Ný tíðindi - 16.12.1852, Blaðsíða 3

Ný tíðindi - 16.12.1852, Blaðsíða 3
91 hj"SS JeS hann lofað bafi að taka að sjermál- ið og um leið gefið i skyn að það kostaði fimtán ríkisbankadali hvort sem málið tapist eða vinnist. Nú líður og bíður þangaðtil jeg kem í Reykjayík, þá neitar hajin mjer allri vegleiðsiu, eptir svo sem þriggja mánaða um- hugsunartíma. Jessi hans seinláta og und- arlega aðferð veldur því, að jeg skírskota til mjer vitrari manna, hvert þetta sjeu þau sönnu haldinyrði, samantvinnuð við föðurlands- elsku þá, sem herra Jón Guðmundsson hef'ur í Ijósi látið í Jjjóðólfi að hann til hefði. — 3>etta óska jeg, að ritstjóri Nýtíðindanna, Magnús Grinisson, vildi gjöra svo vel ogláta prenta í þau, svo þjóðin geti sem fyrst fengið að vita hvaða sinnislag þessi lögfræðingur Jón Guðmundsson hafi öðlast. Staddur í Reykjavík 24. dag nóvemberm. 1852. Gísli Jónsson frá Saurum i Dalasýslu. Spurning a r. Hefurðu sjeð uppdrátt nýja þinghússins, sem stend- «r til að b.yggja hjerna í bænum? Fyrir (aum árum var nokkrum hundruðum dala eytt upp á gamla þinghúsið og það til lítilla bóta, og nú i trú' jeg að eyða enn meiru fje upp á það, og til hvers þá? — Ætli' það væri nú ekki snjallasta ráðið, að selja gamla húsið á nppboðsþingi, og byggja nýtt þinghús handa okkur, tvígólfað, og sem ( væri tvöfalt eða þrefalt stærri þiug- stofs, en í J>vi gamla er ? Skyldi slíkt húsóprýðabæ- inn mikið, þó það stæði einhverstaðar á austurvelli? R e y k v í k i n g u r. — Et það satt, sem mælt er fyrir austan fjall og vestan, að Jón Guðmundsson, Iögfræðinjur, haii fyrir skemmstu flaskað á or&unum s í 1 d og s í 1 i í einhverju máli, sem hann var riðinn við ? A s k o r a n . ¦— Eptir bón ýmsra manna skorast hjer með á herra Jón Guðmundsson, lögfræðing, að skýra opinberlega á prenti t. a. m. í þjóðólfi frá sendiför þeirra nafna til konuugsins í fyrra. För þessi er svo merkileg í öllu tilliti, að menn vilja ei lengur láta dylja sig því, hvernig henni hefur reitt af; hvert sendimennirnir hafi einu sinni fundið konung — eins og mælt er —, og hverjar ?iðtöknr þeir fengu þá, eða yfir höfuð hvaða viðleitni þeir sýndu í þrí að reka þetta alþjóðlega erindi, sem þeir voru valdir til. ^essa er krafizt aí' þeim; því svo skal segja hverja sögu sem hún gengur, og það er hörð t r e g ð a , ef þess skal lengur leyna, og ei mun annað líklegra, en að af henni leiði aptur tregðu í samskotum þeim, sem miðnefndin í Reykjavík jafnaði i alit landið i sumar sem Ieið. Atjánarka-Þjóðólfur og uppástunga prestastefnunnar 1852. Ef þcim-----getur ekki Iærzt á þessti — þá getur þeim ekki á neinu lærzt. J. G. „Ný Félogsr. 12. ár 99. bls". það væri eptirtektavert, ef enginn skyldi vilja virða hina löngu ritgjörð í þjóðólfs 5. ári 95.-98. bll. o. s. frv. um uppástungu prestastefnunnar í sumar eð var, svara. J)«ssi ritgjörð lysir því þó, að höfundur hennar gefur viljandi ástæðn til þess að sjer verði gegnt, þar sem hann víkur orðum uppástungunnar öldungis burtu, rjett eptir að hann er húinn að hafa þau yfir, og b^r svo til Oldungis falska ályktun, sem hjer cr sett til þess, að sýna hvað þessi maður fer kænlega að því, að reyna til að koma lærðu mönnunum, sem hlut eiga að máli, til þess að rita á móti sjer, líklega í því skyni að hann geti fengið ástæðu til þess að verja sig á eptir og lýsa þetta mikílvæga málefni enn hetur fyrir alþýðunni, og þessi tilgangur er eins fallegur, eins og aðferðin til að ná honum er vönduð. „ (Jm bót á kj'órum prest- a?ma" var stúngið upp á hvort ekki mundi tiltækileg- ast að s e tj a alla presta á föstlnun, og láta þá einungis hafa grasnyt fyrir nokkrar skepuur. Eptir því skyldu bll brauðin — að fáeinum und- anteknum, er vegna sérlegra kríngmustæða þyrfti aS vera nokkuö stærri — verða í fyrstunni föf/l, svo sem uppd 300 rbd., en síðanskyldi hver prestur íi i hverjum 5 árum 50 rbd. launa viðbót, ef hann stund- ar rækilega embætti sitt" — tilfærir höf. í þjóð. 5. árs 4. bls. 2. dálki, sem orð uppást., og er það rjett; en vjer höfum sleppt hinum einkennilegu fleygum sjalfs hans, sem þar standa á milli sviga. En á 5. bls. 2. d. segir hann: „En þetta eina, sem gjörir uppástunguntt óhafandi, er það, „a ð ö 11 u m p r e sl u m e r u æ 11 n v jöfn I a u n o g j'ófn launaviðhót eptir jafnlúngan embættistíma. Framúrskarandi al- úð og kapp tíl lærdóms framfara, og ylirburða, yrði þá vettugis vert; hversu seni menn tæki öðrum fram að samvizkusemi altíð og dugnaði í embættisstjór*- inni, þá kæm það fyrir ekki, því ef afhragðs gáfna o» lærdómsmaðurínn, þó hann sc meistari í guðfræði, vígist til prests 10 eða 20 áriun síðar enn hinn, sem að eins hefir h ý m t í að geta skrifazt út til prestskap- ar, og þó þessi framúrskarandl lærdóuisinaðiir sýni sig jafn mikið afbragð að dugnaði og allri sómasemi i embætti sinu, enn hinn sé öllum óuppbyggilegur, hvum- leiður og jafnvel að athlægi og til auinkunar, — ef hann að eins getnr hángið óálalinii í cmbættinu, þá fær ^jessi sami aumi og duglausi pokaprestur |»ó allt af 100 eða 200 rhd. melri laun heldur enn hinn af- bragðsmaðurinn, sem helir vigzt 10 eða 20 árnm siðar". Og upp á þessa ályktun færir honn hið hnittilega dæui uin professor P. Pjetursson og sjera Arngr. Bjarnason, oj það getur hann svo vel, af því hann cr þá búinn »é

x

Ný tíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ný tíðindi
https://timarit.is/publication/77

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.