Heimskringla - 20.01.1898, Blaðsíða 1

Heimskringla - 20.01.1898, Blaðsíða 1
Heimskríngla XII. ÁR WINNIPEG, MANITOBA, 20. JANUAR 1898. NR. 15 Fj ögur kvæði, fyrir 10 ára stofnhatíð stúkunnar Heklu 29. Desember 1897, ort af J. Kjersested. MINNI HEKLU. Við hittumst í kvöld til að heiðra þá stund, Er Hekla, vort félag og móðir, Var stofnuð, af köppum með kjark- mikla lund Og kunn er um vestrænar slóðir. Og börn hennar sterklega strengja þess heit, Að styrkja'hana'og blómga hennarreit. Það þótti' áður dýrðlegt að drekka' eins og Þjór Og dreypa' oft á brennivíns-tári, Og sitja blindfullur við svalandi bjór Og sörla þó hart væri í ári. Og margur beið við það mein og hel Og mönnunum leið samt aldrei vel. En þa risu upp adrir með einurð og dáð Og óvana þeim vildu breyta, Og lögðu' á þau víðfrægu og veglegu ráð, Að vínfanga menn skyldu ei neyta Og á þessum grundvelli er stúka vor sterk, Og standi hún lengi og verði merk. Við torfærur margar um tíu ára bil Nú trúlega Hekla hefir unnið; Með kappsömu lifi og kærleikans yl Sinn kröftuga félagsþátt spunnið. Hún samtengir hjörtun með sannleiks- óð, Hún sýnir oss einhuga dygga þjóð. Samt eru þetta nú lög í landinu — lös sem eru gerð eiuvarungu til þess að trefa einu auðféiagi einokunarvald í vissri verzlunargrein, Allir ferðamenn í landinu verða að gjalda þess að þessu félagi er gefið þannig lagað einkaleyfi. Það var sá tími að konur í Banda- ríkjunum hættu að drekka te og brúk- uðu vatn í staðin til þess að na f resi sínu. Því hætta þær nú ekki við sel- skinnsföt vegna föðurlaiidrástar. Það eru til rleiri tegundir af loðskinnum. sem má hafa í föt, og ull er næg til. Kvennfólkið getur ónýtt tilgang þessarar löggjafar, ef það vill, en það getur ekki þurkað út smánarblettinn, sem hún hefir sett á þjóðina". FRETTIR. MINNI SKULDAR. Vér minnumst á systur þá samhuga' i dag, Er sveittist með okkur í stríði, Ogbiðjum að forsjónin bæti 'ennar hag Og beri' henni fögnuðog prýði. Við stríðum með henni, hún stríðir oss með Og stöðugt oss birtir sitt trúlynda geð. Því stúkurnar fylgjast á bindindisbraut í bliðu, sem stríðandi harrai. Og gott er að falla þeim freyjum ískaut Og fela síg í þeirra barmi. Því heiðrum við Skuldar og Heklu nöfn, Þó Hekla sé eldri, er Skuld henni jöfn. Og oft er hér fjörugt i systranna sal Á sumri og frostköldum vetri. Þær sýna hið fegursta félaga val Og framsökn, livor annari betri. Og geyma mun framtíðar sögu-safn Hjásjót vorri Skuldar og Heklu nafn. STÓRSTÚKU-MINNI. Og Stórstúku þeirrar, sem stofnar vor lög, Með stöðugri virðing skal minnast. Því eins og að móðirin elskar sinn mög Svo ástgeislar hjá henni finnast. Hún elskar sitt djarrlega dætra val. Og duglega sér um hvern etúkusal. Og megi hún ætíð um alheimsins ból, unz örlaga þræðirnir dvína. Oss vera sem fögur og vermandi sól Og vekja alla meðbræður sína. Og vinna svo heimurinn heíðri 'ennar orð Og hamingju leiða' yfir menn og storð. MINNI KVENNA. Þó við séum sterkir og stórir í lund 0« stöndum í öndve^i þjóð „, Þá orka samt meíru hin ástríku sprund Með áhuga og fjör á því góða. Því ber oss að minnast á fljóði f jöld, Á. fugnaðarstund