Norðurljósið - 01.01.1948, Blaðsíða 5

NORÐURLJÓSIÐ
5
Það hrífur!
Hinn vinsæli prjedikari Róbert Jones í Banda-
ríkjunum ("oft kallaður „Bob Jones“) segir, að sagan,
sem hjer fylgir, sje sú, sem hefir hrifið hann meir
en nokkur önnur saga, sem hann hefir heyrt. Hún
var sögð honum fyrir nokkrum árum af gömlum
manni, komnum yfir áttrætt, meðan þeir sátu saman
í fjallshlíð í Arkansas. Gamli maðurinn sagði:
„Jeg var hjer á þessum slóðum, meðan á Þræla-
stríðinu stóð. Hinu megin við dalinn þarna var
fjöldi tjalda, þar sem her okkar hafði aðsetur. Með-
an við vorum þar, gaus upp mislingafaraldur, og
margir ungir hermenn dóu. Hann breiddist út svo
ört, að við neyddumst til að flytja alla mislinga-
sjúklinga lengra niður í dalinn í aðra tjaldborg. Jeg
var skipaður umsjónarmaður yfir þeim tjöldum.
„Eina nótt gekk jeg fram hjá sjúklingi einum, sem
var ekki eldri en sautján ára. Hann mændi til mín
og sagði: .Umsjónarmaður, jeg er hræddur um, að
jeg muni deyja. Jeg er ekki kristinn, móðir mín og
faðir voru það ekki heldur. Jeg lxefi aldrei fengið
neina kristilega fræðslu eða verið í neinum söfnuði.
Aðeins einu sinni fór jeg í sunnudagaskóla með
öðrum dreng, sem jeg þekti. Kona nokkur kendi
okkur. Hxin las eitthvað úr biblíunni um inann, —
jeg held hann hafi heitið Nikódemus. Það er sama,
hvað hann hjet, en það var maður, semfórtilaðfinna
Jesúm um nótt. Jesús sagði þessxxm manni, að liann
þyrfti að endurfæðast. Konan sagði okkur, að allir
Jxyrftu þess, svo að Jreir gætu farið til himnaríkis,
þegar þeir dæju. Jeg hefi aldrei endurfæðst, og mig
langar ekki til að deyja, eins og jeg er. Viltu ekki
gera svo vel að sækja herprestinn, svo að hann geti
sagt mjer, hvernig jeg eigi að endurfæðast?“
Hjer kom hik á gamla manninn. Þá hjelt hann
áfram: „1 þá daga var jeg vantrxxarmaður. Að minsta
kosti, þetta er það, sem jeg nefndi mig. En jeg var
ekkert annað en gamall syndari. Jeg sagði við dreng-
inn: ,Þxi þarft ekki að láta sækja herprestinn. Vertu
bara rólegur. Þx'x þarft ekki að hafa neinar áhyggjur.
Þetta er alt í lagi.‘ Og jeg gekk burt.
„Eftir svo sem klukkustund gekk jeg fram hjá
rúmi drengsins aftur. Hann sagði við mig: ,Umsjón-
armaðxxr, þó að þxi viljir ekki sækja herprestinn,
viltu ekki gera svo vel að sækja lækninn. Jeg er að
kafna.
„, Já, drengur minn, jeg skal sækja lækninn,“
sagði jeg. Þegar læknirinn kom, þurkaði hann froð-
una úr hálsi drengsins, svo að lxonum yrði ljettara
að draga andann. Jeg sá það á drengnum, að hann
gat ekki lifað lengi. Jeg hafði sjeð svo marga deyja
Jæssa daga, alla með sömu einkennxim. Drengurinn
þakkaði mjer og lækninum kurteislega fyrir alt, sem
við höfðum gert fyrir hann.
