Norðurljósið - 01.01.1948, Blaðsíða 4

4
NORÐURLJÓSIÐ
Hvaða dagur, t. d. verður 31. des. 1950? Deildu 31 með 7
og geymdu afg. 3. Desember (depill) gefur 5, svo að nú eru
komnir 8. Deildu með 7 og geymdu afg. 1. 50 (Svart hlið)
gefur 6. 6 + 1 = 7. Afg. er þá 0, sem vísar á sunnudag.
31. des. 1950 verður þá sunnudagur.
Þú getur sannað þetta með því að prófa, hvort næsti dag-
ur, 1. janúar 1951, er mánudagur. 1+0+0+0 (æðandi alda)
= 1, sem er auðvitað afgangur og vísar á mánudag, sam-
kvæmt töflu D.
Þetta hefir allt verið reiknað út með mikilli nákvæmni,
og mun rjettur dagur æfinlega finnast, sje reglum þessum
fylgt.
En nú kemur regla, sem er nauðsynlegt að hafa í huga, ef
dagsetningin er í jan. eða febr. í hlaupári. Þá dregst einn frá
útkomunni.
Hlaupár þekkist auðvitað af því, að tvær síðustu tölur ár-
talsins eru deilanlegar með 4.
Dæmi: Hvaða vikudagur var 4. febr. 1944?
Mánaðardagurinn: 4. Febr. (sbr. töflu A) m: 3. 19.. (sbr.
töflu B) þ: 0. 44 (sbr. töflu C) s: 6. 4 + 3 + 0 + 6=13.
En þetta er febr. í hlaupári, svo að 1 dregst frá og gerir 12.
Afgangurinn er 5 = föstudagur. 4. febr. 1944 var þá föstu-
dagur.
Það ætti að vera hægt fyrir hvern nemanda að finna viku-
daga með aðstoð þessa kerfis, á 10 sekúndum. Með æfingu
verða menn enn fljótari.
Nemendur eiga að leggja þessar töflur á minnið, en ekki
að hafa blaðið stöðugt til hliðsjónar.
Gaktu aldrei fram hjá dagsetningu í bók, blaði eða brjefi,
án þess að reikna út, hvaða vikudagur það hefir verið. Þá
verður þú innan skamms mjög leikinn í að nota þetta kerfi,
og kemur það að því meira gagni. Auk þess styður það að
því að halda frumkerfinu og tölukerfinu í fersku minni.
(Framhald.)
„Ó, þá náð að eiga Jesúm!”
Miiljónir manna hafa sungið þennan heimsfræga
sálm, en fáir munu vita, hvernig hann varð til.
Ungur maður, Jósef Scriven að nafni, fór frá ír-
landi og settist að í Canada. Hafði hann fengið góða
mentun og útskrifast úr Trinity háskóla í Dublin.
Svo vel gekk honum í nýja umhverfinu, að eftir
tvö ár gat hann sent eftir kærustu sinni, sem var á
írlandi. Flún kom til hans með fyrsta skipi, og hann
tók á móti henni við skipshilið. Þau áttsu að giftast
næsta dag.
Þetta kvöld tók Jósef hana með sjer til að sigla á
ánni. Þau voru bæði himinglöð og horfðu hrifin á
móti framtíðinni. En meðan þau voru á siglingunni,
gerði alt í einu hvassviðri, og bátnum hvolfdi. Stúlk-
an druknaði, en Jósef bjargaðist við illan 'leik. Hann
varð yfirkominn af sorg og sárum vonbrigðum.
í sorg sinni leitaði hann huggunar í Giuðs heilaga
orði. Þar las hann orð Krists í Matteusar guðspjalli
(11. 28.): „Komið til mín, allir þjer, sem erfiðið og
þunga eruð hilaðnir, og jeg mun veita yður hvíld.“
Þessi orð færðu Jósef nýja von. Hann kom til Krists
og fann hjá honum huggun og styrk. Hann helgaði
líf sitt því starfi að reyna að færa öðrum huggun þá,
sem hann hafði sjálfur fundið. í bænum Port Hope
starfaði hann meðal fátækra og sjúkra og reyndi að
bæta úr líkamlegum og andlegum þörfum þeirra.
Oft gekk hann með sög undir handleggnum, því að
hann gerði það að venju sinni að saga brenni fyrir
ekkjur og fátæklinga.
Menn höfðu ekki hugboð um skáldskapargáfu
hans, fyrr en stuttu áður en hann ljest. Hann lá
veikur hjá vinum sínum, og dag nokkurn fann einn
þeirra handritið af sálminum: ,,What a Friend we
have in Jesus“ (bókstaflega: „Hvílíkan vin eigum
við í Jesú!“)
Vinur hans varð stórkostlega hrifinn af þessum
þremur versum og spurði Jósef um þau. Þá sagði
hann, að hann hefði fengið brjef frá móður sinni,
sem tjáði honum sár vonbrigði, sem hún hafði orðið
fyrir. í staðinn fyrir að svara henni brjeflega, samdi
hann þetta ljóð til þess að hugga hana. Sjálfur hafði
hann gengið um táradal vonbrigðanna og vissi,
hvernig best á að hugga aðra. Hann hafði ekki ætlað
öðrum að lesa kvæðið.
Það er eins og ritað er: „Guð allrar huggunar
huggar oss í sjerhverri þrenging vorri, svo að vjer
getum huggað aðra, í hvaða þrenging sem er, með
þeirri huggun, sem vjer höfum sjálfir af Guði hlot-
ið.“ (II. Kor. 1. 3.-4.)
Seinna samdi Charles Converse, bandarískt tón-
skáld, lag við þetta ljóð Jósefs Scriven, og hefir sálm-
urinn, sem þannig varð til, verið sunginn á mörgum
tungumálum víðs vegar um heim.
Lesarinn hefir að sjálfsögðu oft sungið þennan
sálm. En þekkir hann af eigin reynd vininn góða,
sem hann vitnar um? Ef hann vill koma eins og hann
er til hans og kannast við synd sína og þörf, þá mun
rætast það, sem ritað er: „En öllum, sem veittu hon-
um viðtöku, gaf hann rjett til þess, að verða Guðs
börn, — þeim, sem trúa á nafn hans.“ (Jóh. 1. 12.)
Viturleg ráðlegging.
IJlysses Grant, forseti Bandaríkjanna frá 1866 til
1874, var beðinn að senda blaði einu ráðleggingar
handa yngri kynslóðinni. Hann sendi þetta brjef:
„Ráðlegging mín til hennar er, í hvaða trúar-
flokki sem unga fólkið kann að vera, að halda fast
við biblíuna, því að hún er hið trausta akkeri frels-
isins. Skrifið áminningar hennar á hjörtu ykkar og
breytið eftir þeim.
Áhrifum þessarar bókar eru að þakka allar fram-
farir á braut sannrar menningar, og vjer verðum að
líta til hennar til að fá leiðbeiningu fyrir framtíðina.
„Rjettlætið Iiefur upp lýðinn, en syndin er þjóð-
anna skömm.“ (Orðskv. 14. 34.)
Virðingarfylst,
U. S. Grant.“
Þessi orð eru viturleg og sönn. Þeir, sem gera lítið
úr biblíunni, eru óvinir allrar sannrar menningar.