vorri hér í kvöld. Hér fylgja oss konur á kærleikans brant Oss karlmönnum'vínnautn að banna. Og reynast oss vinir í þungbærri þraut Og það okkur aldirnar sanna, Að konan er leiöandi líf og sál, Sem lagar bezt öU vor Jélagsmál, New York World talar um nýju lög McKinley-stjórnarinnar á þessa leið : "Það eru brýr og ferjur milli Cana- ds og Bandaríkjanna. Það eru ferjur til milli New York og Evrópu. Kvenn- fólk fer fram og aftur um þessar brýr og ferðast með kanadisku ferjunum, og gufuskipunum frá einum stað til annars. Af því kalt er i veðrinu ganga þær í selskinnskápum. Nú koma lögin. Ef þessar konur stíga yfir landamærin, verða þær að skilja kápurnar sínar eftir, nema þær haft gáð að þvi aðhafa með sír skýr- teini fyrir því að fðtin séu ekki úr skinni af sel sem veiddui er á sæ úti. Hvílíkur aulaskapur er þetta ! Hví- líkar óhafandi talmanir fyrir frelsi einstaklingsins ! Hvílík áþján ! Canada. Frá, Skagway er skrifað til tollbúð- arinnar í Vietoria, að umbcðsmaður Bandarikjanna i Skagway hafi viljað tileinka Bandaríkjunum þriggja mílna breiða landræmu frá Lake Bennett til landeigna þeirra á ströndinni, og hefðu þau (Bandaríkin þannig orðið einvöld yfir allri leiðinni frá sjónum npp að vötnunum. Nokkrir Bandaríkjamenn gengu þegar inn á að liðsinna uinboðs- manninum, drógu þeir um Banda- ríkja flaggið við varðstöðvarnar. þar sem brezka flaggið hafði áður verið. Þegar vart varð við þetta heimtaði for- maðurinn fyrir kanadiska lögreglulið- inu upplýsingar um það, því þetta hefði verið gert, og að því búnn var Banda- ríkjafáninn dregin niður, og umboðs- maðurinn bað forlats á fljótfærninui, en brezka flaggið var látið þar sem það hafði áður verið. Maðurinn hafði anð- vitað tekið þetta upp hjá sjálfum sér, en hafði enga skipun til þess frá stjórn- inni, þó hann létist vera að vinna i hennar þágu. # Búist er við að fylkisþingskosning- ar hér i fylkin-i kunni að fara fram áð- ur en langt líður, það er að segja áður en hinn lögákveðni tími þingsins er út- runninn. Að sú skoðun hefir breiðzt út kemur til af því, að ýmsum Liber- ölum í fylkinu hafa vetið send bréf, og þeir beðnir að búa til lista af nöfnum þeirra sem áttu að komast á kjörskrárn» ar fyrir næstu kosuingar. Konserva- tívar ættu að hafa auguu opin og sjá um að nöfn þeirra manna verði ekki eftir. Kosningarnar geta komið fyr en menn varir, og allir sem atkvæði eiga. ættu að vera á listunum, hvort sem þeir tilheyra stjórnarflokknum eða and- stæðingum ennar. Á þriðjudaginn var komu seytján gullnemar frá Yukon til Victoria og höfðu með sér 1 miljón dollara virði af gjilli. Einn þeirra hafði um $250 þús- und; sá er Svíi og heitir Andy Olson. Viðskiftancfndir (Board of Trade) borganna Montreal og Ottawa. hafa nú sjalfs sín vegna og fyrir íiestar aðrar viðskiftanefndir í landinu, sent menn á fund stjórnarinnar og beðið hana að breyta lögunum viðvíkjandi þrotabúum Aðalbreytingin sem farið er fram á. liggur í því, að komið verði í veg fyrir að nokkur viss flokkur þeirra er þrota- búið skuldar, hafi forgangsrétt, eins og að undanförnu, og að eignum þrotabú- anna verði skift að réttum