Norðanfari


Norðanfari - 18.07.1874, Blaðsíða 1

Norðanfari - 18.07.1874, Blaðsíða 1
windur kaujiendum kitstnad- Qi'Uust; veri ánj. 30 arkir 1 rd. 48 slc, einstök nr. 8 sk. *#ltilaun "l. hvcrt. Auglýsingitr eruteknar i blad- ii j'yrir 4 sk. hver lína. Vidm uulcablöd eru preutud d kostn ad Ulutadeigenda, 1». ÍK. AKUMYRl í JULI 1874. Auliablað við M 85.-36. f MARGRJET JÓNSDÓTTIR. Kona Bessa bdnda Eiríkssonar f Skdgum f Fnjdsltadal, var fædd árib 1798 í Heifearhtísum í Laufíis8Ókn. Pacir hennar var Jdn þórarinsson, er þá bjó í Heibarhúsum en sicar í þúfu og Skdgtim. Foreldrar hans votu þdrarinn Jóns- «on og MarRtjet kona hans, þau hjón bjuggu í Ljósavatnsskarbi. Foreldrar þórarins voru Jón Ilöskuldsson bdndi f Brúnagerbi og fyrri kona hans, Sclveig ddttir Arna bfínda Pjeturs- sonar á Iilugastöbtiiu og Htidar konu hans Omis- ðóttnr. Er mikil ætt komin frá þeim lijónum, er sítast voru nefnd. Kona Jóns þdrarinssonar í Heitarhúsum, fin móíir Margrjetar, var¦i'.&nnin fjtrfcwundsddtt- ir, bennar foreidrar voru Gucmundur Hildibrands- son og Gunnvfir Jdnsdóttir, þau bjuggu í Liila- fierbi (1769) Foreldrar Gubroundar voru Uildi- braiidur llaildórsson og þórunn Árnadóttir, er einnig bjuggu í Litlagerbi (1742). Marttrjet ólst upp hjá foreldrum síniim fyrst í Heitarhúsum, og fluttist þaban meb þeira aí) Þúfti 1804 og þaban aptur 1813 að Skdgum ( Halssókn. þar var hún enn lijá foreldrum sín» hin til þess áiib 18i?5, þá fór húii frá þeim Og var eitt ár í Austari-Krdkum, fjögur ár í ^ldsatuugu og þrjú á Veturlitastöbiim. 1833 byrjufu þau Bessi Eiríksson bú^kHp á þiibjungi *,f joifcinni Lundi og voru gefin saman í hjdna- band 27. sept það ár. Næstu ár bjuggu þau *j& Steinkirkju, en fluttust þaban vorio 1835 ab Skdgum og bjuggu þar sanuin 36 ét, ebur til Þess Margrjet sál. andabist, en þab bar ab 5. öag júlímánabar 1871, og var íiún jarösett á tlálsi 12. dag s. m. í rætu þeirri, er prestnrinn sfra þorsteinn rálsson hjelt yfir moldum hinnar framlibnu, &|inntiet hann hennar á þessa leib: „Vjer hbf- um misst frá oss uiikla sdmakonu, eigiumabur heinmr, vei greinda rátdeildar- og hirbusemis- *onu, ræktarsama gæbakonu, tryggasta samferta Sstvin í 38 ár; börnin ástríka, umhyggjusama gabmtnóf ur; fjelagib velviljaba og velgjörtasama biísmóbur vib hvern þann sem á því lá. Já, biin var f mörgum greinum sdmakona. Segib n'jer á hverju villist hin núverandi yngri kynslób- 'n mest? Á veröldinni og hinum ímyndubu "nossum hennar, á lífinu og alvöru þess. Greind binnar framlifnu leit rjett á heiminn, aí) því Gr iiijer skildist; hún mat hann og 611 hans Sæbi sem ab eins svipulan hjegóma; hún "'jóp aldrei eptir glisi hans, lofslýr hans eba ^óbi, Hún 8Óttist aldrei ftam yfir naubsyn og Bkyldu eptir gæbum • hans, hún gekkst aldrei JJTir virtingu og áliti hans ; og lífib skobabi hiín i'Uriaii svo sem alvarlegt, svo sem ábyrgbarpnnd N Gubi undir dóm hans í eilífbinni. Fyrir þab 8^o?abi hún stöbu sína sem erindi frá Gubi á Pessari stundarjoib, og þa6 svo sem dýrustu l,aubgyn ab gegna henni meb trúmennsku til *nda. Af þessari skobun hennar flaut kostgæfni "ennar, dábríki og öll skylduatvik hennar; trú- fe8ti Cg velvild hennar