Alþýðublaðið - 30.01.1935, Qupperneq 2

MIÐVIKUDAGINN 30. JAN. 1935.
alþýðublaðið
Bretar gera fyrirsparn
UKfii fyrlræflamlr Japana i Kína.
Japanir og Mansjúríumenn halda áfram árásinni í
NorðmvKíaa.
BERLIN
t> REZKI SENDIHERRANN i
Tokio átti í gær tal við
fulltrúa japanska utanríkisráð-
heirans, en ráðherranin er sjálfur
fjarvierflndi.
Spurðist sendihierrann fyrir um
það, hvierjar væru fyrirætlanir
Japana gagnvart Kínverjum, og
gaf fulltrúinn þau svör, að Jap-
Janar vildu ekk-ert frekar en sátt
og samstarf við Kínverja, en þá
yrði fyrst að bæla niður þau öfl
í Kína, sem væru óvinveitt Jap-
önum.
Enn fremur lýsti fulltrúi-nin þvi
yfir, að Manchuku-oríkinu kæmi
iekki tii hugar að sölsa undir sig
land frá Kínverjum, og viður-
kendi það fyllilega núverandi
Landamæraskiípun.
Fregnitr frá landamærum Kína
•og Manchukuo ganga þó mjög í
bága vi|ð þessar yfirlýsingar ut-
anrikifsfuUtrúans.
Kosniugar i
Englandl
á yfirstandandi ári?
Enska þingið kom sam-
an í fyrradag.
LONDON í fyrradag.
Þingið kemur saman í dag.
Meðal þeirra mála, sem nú
verða rædd, er frumvarpið um
sikipulag á síJdarútvegsmálunum.
Er ráðgert, að reynt verði eftir
megni að koma því til 1-eiðar, að
hið nýja skipulag verði komið ti!
framkvæmda í haust.
Stjómmáiamenn eru þeirrar
skoðunar, að almennar þingkosn-
ingar muni fara frato síðari hluta
yfirstandandi árs.
(United Press.)
í morgun barst sú frétt frá
Peijping, að japanskt og manchur-
iskt hierlið hafi síðasta sólarhring-
inn sóitt fram á margra kílómietra
breið-u svæði, og lagt undir sig
kínverskar borgir og héruð. (FO.)
Uppreisn i Urnsuay.
Baidagar um alt landið.
LONDON í gærkveldi.
Uppraeisn gegn stjórnánni hefir
brotjist út í Uruguayríki í Suð-
ur-Ameríku.
Stjórnin komst að uppreisnar-
áformunum og lét taka nokkra
mienn fasta, en þá réðust iinin i
landið. bersveLtir byJtingaman|na,
aem höfðu vígbúið s:g \ið landa-
mæri Brasilíu, og er nú haíinn
bardagi á landamærunum, en
einnig er barist innii í landinu og
mieira aði segja skamt frá höfuð-
borginni. (FO.)
Alpjóðalðgreslan verður
i Saar, par til afhendino
landsins hef'r farið
fram.
LONDON
Simon utanrlkismiálaráðberra
hefir svarað fyrirspum, sem fram
ikiom í meðri málstofunni viðvíkj-
andi beimflutiningi alþjóðalögregl-
uninar frá Saar, að hún yrði sénd
beim u-ndir eins og afhending hér-
aðisins væri um garð gengin, en
fullnaðarákvörðun um hvenær
það yrði gert hefði enn ekki ver-
ið tekin. (United Press.)
Hegningarlðg Dana rædd
i Þlóðþingfnn.
KrSfar frá ihaldsmonniini nm að Iðgleiða
dauðarefsimgva á ný.
KALUNDBORG (FO.)
í danska þjóðþinginu var í d|ag
rætt um fyrirspurn tii dómsmiála-
ráðherrans um refsilöggjöf lands-
ins og framkvæmd hennar.
Fyrirspyrjandinn spurði um
það, hvort ráðherrann teldi, að
danskur refsiréttur væri nógu
strangur, eða hvort hann hefti
einis og unt væri vaxandi gLæpia-
(þid í lia^ndinu, éða hvort ráðherr-
larrn befði í byggju að breyta
Tiefsilögunum á þá leið, að tekið
yrði harðara á stórgiæpum en nú
væri gert, t. d. með því að taka
aftur upp dauðarefsingu.
