Heimskringla - 28.11.1918, Qupperneq 7

WINNIPEG, 28. NOV. 1918
HEIMSKRINGLA
7. BLAÐSIÐA
lí
Þér fáið Virkilega Meira og
Betra mauð með þvíað brúka
PURIT9 FCOUft
L
GOVERNMENT STANDARD
BrúkitS Þat! í Alla YtSar Bökun
Flour License No’a 15, 16, 17, 18
Dansk-íslenzka
félagið
d. sagt mér, að á Kans tímum haíi
hann og félagar hans þekt lítið
annað til Danmerkur en þaS, sem
þeir gátu laert af blaðinu “Politi-
ken” og ýmsum drykkjukrám.
----- Margir íslenzkir stúdentar hsufa
(Pramíi.) varla komiS út fyrir Kaupmanna-
En viS Islendingar erum ekki höfn, lengst máske til Hróars-
MÍkiS betri meS þekkingu á Dan- keldu; þer hafameS öSrum orSum
.. . ,, . , * I aS eins kynst baejarhfinu danska,
morku. Ef vandlega vœn leitao . ,
■neSal alþýSu
finnast margar einkennilegar hug-
myndir um Danmörku og Dani
enn þann dag í dag. Einu sinni
fraeddi t.d. íslenzkur bóndi Þor-
vald Thoroddsen á því, hver væri
ástæSan fyrir því, aS Islendingar
kefSu ekki herskyldu: “Þegar
Danir unnu “skírdagsslaginn" áttu
þeir þaS aS þakka 12 Islending-
um, eem börSust í liSi þeirra; ls-
! og eins og í öSrum stórborgum er
Islandi, mundi þag harIa misjafnt, en einkum er
þaS þó þær myrkvari hliSar lífs-
ins, sem þar koma gremilegast
fram. “Sá sem ékki hefir ko<miS
út fyrir K.höfn, hefir ekki veriS í
Danmörku,” segir jótinn. ÞaS er
nokkuS til í þessu: BorgarlífiS og
sveitalífiS í hverju landi eru tvær
hliSar, sem þekkja verSur til aS
geta dæmt um alt ‘heildarlífiS í
landinu. Á þaS ekki hvaS sízt viS
lendingamir vildu ekki hafa önnur Danmörku, því hugsunarháttur og
vopn en barefli. Þeir hömuSust, Uppi í sveitum þar — einkum
gengu berserksgang og börSu alt ,þó úti á Jótlandi — er harla frá-
■iSur, er fyrir varS. En þegar far- brugSiS Kaupmannahöfn.
iS var aS kanna valinn, kom þaS í Um lan skeið hafa hó ýmsir ■
l,6s aS margir dauSir og half- báSum ]óndum séS, hve þekking-
dauSir voru aka'flega jlla ut- arleysi og skilningsleysi var mikiS
dkmrafbareHunum, svoDamra- tjón fyrir ^búð þjóSanna og
htu þaS mannuoarskyldu aS hafa reynt . ,hátt ag baeta
Meypa ekk. oftar sl.kum beraerkj-j úr því En kraftarnir bafa veriS
u«n . bardaga ESa þegar Islend-1 8VQ og dreyfSir. Reyndar
Wr einn . Amenku v.ld. sanna( hafa útvergir
vorir hér, t.d. Finn-
þaS . fynrlestn, aS jafnvel danksa uf jónsson Q fj og Jslandsvinirnir
smjörgerSm vær. af .slenzkum | mikju Ame Msller og Aage M
rotum runn.n; roksemdale.Sslm. Benedictsen> um langt skeiS unn-
var a be*sa le.S: Gruntvig lærS. ;ð ^ þvf ag gefa Island Qg {siend.
