Norðurljósið - 01.01.1948, Blaðsíða 6

NORÐURLJÓSIÐ
MOLAR FRÁ BORÐI MEISTARANS.
(Greinir fyrir trúaða.)
„ÞAÐ VARÐ EKKERT ÚR HONUM!“
Fyrir tæpum nítján öldum var rómverski keisar-
inn Neró að skemta sjer. Hann tók nokkur a£ hin-
um hötuðu kristnu mönnum og konum og ljet þjóna
sína bera bik á þau. Síðan voru þau bundin við staur
og kveikt í þeim. Þetta voru kindlar í skemtigarði
hans, og keisarinn og fylgifiskar hans skemtu sjer
vel það kvöld.
Hver hafði unnið sigur, Jesús Kristur eða róm-
verska ríkið? Það leit út fyrir, að rómverska ríkið
hefði unnið.
Þegar Kristur sjálfur stóð fyrir Pílatusi og bar
þyrnikórónuna, höfðu allir yfirgefið hann, jafnvel
lærisveinar hans, sem stóðu honum næstir. Og þegar
liann hjekk á krossinum, yfirgefinn jafnvel af sín-
um himneska föður, virtist hann ekki hafa tapað?
Var ekki alt unnið fyrir gíg?
Þegar Páll postuli lá í dýflissunni í Róm, og eng-
inn stóð með honum, er hann var dæmdur, virtist
hann ekki hafa eytt lífi sínu til einskis?
Á öllum öldum síðan hafa þeir, sem fylgdu Kristi
og gerðu vilja hans, ekki borið glæsilegan sigur úr
býtum, að dómi heimsins, heldur hafa þeir verið
lyrirlitnir af samtíðarmönnum sínum, ofsóttir og
jafnvel myrtir, eins og meistari þeirra. Margar þús-
undir liafa verið brendar á báli vegna þess, að þeir
hafa lesið Guðs orð og reynt að breyta samkvæmt
því. Alt til þessa dags hefir almenningur ofsótt þá
með ýmsu móti, sem hafa viljað taka upp krossinn
og fylgja Jesú Kristi. Margir ungir menn hafa kosið
að yfirgefa alt ög helga líf sitt Jesú Kristi heldur en
láta berast með straumnum að sið heimsins barna;
en almenningur lítur svo á, að þeim hafi mistekist
gersamlega, hafi tapað lífi sínu.
Þannig hefir það verið frá alda öðli. Abraham yf-
irgaf föðurland sitt að boði Guðs en „varð útlend-
ingur í landi fyrirheitisins, eins og hann ætti ekki
landið." Hann „dó í trú, án þess að hafa öðlast fyrir-
heitin.“ Hann sá þau álengdar og fagnaði þeim, og
játaði, að hann væri „gestur og útlendingur á jtirð-
unni“. Frændi lians, Lot, var í hefðarsessi í borginni
Sódómu, en Abraham virtist, fyrir manna sjónum,
liafa algerlega glatað lífinu.
Móse átti glæsilega framtíð fyrir höndum, mundi
sennilega hafa orðið eftirmaður Faraós í hásæti hans.
F.n hann „kaus fremur ilt að þola með lýð Guðs, en
njóta skammvinns synda-unaðar, og áleit vanvirðu
Krists meiri auð en fjársjóðu Egiptalands“. Eigi að
síður mun svo hafa verið litið á hann, sem einn af
þeim, sem hafa tapað lífi sínu.
Jeremía spámaður virtist hafa eytt lífi sínu til
einskis, er þjóð hans neitaði að hlusta á boðskap
hans frá Drotni og hann var fluttur til Egiptalands,
þar sem hann mun sennilega hafa dáið.
Fjölmargir gáfaðir menn, sem hefðu getað orðið
frægir í heiminum og grætt stórfje, hafa kosið held-
ur að „ganga með Guði“ í auðmýkt og vinna þau
verk í kyrþey, sem gátu vegsamað hann.
Þegar Claverhouse, böðull hins lausláta konungs
Karls annars í Bretlandi, leiddi hermenn sína um
dali Skotlands til að handsama þá, sem ekki vildu
viðurkenna yfirráð þjóðkirkjunnar, náði hann trú-
uðum manni að nafni John Brown. Af því að hann
vildi ekki játa þjóðkirkjuvilluna, ákvað Claverhouse
að hræða fjelaga Browns og ljet binda hann fyrir
iallbyssu jaannig, að höfuð lians var við byssukjaft-
inn. Þegar Brown vildi ekki afneita Kristi og orði
hans, hleyptu hermenn af byssunni. Þá sagði Claver-
house liæðnislega við konu Browns, sem hann hafði
neytt til að horfa á verknaðinn: „Hvernig líst þjer á
manninn þinn nú?“
Konan svaraði: „Mjer hefir altaf litist vel á hann,
en aldrei betur en nú!“
Það leit út fyrir, að Brown hefði tapað lífi sínu,
en frá sjónarmiði Krists hafði liann einmitt fundið
það. (Sbr. Matt. 10. 39.)
Þegar James Douglas var á leiðinni til felustaðar
nokkurra trúaðra manna, og var að færa þeim vistir,
bandtóku nokkrir böðlar hann og skipuðu honum
að sýna þeim felustað vina hans. Þegar hann neitaði
að gera það, bundu þeir kaðli um mitti hans og ljetu
hann síga ofan fyrir brún á háum kletti. „Ef þú segir
okkur ekki, hvar fjelagar þínir eru, þá látum við þig
falla,“ sögðu þeir.
„Þetta er ekki eins djúpt og hyldýpi glötunarinn-
ar,“ hrópaði hann. „Jeg ætla aldrei að segja frá felu-
staðnum. Þið megið láta mig falla!“
Þessi maður týndi lífi sínu vegna Drottins og
bræðranna, en sigursæll gekk hann inn í dýrð Guðs.
Hvað ilt hefir þú liðið vegna Drottins og orða
hans? Hvaða lieiður hefir þú farið á mis við í mann-
fjelaginu vegna Drottins Jesú Krists? Hvaða fjár-
hagslegt tjón hefir þú þolað vegna trúmensku þinn-
ar við Drottin þinn?
Ekkert? Þá ert þú fátækur!
Hvort er nú ákjósanlegra, að heimurinn segi um
þig: „Það varð ekkert úr honum!“ og Drottinn segi:
„Gott, þú góði og trúi þjónn; yfir litlu varstu trúr,
yfir mikið mun jeg setja þig“; eða, að heimurinn
hrósi þjer og smjaðri, en Drottinn segi hryggur: „Jeg
þekki þig ekki!“?
Nú skulum við heyra, hvernig Drottinn Guð lít-
ur á þá, sem „þrá betri ættjörð, það er að segja himn-
eska“: „Guð blygðast sín ekki fyrir þá, að kallast
Guð þeirra.......Ekki átti heimurinn slíka menn
skilið “ (Hebr. 11. 16. og 38.)
NÝfA TESTAMENTIÐ (vasa-útgáfan) fæst aftur, bæði í
skinnbandi (12 kr.) og í vanalegu bandi (6 kr.) á afgreiðslu
blaðsins, eða sent gegn póstkröfu.