DómsMálaráðherrann svaraði
því, aði það væri ekki rétt, sem
margir héldu þó, að mieira væri
nú um stórgiæpi en áður befoi
vierið í Danmörku. Hann sagði.
að skýrslur sýndu að svo væri .
ekki, þó að gLæpirnir væru nú
flieiri á tiltöluliega stuttum tíma
undanfarið, en svo alilöing hlé.
Ha-njn sagðist ekki álíta að dauða-
riefsimgin út af fyrir sig myindi
draga úr glæpum nú frekar ien
áður, þegar hún hefði verið í
gildi. Hann sagði, að ákvæðum nú-
gildamdi refsilaga mundi verða.
beitt út i æsar; -og mundu þau
þá vera eins góð og hin eldri og
harSjari lög.
Talsmaður jafnaðarmanna sagði,
. að. g.læpum í Danmörku hefði
jafnvel fækkað frá því, sem áður
: var, rniðað við fólksfjölda, og
væri því ástæðulaust að herða á
refsilögunum.
Purscbei, taismaður íhalds-
manna, sagðist einnig efast um
það, að dauöarefsing 'bætti úr á-
Þökkum auðsýnda samúð við fráfall og jarðarför Friðriks Valdi-
marssonar.
Fríða Jónsdóttir og börn, Suðurpól 38.
Simi 4932.
Sísnl 4932.
Teiknislofa
3)
Hjá teiknistofunni í Mjólkurfélagshúsinu fást gerðar
teikningar fyrir smáar sem stórar framkvæmdir svo
sem: Húsateikningar (gerðar áf tekniskt lærðum húsa-
meistara), smiðjuteikningar o. fl. — Sérgreinir: Teikn-
ingar fyrir raflýsingu húsa og tilboð útveguð. Leiðbein-
ingar við vatnsvirkjanir og útboðslýsingar, viðgerðir á
rafmagnslækningatækjum.
Teiknistofan opin kl. 10—12 og 1 Va—6. — Sími 4932.
Mjólkurfélagshúsið 4. hæð.
JÓM Gauti, verkfræðingur.
standinu, og sagði aö nýju riefsi-
lögiin væru betri en þau gömlu.
Mofetein greiii var á sömu skoð-
un, en taldi þó rétt að dauða-
refsing væri leyfð \ið nokkrumi
tilteknum stórglæpum. (FÚ.)
130 jóinbrautarvagnar
af granít í gröf Hinden-
burgs.
SMAAliOLYSINCAR.
ALÞÝÐUBLAESINS
viotKim CACsnjt©.1;:-.
BERLIN
Grafhveifing sú, sem likkistu
Hindenburg er ætluð í Taninen-
berg-minnifimierkiiTu, er nú bráð-
um fullgerð, ien mun ekki verða
víígði fyr en í vor. Grafhvierifing-
in verður mjög stórfengleg, og
hafa farið ti.L byggingarinnar 130
járnbrautarvagnar af granít, en
gröftur undir hana hefir vierið
1 um 8000 teningsmietrar. (FÚ.)
Barnavagnar tekuir til viðgerð-
ar. Verkstæðið Vagninn, Laufás-
vegi 4.
Kaffi- og mjólkursalan við
Meyvantsstöðina í Tryggvagötu
selur heitan mat í smáskömtum
á 25 aura frá kl. 8 f. m. til 11,30
e. m.
I. O. G T.
ST. EININGIN NR. 14. Fundur í
kvöld ki. 8V2. Kosning embætt-
ismanina o. f l. Siðasti fundurinn,
þar siem happdræítisimiðamir
verða afhentir, þvi dráttur fer
fram á næsta fundi. Komið ölL
Æt.
Snásðlnveri
á ijóltóbaki og munntóbaki má ekki vera hærra en
hér segir:
Rjól B. B.
Mellemskraa B. B.
Smalskraa —
Mellemskraa Obel
Skipperskraa —
W
Smalskraa —
Mellemskraa Augustinus
Smalskraa —
7? kg. bitinn kr. 11,20
720 — pakkinn — 1,20
7ao — — 1,35
72o - - - 1,20
7ao -- — . — 1,28
— — 1,35
— 1,21
— — 1,37
20
20
Vto -
Utan Reykjavíkur og Hafnarfjarðar má smásöluverðið
vera 3 % hærra vegna flutningskostnaðar.
Reykjavík, 28. janúar 1935.
Tóbabseinkasala rfklsins.
GJæný islenzk egg á 12 og 15 aura. Drífandi, Laugavegi 63, sími 2393.
