Þjóðólfur - 31.07.1850, Blaðsíða 1

Þjóðólfur - 31.07.1850, Blaðsíða 1
2. Ár. 31. Jnlí. 42. „Atfcsend g-rein nm Reybjavílc”. (Fratnha/d.) Ingólfur hjet mafmr og var Arnarson. Hann bjó í Daltirði í Noregi, hg átti fóstbróður einn, sem Hjörleifur er nefnd- ur; hann var þremenningur Ingólfs og mágur. Jieir frændur hötðu heyrtum það getið, að land varfundið norður í höfum, sem Islandvarkall- að, og höfðu þeir ýmsar sögur af, hversu land það væri kostum búið. Jeir rjeðu það þá með sjer, að fara og leita lands þessa. 3>eir leggja þegar í haf og finna landið; tóku þeir land í Austfjörðum, og voru þar einn vetur. Og eptir því sem þeir gátu litið til, virtist þeim landið betra suður en norður. Síðan fóru þeir aptur til Noregs við svo búíð. Eptir þetta hugsar Ingólfur aðnýju til Islandsferðar; kemur hann þá að máli við Hjörleif frænda sinn, og segir honum, að hann hafi allan hug á, að flytja til Islands. Hjörleifur ljetvel yfir því, og kvaðstmundu fara með honum. Ingólf- ur var maður vel siðaður og trúrækinn mjög, og þótt hann væri heiðinn, hafði hann samt eigi að síður hugmynd um skapara heimsins og stjórnara mannlegs lífs. Hann segir því, Hjörleifi, að hann vilji efna til blótveizlu, og leita sjer heilla um forlögsín. Hjörleifur var enginn trúmaður, og kvaðst lítið skeyta um slíka hluti. Ingólfur fór þá að sinum ráðum, bjó veizluna og tilbað goðin; en þau vísuðu honum til Islands, að hann skyldi þar leita gæfu sinnar. Nú líður af veturinn; en er voraði, bjó sitt skip hvor þeirra mága. Og er þeir voru búnir, lögðuþeir tilhafs og sigldu út. 5eir höfðu samflot, þar til er þeir sáu Island; þá skildi með þeim. En er Ingólfur sá land- ið, hjet hann á hamingju sína, og skaut fyr- ir borð öndvegissúlum sínum, og mælti svo fyrir, að hann skyldi þar byggja, er súlurnar kæmu á land. Ingólfur tók nú land að sinni, þar er heitir Ingólfshöfði, og sat hann þar hinn fyrsta vetur. En það er að segja frá Hjörleifi, að hann kom vestar aðlandinu, og tók land við höfða þann, sem víð hann er kenndur. Sat hann þar um veturinn; en vor- ið eptir var hann myrtur af þrælum sinum, sem tóku fje allt og konur, og fluttust út til Vestmannaeyja, ogsátu þar við svo búið. Jetta sama vor sendi Ingólfur tvo þræla sina, er hjetu Karli og Vífill, vestur með sjó, til að leita öndvegissúlna sinna; en er þeir koinu til Hjörleifshöfða, fundu þeir Hjörleif dauðan; þá fóru þeir aptur, og segja Ingólfi þau tíð- indi, ogljet hann illa ytír. Ingólfur tók sig þá upp, og fór vestur til Hjörleifshöfða, og er hann sá Hjörleif dauðan , mælti hann: litið lagðist hjer fyrir góðan dreng, er þrælar skyldu að bana verða; og sje jeg svo hverj- um verða, sem eigi vill blóta. Ingólfur ljet búa gröf þeirra Hjörleifs. Síðan gekk liann upp á höfðann, og sá eyjar liggja til hafs í útsuður ; kom honum það i hug, að þrælar Hjörleifs mundu þangað farið hafa. Hann fór þá með mönnum sínum, til að leita þeirra, og fundu þeir þá í eyjunum. Ingólfur rjeðst þegar að þeim og drap þá alla. Siðan tók hann konur þeirra, er myrtir höfðu verið, fór apt- ur til Hjörleifshöfða, og sat þar næsta vetur. Sumarið eptir fór hann vestur með sjó, og var hinn þriðja vetur undir Ingólfsfjalli fyrir vestan Ölfusá. Jessi missiri voru þeir Karli ogVífill að leita öndvegissúlna Ingólfs; þræddu þeir hvervetna með sjó, og könnuðu víkur all- ar og annes. Loksins fundu þeir þær við Arn- arhól fyrir neðan heiði. Ingólfur var kvongaður maður, og hjet kona hans Hallveig Fróðadóttir. Jau áttu son, er Jorsteinn hjet, sem þá var ungur að aldri. |það var einn morgun, þá erliðinn var

x

Þjóðólfur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðólfur
https://timarit.is/publication/72

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.