mest af Eddu og ntum Snorra, jnga kunnari hér { Danmörku. En
Sturlu^onar. hann yar upphaf^og þag er þó ekki fyr en |9]6i þegar
Dansk-íslenzka félagiS var stofn-
frömuður lýSháskólanna dönsku,
en frá þeim eru búnaSarframfarir
og fyrirmyndar smjörgerS Dana
komin (ergo: rit Snorra Sturlu-
lonar hafa hækkaS verS á smjöri
Dana. En ómentuSu fólki, sem
oldrei hefr komiS út fyrir lands-
stéínana, er þó lítiS láandi. Hitt
er merkilegra, eSa öllu fremur
sorglegt, aS menn, sem hafa dval-
i8 hér fleiri ár æfinnar viS nám
eSa annaS, þekkja nauSalítiS til
Danmerkur eSa þá aS minsla kosti
aS eins einstöku hliSar lífsins þar
•g þá því miSur ekki alt af þær
béztu. Þetta kemur sumpart af
því, aS Islendingar eru í verunni
fremur erntrjáningslegir og daufir,
e*r>s og einangraSar og afskektar
þjóSir venjúlega eru, og sumpart
ec þaS meSfædd óvild til Dana.
Fjöldi manna drekkur nefnilega
syo aS segja meS móSurmjólkinni
í sig úlfúS og óvild í garS Dana
án þess aS þekkja þá. Menn hafa
frá því fyrsta alt of oft dæmt alla
Ðani eftir aSgerSum ýmra danskra
kaupmaima, sem oft og tíSum hafa
vésriS hálfgert úrhrak úr sinni þjóS.
Ungir Islendingar koma því oft til
Donmerkur meS nokkum ýmugust
•g óvild til Dana. Þeir eru — ef
eg má svo aS orSi kveSa — bólu-
settir gegn óhlutdrægum og rétt-
um slkilningi á lífi og háttum þeirra
■aanna, sem þeir eiga aS búa hjá
um lengri eSa skemmri tíma. Þeg-
ar þeir svo finna þékkingarleysi
•g sklningsleysi hjá þeim Dönum,
sém þeir kynnast, þá er nærri skilj-
anlegt, aS þeir forSist sem mest
umgengni viS þá og hópi sig sam-
innbyrSis. En þaS er mjög
an
skaSlegt og rangt. Þetta hefir oft
brunniS viS hjá íslenzkum stú-
dentum hér. Þeir hafa lítiS kynst
Dönum, og þá ekki nema einstök-
um hliSum lífsins, oft þeim lakari.
Islenzkur embættismaSur hefir t.
Lœknadi
kvidslit.
Viti aB lyfta kistu fyrir nokkrum
Úum kvitSslitnatSi eg hœttulega, og
■JgtSu læknarnlr, atS eina batavon mín
vœri atS fara unðir uppskurtS, — um-
butSlr hjáiputSu mér ekki. Loks fann
•g nokkuá, sem fljótlega gaf algjör-
an bata. Mörg ár eru litSln og eg hefi
ekki ortSitS var vltS neltt kvitSslit, þrátt
fyrir hart5a vinnu sem trésmitSur. Eg
for undir engan uppskurti, tapatii eng-
um tíma og haftSi enga fyrirhöfn. Eg
hefi ekkert til atS selja, en er reitSubú-
inn atS gefa allar upplýsingar vitSvíkj-
andi því, hvernig þér getitS læknast af
kvitisliti án uppskurtiar, ef þér atS eins
■krifltS mér, Eugene M. Pullen, Car-
íenter, 650 E Marcellus Ave., Manas-
Jluan, N. J. Skert5u úr þessa auglýs-
iagu og sýndu hana þeim sem þjást af
kVitSsliti — þú ef til vill bjargar lifi
aaetS þvi, — etSa kemur atS mlnsta kostl
> veg fyrir hættu og kostnati. sem hlýzt
•f uppskurtSi.
aS, aS verul«gur kraftur komst .
þessa starfsemi. Eg mun nú eins
stutt og unt er segja frá starfsemi
þessa félags.
Dansk-íslenzka félagiS var stofn-
aS voriS 1916, víst aSallega eftir
uppástungu frú Stampe-Fedder
En aSal hvatamenn og stofn-
endur voru þeir Arne Möller
prestur, Aage Meyer Benedictsen
rithöfundur, próf. Finnur Jónsson,
forsætisráSherra Zahle, kammer
jnker Jón Sveinbjörnsson o. fl.