hlutföllum milli allra sem til skuldar eiga að ttdja. Hingað til hafa vissar kröfur gengið fyrir, t. d. þriggja mánaða kaup til verkamanna o. s, frv., og er það því mjög títt að aðrir sem inni eiga fá ann- að hvort ekki neitt eða mjög lítið. Einnig er farið fram á að opinberir skiftaráðendur (Liquidators) séu engir hafðir, heldur séu þeir útnefudir þegar á þarf að halda af þeim er hlut eiga að máli, og dómara som til þes3 sé settur. Undirtektir stjórnarinnar voru heldur daufar, og kvaðst hún sjá ýmsar torfær- ur á yeginuin, en þó veröur málinu ein- hver gaumur gefinn, Félag eitt í Halifax sem gengst fyr- ir því, að sunnudatrahelgin sé ekki brot- in, ætlaði nýlega að koma í veg fyrir að strætisvagnar gengju þar á sunnu- dögum, og stefndi formönnum strætis- vagnafólagsins. En lögin reyndust ó nýt þegar til kom, svo þeir verða að sætta sig við nð sjá vagnana ganga á sunnudögum eins <>g að undanförnu. Þeir Principal Grant í Toronto og Rev. Dr. Lucas, frá Greensby, ætla að hafa kappræðu um vínsölubann í Ca- nada, i Kingston, Ont., 27. þ. m. Kapp- ræðuefnið er þannig sett fram : Vin- sölubann í Canada skemmir fyrir bind- indismálefninu. Principal Grant ját- andi, hinn neitandi. Margir eru for- vitnir að heyra hvað þeir segja. Það sem inn kemur fyrir aðgönguleyfi geng- ur til fátækra í Kingston. Bantlarikin. Byrjað verður þessa dagana að senda matvæli til Yukon, eins og ráð hefir verið gert, og segja fróttir frá Washiniiton að skeyti hafi komið frá Hon.Clifford Sifton. ráðh. innanríkis- mála í Canada, þar sem hann biðji að láta sig vita hvenær Bandaríkjastjórn sé til að senöa menn sína af stað í förina, svo hann geti Sfant kanadiska lögregluliðið, sem á að verða þeim samferða, á réttum tíma til Skagway. Af þvi vegurinn sem farinn verður liggur að mestu í Canada, þurftu Bandaríkin að fa sér- stakt leyfi til að fara bann, þar eð svo var tilætlast að þeir sem i förinni væru bæru vopn, eða væru nokkurskonar her deild, en samkvæmt þeim sarnningum. sem gerðir nafa verið, verður kanadiskt lögreglulið með í förinni, sem með fram sér um þann matarforða sem sendur verður til Yukon frá Canada. Þess er getið um leið, að ekki sé neitt útlit fyrir að matarskortur verði i Dawson City, en milli Fort Selkirk og Skagway þykir hættan vera meiri. Bandaríkjafélag eitt, sem keyft hef- ir ölkeldur nokkrar nálægt Toronto, hefir farið laglega í kringum Bandarr,- tolllðgin. Samkvæmt lögunum hefði félagið átt að borga 24 cts. í toll af hverri gallónu sem það flutti inn i Bandarikin, en til blessunar hafði Mr. Dingley látið fs vera tollfrían,og er þeir félagar urðu varir við það,fengu þeir sér óðar útbúnað til að láta vatnið frjósa, Og komust svo með það tollfrítt yfir landamærin. Nú þyrfti að endurbæta lögin og segja að ís úr ölkelduvatni væri tollaður etc. lltlSnd. Sendiherra Breta í Kína hefir, sam- kvæmt því sem telegraffað er frá Pek- ing, sagt að Bretar ætli að hjálpa Kín- verjum um 12 miljónir dollara með 4% eentum í 50 ár, til þess að borga með skuld sína við Japan, og eru skilmál arnir þessir : Fyrst, að þeir leyfi frjálsa verzlun á þremur höfnum sem til eru