ÁST OG BARÁTTA
fáiæklega og slitna kjófnum sínum og með gamla suinnudagshatt-
inn sinin líktist hún mest Marfu mey, ei’ns og skáld og miálarar
hafa hugsaö sér hana á iinnbláistur&augnablikum. Biskupinn hafði
lokið máli sínu og eftir örstutta þögn gekk fram hershöfðinginni
og ávarpaði mannnfjöldainjn. Hann mintist á það, að Austurríkis-
menn og Ungvierjar vildu heyja baráttu síina úndir meKki ’rótt-
lætisins; hann mintist þieirra þungu öriaga, er oft befðu lagst yfi'ii
þessar þjóðir, og hann lét- einlægan fögnuð sinn í ljós yfir því,
að hamingjan skyldi haifa snúist í Jið með þeim svo sinögglega
og gera þeim mögulegt að halda inn í þessa b-org, er inm hrí'ð
virtist vera þeim töpuð. En þessa miklu hamingju, bepni vora
og framgang eigum við ýmsum mönnuim að þúkka, mönnufm, er
hafa sýnt sérstaka hugprýði og trúmemsku,“ mælti hershöfðing-
inn að lokum. „Og ég vii nota tækifærið til pess — fyrir rikilsiijns
hönd — að veita þiessum mönnum þá viðurkenningu, er þeim
her. — Almasy líðBforingi!“ Rjóður, feimnislegur, en þó hnar,-
neistur stóð Aimasy li'ðsforingi fyrir framan yfii^nanm sinn.
„Almasy liðsforingi! Þér hafið geert landi yðar ómetanlegt
gagn. Þegar ástandið hefir verið hættulegast og örðugast að ráða
fram úr vandamáiunum, hafiðl þér sýnt húgprýöi, hneysti og sinar-
ræði og með því bjargað þúBuindum landsmanjna yðar frá bráði-
um dauða. Þér hafið aúk þess flutt okkur mikilvægar upplýsingar,
sem hafa gert okkur ómetanlegt gagn. Þess vegna sæmir konungur
yðar yður hinum mesta heiðri.“ Hershöfðingirjn benti. hjálpanmanni'
síinum að ganga nær og tók úr hylki, sém hainn bar, skrautlega
orðu og festi hana á hrjóst Almasys á meðan húrrahrópin guilu
við frá mannfjöldanum. „Berið haina með beiðri,“ sagði hers-
höfðinginn hrærður og þrýsti hönd unga mannsins. „Og guð
fylgi ýður!“
En Almasy nam staðar fyrir frarnan yfirmann sinn og hva!
ekki á hriott. „Leyfir yðar hágöfgi það,“ sagði hann mieð hiárrfi)
röddu, „að ég leiði hér fram ungu stúlkuna, sem gerði það mögu-
legt fyrir mig að gefa hepnun? þessar upplýsinigar og sem með
vitsmimum og dirisku sinni hefir leitt mig fram til hamijngjunnar?“
Hershöfðingimn kinkaði kollá eins og væri honurn vel kunnugt
um all það, sem Anna hafðii í sðlur lagt — og áður. en Anna, sem
Við psrfDB að seija Minn,
og við verðum sjáiíir að vita i m kosti pr irrar vðru
sem við höfimi að bjóða heimlnum.
Eftir Ingólf G. S. Espholin.
i
fróöleik um síldina I bæk’ing, sem
enska ríkið gefur út og drejfir
um bæ og byggð.
Það er eitonitt sams konar aið-
ferð, sem ég hefi stungið upp á
að við Islendingar notuðum um
fiskinn okkar, hvort siem hanin er
saltaðiur eð hraðfrystur. Aðeins að
því við-bættiu, að við verðum að
liáta bæklingnnum fylgja pakka af
fiski, til þ'ess að nieytemdumir
geti sannfærst um Ijúffengi fæð-
I
! varð óttasliegin, hafði rau,nveriuJega áttað sig á hvað skeð haföi,
! stóð Almasy fyrir framan haina, tók í hö'nd hiennar og leiddi hana
| til henshöfðingjans.