vib eigin mann sinn frá "Þlihurj fram ab blundi daubans, elskusemi og '^ktarsemi hcnnar vib börnin, velgjörbasemi "ennar jafnan^af litlutn efnum vib hina mórgu *'komeiidur, velvild hennar vib hjú og nágranna. l^i af þessari skobun hennar á lífinu fiaut sjer 'aai trúrækni hennar, gubhræbsla hennar, ráb- e"cltii og sómagirni. Svo sem hún var meb f'ehidari konum, svo var hún mörgura fremur *bi máliibug og orbheppin. Svo sem hún var ''Öruleg og mennileg kona í /ramgíingu , svo jar hún og hreinskilin í orbum og verkum og h 'eit hræsni og tláræbi. Svo sem hún af at,úrunni mun hafa verib bráblynd, svo trygg ,» Mabföst mun hún hafa verib. Og svo sem j..11 var búin ab leggja fram allt hiö fegursta v ''fi Bjnu vib Bkyldtíínar og átti þegar vissa c ^ á burtfffr sinni frá allri hinni löngu mæbu 6* ®þjiin, svo var hún einnig albdin vib henni, ' Var farin ab þrá lausn frá þessum mæbunn ''eimi, þrá ab mega koma heim til Drottins ^era nj>) bonum, sem hún elskabi og trúbi á". Margrjet saluga varr 6barnamófir, þriggja i»r »tia °8 þriígja dætra. Einn sona hennar d(S »ltr^rn8aldri, en hin lifaöll, þegar þetta er lf«b. J. B. t IIELGA STEFÁNPDOTTIR. Horfií) er dagsljds, því hnígin er Bunna, Helköld er nóttin, og myrkriö er svart; Glebinnar sólhvörf því sviplepa ktinna Svartnætti skapahvar ábur var bjart. — Ditnmt sýnist ljt5sib þeim saknarog syrgir Sofnaban ástvin, er k'óld hylur gröf, Anægia^'lífsins sig óbar þá byrgir, j því, ástin hin blíía er himin'sios gjöf. Ó, hversu glebinnar blysib hib bjarta Brátt hlaut ab slokna — og yndi hvarfflest, Sífan ab daubinn mjer hreif burt frá hjarta • Iiana, sem npni' cg á jaíbríki mcst. Mefan ab lifi þá tnan jeg þá stundu, Mækir na;r daubans hib þtinga lijd sár, M|er þá af augum harmþrungnu hrundu Heitari eldi mín skiinabar tár, En mt'na sorg skal í hjarlanu hylja, Heímurinn kaldi, a^m þekta ei fær. Ekkert kann hainla hins himneska viija. Hann oss um tíma þab stundlega Ijær. Sæll er jeg Drottinn nær fæ jeg ab finna Fullsælan anda er liíir þjer hjá. Sælt er ab stríba og sigurinn vinna, Svo sem hiii látna og frelsinu ná. 0 Helgalþín minning f hjarta mjer geymist, Hún skal mjer lylgja og glebi mjer Ijá. Tárvætta leibib og gröfiri þfn geymist Nær geymir niig jörbin og hvíli þjer hjá, En Drottinn i grötintii sjer þanti er setur — Um svefiihiísif) útvaldra blessunin grær — Til hvílu hin þreytta því hallab sjer hefnr 1 höfninui tryggu lífs þungstreymi fjær. Kr. Ingjaldsson, HELGA STEFANSDÓTTIR. Skj<5tlega endar vor æfi ógnandi hjer-vistar glaum, Ifkt eins og leiptur á sæfi á líbandi buitfarar-slraum, ein báian abra burt hrekur aldrei hún sjezt framar meir, eins lííib annars h]er vekur, allt fæbist skjótlega' og deyr. Svo gekkst þð Helga frá harmi heimsins og ælinnar dag; hlýlégum ástvinar armi og ungbarna Ijúfasta brag. Drottius til dýrtarheimkynna Diottni þú æ virtist trú, þar munu þig síbar finna, þeir sem ab gráta þig nú. Sælt var þjer sfbaata' á degi Bjá yfir lifs runnib far, og líta vþar dunnio eit;i ekkert er skyldunni bar, gjafmildi' og glabværura anda greindist þitt hvervetna svar, afdrdst ei afl þiuna handa ab erfiba þab sem ab bar. Ætib þú vel öbrura vildir