teknar. og heita Ta Lieu Van, Siangin og Nan King, til þessað auka tolltekjur stjórnarinnar. Annað, að enginn hluti Yann Tse Kiaiig-dalsins sé seldur í hendur nokkurri annari þjóð. Þriðja. leyfi til að framlengja Burmah-járu- brautina í gegnum Hu Nan fylkið, suð- vestast í Kína. Ef Kína getur ekki borgað skuldina, verður stjórnin að láta Englendinga fá umráð á vissura tekju- greinum landsins þangað til hún er goldin. Kínverjar álíta skilmálina góða en eru hræddir um Frakkar og Rússar verði á móti því að frjáls verzlun verði lsyfð í Ta Lien Van og Nan King. Skeyti frá Shanghai (17. þ m) segir her- skip Breta séu að safna sér saman við mynnið á Yang Tse Kiang til þess að verða við hendina ef á þarf að halda. Á Cuba geristlítið sem nefnandi sé. sem stendur. Oeirðirnar meðal lýðsins á Havana sem byrjuðu þar fyrir nokkr- um dögum, og urðu til þess að eyði- leggja prentsmiðju blaðs eins sem hefir verið hlynt stjórninni, hafa nú verið bældar niður, og þó það væri gert með vopnuðum hermönnum hefir enginn særzt eða meiðzt, og þykir það f urðu sæta. og sýna snildarlega raðdeild af hendi foringjanna sem að því unnu. Enn halda áfram óeirðirnar i Bæ heimi út af þjódflokkarígnum, sem kom þar upp fyrir skemstu, og til þess að reyna að jafna allar misfellur sem mest milli Czecha og Þjóðverja, hafa nú veiiðgerðar ráðstafanir í þá átt. að landinu verði skif t í deildir sein mest eftir þjóðflokkunum, og að embættis- mönnum sé gert að skyldu að kunna bæði tungumálin, sem skulu hafa jafn- an rétt í opinberum málum. Hennar hátign drotningin á Eng- landi var dæmd til að borga 5 shillings í sekt hér um daginn, Svo stóð á að maður einn, sem átti að sjá um hund einn er drotningin átti, hafði hundinn með sér úti, án þess að liafa á honum múlband, eins og lögákveðið er- Mað- urinn var tekinn fyrir þetta, og reyndi hann þa að verja sig með því að dtotn- ingin ætti hundinn, en dómarinn liélt að hundur drotningarinnar gfjeti bitíð alveg eins skaðlega eins og aðrir hund- ar, og dæmdi hana í 5 shillings fjársekt. Drotniiigin galt féð, Verkfallið á Englandi, segja blöðin, að sé nú um það a enda. Nefnd manna frá ýmsum verkamannafélögum sam- þykti á föstudnginn var að tilkynna forstöðunefnd verkveitendasambandsins að þeir væru til með að sleppa kröfun- um um 18 klukkustunda viku. Þetta hefir verkveitendum samt ekki þótt al- veg nóg. en likur eru samt til að algert samkomnlaií komist á innen fárra daga Ýms verkstæði eru þegar farin að taka aftur í vinnu menn sem tekið hafa þátt í yerkfallinu, og er þannig þetta mikla verkfall, sem búið er að valda þjóðinni i heild s'mni óumræðilegan skaða, svo að segja á enda, Frakkar og Rússar hafa á móti því að vissar hafnir í Kína séu opnaðar fyr ir verzlun, ,en Bretar heimta það, þó þáð kosti strið. Nýkomið skeyti segir sendiherra Bandaríkjanna á Spáni, Mr. Woodford, sé nú ásamt fjölskyldu sinni undir vernd brezka sendiherrans þar, því bú- ist sé við að honum sé hætta búin af hendi lýðsins, sem er mjög ætstur á móti Bandarikjunum,og er til i alt, Ferðalag á Yukon- áoni. Maðnr einn frá Klondyke segir eft- irfylgjandi sögu um fyrstu