,,Kæra unga stúlka,“ mælti hershöfðinginn hjartanlega. „;Mér
þykir það mikill heiður, að mega þakka yð'ur fy'rir hönd fööiu-
| landisins. Þér, hugprúðasti og fegursti hiermaðu’ri'nn okka'r, hafiö
! án þiess að hika stofnað iffi yðar og manniorði í hættu til þess
að geta gert lanndi y.ðar stórkosllegt gagn, og því segi ég \iði
yður: Hafið hjartans, hjartans þökk.“
Anna stokkroðnaði, þegar hershöfðinginn kysti á hönd hernpr
; og hneigði sig í loMngu, 'Og tániin. streymdu niður kinnamar á
! henni. Þvílnæst gekk húin viði hönd Almasys gegnum mannfjöld-
ann, sem horfði forvitnislega á hana, en vék þó Túslega til hláðar.
| Þau gengu hiina þektu leiði til Hotel Imperial, þar sem austur-
rísku liðsf'orlingjamir vom i óðaönin að flytja inn — og þegar
þau fcomu inn í Utla dyravarðarberbergið, tók hann hana í faðto
sér og kysti mjúkar, yndislegar varir hennar.
„Nú geturð.u séð, að ég kom aftur!" hvíslaði hainn í eyra
henni. „Við erum tengd órjúfanlegum tengslum og munum aldrei
framar skilja. Forlögn hafa ákveðið, að þú skulir vefa konai
mín, litla og yndislega hetjan min.“
ENDIR.
unnar. Og við| verðum að. óitbýta
()lmjpis tilsverlji af slílmm pökk<-
'wn fyj\4t í stað.
Þetta verður áreiðanlega ódýr-
asta og bezta aiuglýsingarleiðin,
Augiýsingar í hlöð(um eru dýrar.
En auðvitað verður maður kan.n-
ske nauðbieygður að augiýsa eitt-
hvað til að „koma öllu í garg'ran".
VI.
Maðurinn >er yfiri'eitt rnikil kjöt-
æta. Úr búpeningskjötinu fær
hann því ihieira af kalí og minna
af kalki en líkami hans þarfn-
aat. Beinin þarfnast kalksins, og
fái þau ekki nóg af því efni,
verður útkoman beinkröm. Þetta
er algengur sjúkdómur um svo
að segja alla Evrópu, nema þar
sem mikið er étið af fiski.
Fáum ier kunnugt, að t. d. í
ýsunni er nærri 5 sinnum miedra
af kalki en í húpeningskjöti. Borði
maður því mieira af fiski en Minra
af kjöti, ier stefnt í rétta átþ.
Þegar gerður er saimanbuiiðux
á kjötréttum og Íiskrétíum, verður
lí'ka að muna eftir því, hversu
þungmeltanlegra kjötið er. Áður
fyr, þiegar mien-n þurftu að vininu
lerfiða iíkamsvinnu, var tiltöluleg-
ur hægðarleikur fyrir maga þeirra
að elta í sundur kjötstykkin.
Mennirnir þurftu að hafa kraft-
mikla fæðu, sem kallað var, og
það í Tikurn mæ.li. Vélarnar vinna
erfiðisverkin fyrir núlifandi kyn-
slóðjr. Ef því núlifandi kynlsióðir,
slem sitja á skrifstofum, eða jafn-
vel þó þær gættu véla, sem oft
er ekki mieira verk en styðja á
hnappa og snúa sveifum, hefðu
sams konar mataræði og forfeð-
urjnir, verða þær þ ungar ti I
starfs, fitna og hafa mieltingar-
erfiðleika.
Fiskurinn hefir ininá að halda
tiitöluliega lítið af fitu, og t. d.
þorskur og ýsa hafa enga fitu.
Fiskurinin er því ekki fitandii. Yf-
irJeitt má siegja um fól-k það, senr
þýr í Mfó-Evrópu, að þ-að sé of
feit't og af þungt í vöfum.
Þá ber að athuga það, að
skepnur, sem lifa 'Ofansjávar, eru
á tveimur, fjórum eða fieiri fót-
imi, sem bera þrmga likamams
lang-ar ieiðir. Beinagrindur skspn-
anna þurf-a að vera sterkar, húð-
in þykk og kjötvöðvar -og sinar
sieigar. Þegar mentornir éta kj-öt,
tyggjum við það Lftið eitt, en
nennum síðan toður í maga og
l-átum hann sjá urn að elta ma'tir.m
í sundur sem bezt hann getur.
— Um fiskinn -er það aftur að
ségja, að þar eru engir fætur eða
limir, siem þurfa að b-era uppi
þúnga likamanus. Allur fiskurinn
er borinn uppi af þeim sjó, sem
hann lifir i. öll hyggin-g hanis er
því veikari, og í hionum eru engar
sinar né aflvöðvar. Fiskurinn þarf
því mikið minni suðu en kjöt,
O'g h-old hans er svo veikbygt,
áð erfitt er með hann að fara eftir
(Frh.)