehf.
VesturhlfS 2 - Fossvogi - Sími 551 1266
LEGSTEINAR t Marmari
Islensk framleiðsla Granít
Vönduð vinna, gott verð Blúgrýti
Sendum myndalista Gabbró
MOSAIK Líparít
Hamarshöfði 4, 112 Revkjavík 1
sími 5871960, fax 5871986 1