ferðir eftir Yukonanni: Séra Forbush dáinn. Það verður vafalaust mörgum ís- lendingum sorgarfregn mikil, að frétta lát séra Forbush, sem vér nú fréttum að látist hafi þann 6. Janúar þ. á., að heimili sínu í Memphis, Tennessee. Mr. Forbush var fæddur i Westburo, Mass., hinn 15. Jan. 1832. Var ætt hans öll þar í Ný-Englandsríkjunum og gðm- ul. Lærði hann guðfræði í Meadville og útskrifaðist þaðan í Júní 1856. Síðar kvæntist hann Miss Rachel É. Byard og vígðist 1857. Settist hann þá að í Northboro, Mass., en sama ar fluttist hann til West Roxbury og tók við prestsembætti Theodore Parkers, er hann flutti til Boston. Hann hafði vonir miklar um uprj- gang Vesturríkjanna, og þar vildi hann helzt vera og reyna gæfu sína. Stóð hann fyrir hinni Unitarisku hreyfingu i Cleveland, Ohio, og hafði þar sötnuði fjölmenna. Síðan flutti hann til Detro- it og þaðan til Milwaukee. og hafði 6 þeim tímum á hendi framkvæmdar- stjórn félagsins Athenæum í Chicago. Meðan hann bjó í Milwaukee, var hann félagi Rev. J. H. Orooker, sem þá bjó í Madison, Wit., og gerðu þeir sér trúboðunarferðir hingað og þangað um Wisconsin, og hefir aldrei verið betur unnið þar fyrir Unitaratrú en þá. Þessar framkvæmdir hans í trú boðunarstarfi og hinir miklu hæfileikar hans að stjórna öðrum, ollu því að American Unitnrian Association setti hann umsjónarmann sinn ytir öllu trú- boði Unitara í vesturríkjunum árið 1889. Hélt hann starfi þessu þangað til h'iustið 189(i að hann tókprestserabætti í M^mphis. Tenn. Var hann þá 04 ára að aldri og þreyttur orðinn af látlausu ferðalagi. En hann var ákaflega hraust bygður og þótti því líklegt að hið blíða loftslag í Tennessee-fylkinu mundí styrkja hanu og ætti hann mðrg á.r eft- ir að lifa og starfa. Og voru vinir hans þar syðra mjög glaðir yfir því að hafa náð í annan eins mann til sín. Mr. Forbush hafði sterka óbifandi sannfæringu fyrir starfi sínu og var maður einbeittur mjög. Hann lifði eft- ir trú sinni og það sem hann trúði að satt væri, því vildi hann líka láta aðra trúa og viðurkenna, en hafði litla þol- inmæði við þá sem vildu synda með öllum flokkum. I siðferðislegu tilliti var hann strangur mjog. Hann var hreinskilinn maður, blátt áfram, hug- rakkur svo að honum ógnaði aldrei þó að hann væri í minni bluta, ef að hann vissi að hann stóð á grundvelli sann leikans. Drengur var hann hinn bezti og óbilandi vinur vina sinna. Hans verður mjög saknaðaf íslend- íugum hér vestra þeim sem kyntust honum. Hann gerði mjög mikio fvrir hina íslenzku Unitara, hann lét ser mjög antum þá og ekki mun nokkur þeirra vera sá af þeim, sem Vektu hann, sem ekki minnist hans bæði með elsku og virðingu. B. G. SKULASON, ATTOHNEY AT LAW. SKRIFSTOFA í BEARE BLOCK. <iivand Forlts, N. D. 