verjandi hvorri einni stund til heilla — og harm snaubra skildir, en hatabir deyfingja blund, hvíldin er fögur þjer fengin fribkeypta landinu á, en hjeban erl grafar til gengin góbverka minningu frá. Hún sem er lík og lioin hjer frá heimi liíir glób í himinsælli kyrrb, þar sem ab aldrei Gubs í fogrum geymí glebin verbur harmaskýjum byrgb. Syrgjendur ykkar sefast látib harma, því sælu þeirrar allir nitjta f'á. Gubi sje lof sem gætir lífsins vatma, hann gat og tók, því lííib allt hanra á. Gamal. — 81 — f JOPJÍELL SIGURDSSON. þann 18. október næstlioinn, andabist ao Snolrunesi í Borgarfiibi austur, eptir þunga bana- sótt, merkisbóndinn þorkeíl Sigurbsson, hjer ura bil 68 ára. Fabir hans var Sigurtur fyrrum dbalsbóndi í Njarbvík, sonur Jóns prests Brynj- úlfssonar, er seinast var prcstur ttl Eyba, og Ingibjargar Sigurbarddttur Eyúii'ssonar. Móbir Ingibjargar var Bdel dóttir Jens Víum sýslu- manns, en fyrri kona Siguibár f Njarbvík og móbir þorkels og alsystkyna hans hjet Krist- íana María. dóttir Siglúsar prests Gubroundsson- ar Eiríkssonar prests, er andabist ab Asií Full- um 1810; en mdbir hennar var Gnbríbur dóít- ir Jdns prdfasts þoriákssouar á Hdimum í Reyo- arfirbi. þorkell sálugi var & yngri írnm sfnum þrekmabur mikill, fjörugur og mikilvirkur, smib- ur góbur á alU er hann lagci hönd á, skyn- samur og gubhræddur. Meb kouu sinni, Ingibjnrgu Jdnsddttur, etgn- abist hann 9 börn, 4 syni og 5 dætur , er öll komust á legg vel mönnub, en deybu 3 á und- an föbur BÍnum. þorkell sál. var manna einlægastur og sjald- gæfiega tryggur og vinfastur, spaklyndur og dagfarsgóbur. þau hjdn seltn bú saman í fyrstu meb rnjög litlum efnum, en höfbu hrátt fjölskyldu ab ann- ast, áttu því opt erfiban bdhag og aldrei mátti hann aufmann kalla, var hann mjög ör á sitt, og sparabi vib engan er bonum þótti þurfandi, og tóíi optlega nær sjer en efnin leyl&u , var houuni mesta skeromtun og ánægja ab veita sem bezt gestum sfnum, eem opt voru margir. þorkells sái. mega því sakna. ekki einasta börn hans, ættingjar og vinir, heldur einnig mjög margir vandalausir, er reyndu mannkostl hans og vegiyndi. K. I. 1. Nd harma margir heibursmann láíinn, aldinn mann vin af öllum virtan hana er þekktu , hreina mannkosti, er ávallt brúkabi öbrura til gdbs. 2. Gæddur var hann gáfum fjörgum, frjálslyndi og trygg& fremur m'örgum, og æ, þeim varbi til aldurtila öbrura jafnt sjer til ánægju og þarfa. 3. llíis sfn ljet opin hverjura manni, og yfir efni fram Öllum blynnti, gladdi, gagnaSí unz gekk til hvfldar, eptir aflokib eruci dagsins. 4. Gubrækinn andi gjörbi' opt kveina af ávöntun sinni díal raareri, enn horfandi í hæbir hng sinn gladdi vib elsku og náí) upphæba jöfurs. 5. það er nú fengio sem fremst bjer þrábir, alsæli brdbir, eg því fagnal glebjast ástvinir eptir lifandi, ab framra ert stiginn í frieatsali. I. S. ANDVARP syrgiandi ekkju. Lag: Konung Davib sem kenndi. Hver er svo hjálparvana? heilagi Drottinn minnl hver gengur eins einmana áfram lífsíerilinn?

x

Norðanfari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Norðanfari
https://timarit.is/publication/88

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.