„Efrir klukkustund kom jeg aftur og bjóst við að
drengurinn yrði látinn. En íxann lifði enn og leið þó
mjög illa. Hann horfði upp til mín og sagði: ,Um-
sjónarmaður, jeg er að deyja, og jeg er ekki endur-
fæddur. Hvort sem þú trúir á það eða ekki, viltú
ekki reyna að finna herprestinn og biðja hann að
segja mjer, hvernig jeg get endurfæðst?*
„Það var satt, hann var að deyja. Jeg sagði: ,Jæja,
drengur minn, jeg skal finna herprestinn fyrir þig.‘
„Jeg hafði ekki gengið nema fáein spor, er jeg
sneri við, gekk til drengsins aftur og sagði: ,Jeg ætla
ekki að vera að sækja herpiestinn. Jeg skal segja þjer
sjálfur, hvað þú átt að gera. Þú skilur það, að jeg er
sjálfur vantrúarmaður. Jeg hefi enga vissu fyrir því,
að nokkur Guð sje til, eða að til sje himnaríki eða
lielvíti. Jeg veit ekkert um þetta alt. Jú, eitt veit
jeg! Jeg veit, að móðir mín var góð kona. Ef nokkur
Guð cr til, þá hefir hún þekt hann. Ef nokkurt
himnaríki er til, þá er hx'xn vissulega komin þangað.
Svo að jeg ætla að segja Jrjer það, sein móðir mín
kendi mjer. Þú getur reynt það og vitað, hvort það
hefir nokkra þýðingu. Fyrst skal jeg kenna þjer eitt
\ers úr ritningunni. Það er .Jóhannes, þrír, sextán,'
og hljóðar þannig: Því að svo elskaði Guð heiminn,
að ha.m gaf einkason sinn, til þess að hver, sem á
hann trxxir, glatist ekki, heldur hafi eilíft líf.
Mamma mín sagði mjer, að jeg gæti ekki frelsað
mig sjálfur, en ef jeg vildi trúa á Jesúm, þá vildi
hann frelsa mig.‘
„Jeg bað drenginn að hafa versið yfir með rnjer
og endurtók það, setningu fyrir setningu. ,Nú,
drengur rninn, mamma mín sagði, ef nokkur treysti
Jesú, þá mundi hann ekki glatast, heldur hafa ei-
líft líf.‘
„Jeg ætlaði að kenna honum annað vers, sem
xnóðir mín hafði kent mjer, en jeg sá, að hann hafði
lokað augunum og varir hans bærðxxst. Hann sagði
lágt: ,Svo elskaði Gxxð heiminn .... gaf einkason
sinn .... hver, sem á hann trúir, á hann trúir, á
hann írúir.‘ Eftir litla stund hætti hann að hafa orð-
in yfir. Þá sagði hann liátt: ,Guði sje lof, umsjónar-
maðxxr, þetta hrífur! Jeg trúi á hann! Jeg mun ekki
glatast! Jeg hefi eilíft líf! Jeg er endurfæddur. Um-
sjónarmaður, móðir þín hafði rjett fyrir sjer. Hví
viltu ekki sjálfur reyna það, sem móðir þín sagði?
Þetta hrífur! Já, umsjónarmaður, það hrífur!‘
„Seinna sagði hann: .Umsjónarmaður, áður en jeg
dey, langar mig til að biðja þig að færa móður minni
kveðju frá mjer og segðu henni það, sem þxx hefir
sagt mjer, og skilaðu til hennar frá drengnum lienn-
ar, að Jretta hrífurl'
„Jeg beygði mig yfir rúm hans og kysti hann um
leið og hann skildi við. En við hans síðasta andartak
heyrði jeg hann segja: .Þetta hrífur‘!“
Um leið og gamli maðurinn endaði söguna, þurk-
aði hann tárin af axigum sjer og sagði: „Drengxirinn
hafði rjett fyrir sjer. Sannarlega hrífur það. Hver,
sem trúir á hann, glatast ekki, heldur hefir eilíft líf.
Nú hefi jeg reynt þaðl“