'Þegar vlð komumað Fimmfingra- fossura sáum við að við gátum ekki komist lengra með nautin sem viðhöfð- um, og um leið að við yrðum að drepa þau og búa til fleka til að ferðast á eftir fljótinu það sem eftir var. Það var ekki mjög auðvelt lað fá viðinn til þess, þar eð hann varð að vera þurr og mest af honum var langt frá fljótinu. Ux- inn sem hafður var til að fara á undan hinum nautunum, var hinn mesti dýr- gripur, sem við áttum. Við leítuðum að við sem nsest ánni aðhægt var,dróg- um hann með uxum að ánni og hjugg- um í mátulegar lengdir, en siðan fleytt- um við þeim ofan eftir ánní til þess staðar, sem ætlaður var fyrir skipa- sraiðið. Fjórða daginn sem viðnnnum að þessu, skildum við uxana eftir á beit, og hafði þ& forustuuxinn vilzt frá, hinum og leituðum við hans í tvo daga. Loks fann félagi minn uxann samt hjá mönnum nokkrum, sem voru a leið of- an ána, en hann var ekki lengur forustu nxi, heldur uxakjðt og uxaslátur. Þeir höfðu séð uxann ráfandi á árbakkanum og að ráði lögmanns eins. er með þeim var og sem sagði þeim að það væri ætið mikið varid í að na haldi á hverju sem væri, þá slátruðu þeir uxanum okkar og létu hann í b&tinn hjá sér, þar eð þeir áttu hvorki mat handa sjálfum sér né uxanum, Félagi minn varð vondur, og neitaði með fyrirlitningu að taka við $1000 fyrir uxann. Hann þurfti á hon- um að halda til þess að draga timbur og hið eina sem hann vildi ganga að var það, að þeir félagar kæmu með sér og ynnu verkið sem uxinn átti að gera. Fyrir $500 i viðbót hélt hann að þeir mættu hafa kjötið ef þeir vildu. Það var "mjðg örðugt fyrir þá félaga að satinfæra hann um að hann krefðist of mikils fyrir, einkum af því hann talaði við þá fram með hlaupiuu á Winchest- er-rifli. sem hann hélt k, og gengu þeir loks að skilmálunum. Til þess að tryggja samninginn, tók hann bátinn þeirra í geymslu á meðan, I fjóra daga á eftir voru þeir félagar að draga viðinn ofan að ánni, en ekki alveg eins þolin- móðlega eins og uxinn, en þó með mik- ið meiri áhuga. Þegar þeir voru búnir að fulluægja samningunum og borga sína $500, fengu þeir að fara leiðar sinn ar í guðs friði. Hið næsta á prógram- inu var að binda saman flekann, en það var bæði ilt verk og kalt, því við urð- um stundum að standa í ísköldu vatn- inu upp i mitti, því ana lagði við lönd- in á '"nóttunum. Við boruðum göt i endana á trjánum og settum í gegnum þau ólar úr hráu leðri, sem héldu flek- anum saman. Að því búnu drápum við uxana, hjuggum þá í stykki og hauguðum þessu 4 flekann og bárum svo a það ísmylsnu. Flekinn lagði nú af stað. Hálfri mílu neðar í fijótinu voru Fimmfingrafossarnir, og ofan þá urðum við að fara og krækja á milli stórgrýtisins, sem stóð hér og þar upp ur ólgandi vatnsiðunni og straumfall- inu. Þessir steinar sem höfðu staðið þarna frá, ómunatíð og aldrei beygt sig fyrir æðisganginum í vatninu, voru ekki líklegir til að hlaupa úr vegi fyrir flekanum okkar. Þegar fleki lendir í þessa strengi verður hann óviðráðan- legur að heita má og hendist eins og leiksoppur áfram í strauminum. En það dugar ekki að krimpa sig þar, held- ur verður að leggja útá miðja ána og láta svo reka. Flekinn hólt áfram, hraðinn óx og við biðnm, með hjartað titrandi af geðshræringu, eftir því sem ské ætti. Við vorum nú komnir í strauminn; flekinn sveigðist og teygðist í öldunum eins og leikfang. Við höfðum komist fram hjá tveimur eða þremur steinnybbum sem upp úr stóðu, en gleðin breyttist skjótt i ör- vænting þegar við g'iöum að enn einum steini framundanokkur. Beint fram- undan var hinn hræðilegi gestur sem hlaut að skera sundur ólarnar í flekan- um. Hann stóð í miðri ánni og við stefndum beint A hann með undrahraða. Innan farra augnablika hlutum við að rekast á hann ; ólarnar hlutu að bila og við hefðum verið að byltast i ánni eins og ósjálfbjarga börn. Þegar ég hugsa um þetta nú, get ég ekki annað en dáðst að kjarki félaga míns. Hann hafði sett sig upp á móti fimm mönnum út af dauðum uxa, og nú þegar ég stóð þarna og hélt mér dauðahaldi i skankann af einum .uxanum, máttlaus af ótta og skelfingu, með hjartað hætt að slá, og öll skilningarvit blinduð, stóð hann keip- réttur fremst á flekanum með langa stöng í höndum, eins rólegur eins og haun væri að fá sér uppí sig og tala um að það væri kominn matmfilstími. Eg minnist alls þessa nú, en tíminn sem ég horfði á þetta hefir ekki getað verið meira en tvær sekúndur. Ég sá, hann taka sterklega um stöngina.spyrnabak- ínu í farangurshniguna og mæta stein- inum eins og burtreiðarmenn tíl forna. Þðgar tíekinn rakst á, skókst hann og teygðist eins og laufblað.en hann sveigð- ist til hliðar. Með bresti miklum rakst hornið & flekanum & steininn, og ég fór að biðja fyrir mér, í þeirri fullvissu að síðasta stundin væri komin. Við höfð- um samt rekist & hliðina á steininum eu ekki beint á hann, og senti straumur- inn flekanum i hring út frá steininum og inn á rétta leið. Og þó við kæmum afturábak út úr þessari siglingu, þá var ég vel ánægður með það. Ég horfði nú & félaga minn þar sem hann stóð, og fór með hendina ofan í vasann á bláu seglbuxunum sínum, þar sem hann hafði tóbaksplðtuna, og —í stað þess að mæla æðruorð sagði hann rétt eins ró- lega og áður : "Fiðu þér upp í þig, kunningi." TÆRING LÆKNUÐ. Gðmlum lækni nokkrum, sem var hættur viðvanaleg læknisstörf sín, var útvegað af kristniboðara í Aust-Indíum forskrift fyrir samsetning á jurtameðali, sem læknaði tæríng, Bronchites, Ca- tarrh, Asthma og öll veikindi, sem koma frá hálsi eða lungum, einnig alla taugaveiklun. Eftir að hann hafði sann fwrstum hinnmikla lækningakraft þess þá áleit hann það skyldu sína að láta þá sem þjá,st af þessum sjt'tkdómum vita af þessu meðali, býðst hann því til að senda hverjum sem hafa vill ókeypis forskrift þessa á þýzku, frönsku eða ensku, með fullum skýringum hvernig það eigi að brúkast. Þegar (uð skrifið, þá sendið eitt frímerki og getið þess að auelýsingin var í Heimskringlu. Utanáskriftin er : W. A. Neyes, 820 Pewers Block, Rochester, N. Y. Lesid. Um leið og við grípum tækifærið til þakka öllum fyrir góð og mikil viðskifti á gamla árinu, óskum við eftir verzlun yðar á nýja árinu. Við höfum meiri og fjöl- breyttari vörur en nokkru sinni áður, og seljum nú : 9 pund af kafíi fyrir §1.00 35 pund haframjöl 1.00 35 kassa af eldspítum 25c. 1 pund súkkulaði 25c. Góða skógar-öxi fyrir 85c. Ágætt þvottaborð fyrir 25c Við kaupum alla- BÆNDAYÖRU. svo sem nautgripi, húðir, kindargærur, sokkaplögg og korðvið fyrir hátt verð Við gefum einnig fallegar Stækkadar myndir i kaupbœtir.-=» VlNSAMLEGAST Bífflll m GARÐAR, N.-DAK.

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.