MarkmiS félagsins var og er -
eins og oft hefir veriS sagt — ein-
ungis aS efla þekkingu og skilning
milli landanna, "aS efla þekking
á Islandi í Danmörku og á Dan
mörku á Islandi”, eins og segir 1
lögum félagsins. Stjórnmál og alls
konar flokksmál hafa alt af IegiS
fyrir utan verksviS félagsins, enda
hefir þaS nægilegt starfsviS ella.
Þeir, sem mjög tortryggnir .eru,
kunna nú aS segja, aS þessi fagri
ásetningur sé ekki annaS en fagurt
fortjald fyrir öSru verra, máske
einhverri innlimunarstefnu. En eg
get fulIvissaS þá menn um, aS þaS
er algerlega röng hugmynd. Menn
þurfa ekki annaS en líta á þaS,
hverjir standa fyrir félagsskap
þessum. ÞaS eru ekki menn, sem
gera þaS af eigin hagsmunum,
'heldur berjast fyrir því sem hug-
sjón. Ef menn þéktu þá ósér-
plægni og elju, sem menn eins og
t.d. formaSur‘félagsins Ame Möll-
er sýnir, mundi engum detta í hug,
aS þeir gerSu þetta af eigingjöm-
um hvötum. Þessir menn hafa af
einstöku harSsvíruSum og þröng-
sýnum Dönum veriS kallaSir “föS-
urlandssvikarar”. Þeir mega meS
sanni kallast “föSurlandsvinir
bæSi á Islandi og í Danmörku og
Islendingar ættu ekki a8 vera sízt-
ir til aS sýna þeim þákklæti og
viSurkenningu.
FélagiS hefir átt viS mjög mikla
erfiSleika aS stríSa. Einkum hefir
samgönguleysiS milli Danmerkur
og Islands veriS til baga. ÞaS
hefir veriS ilt aS ná góSum sam-
tökum viS menn heima, erfitt aS
koma bókum og öSrum sending-
um heim og yfir höfuS margir agn-
úar á góSu sambandi viS Island.
Starfsemi félagsins hefir þessvegna
því nær eingöngu látiS til sín taka
hér í Danmörku. Enda má meS
nokkrum rétti segja, aS þess hafi
ekki veriS síSur þörf en heima.
En félaginu hefir líka orSiS furSu-
mikiS ágengt hér á þessum stutta
tíma. Félagsmannatalan, sem
byrjun var harla Iítil, hefir nu
hæíckaS upp í 11 —1200, þarmeS
taldir félagsmenn á lslandi. AuS-
vitaS eru langflestir hér í Dan-
mörku. Og alt af koma fleiri og
fleiri inn. -Þegar Island er kom-
iS vel meS inn í hreyfinguna, má
búast viS, aS talan aukist stórum.
FélagiS hefir þegar gefiS út 4
rit um Island, 1 stærra og 3 smá-
rit. Þau eiga öll aS fræSa Dani
um lsland, Islendinga, sögu þeirra,
lifnaSarhætti og hugsunarhátt.
Fyrsta bókin, “Island, Strejflys
over Land og Folk”, er sú stærsta,
og er mjög vel vandaS til hennar.
I hana skrifa þeir snillingarnir
Gunnar Gunnarsson, Aage Bene-
diktsen, Arne Möller, Finnur Jóns-
son og Jóhann Sigurjónsson. Þótt
bók þessi sé rituS aSallega fyrir
Dani, þá geta og eiga Islendingar
líka aS lesa hana til fróSleiks og
skemtunar. Bókin hefir þegar náS
töluverSri útbreiSslu hér, er nú aS
koma út í 2. upplagi og sænskir og
þýzkir rithöfundar hafa boSis til
aS þýSa hana á sín mál. Fyrsta
smáritiS er eftir Raavad verkfræS-
ing, og er um íslenzka ‘húsagerSar-
lits, “Islandsk Arkitektur", rituS
bæSi á íslenzku og dönsku. Kver
þetta á aSallega erindi til lslend-
inga.
Tvö hin smáritin, Jón Helgason:
Islands Dæmriugstid og Aage M.
Benediktsen: Oversigt over Islands
Historie, er mjög vel og lipurt rit-
uS Islandsaga handa Dönum. -------
Loks hefir félagiS á döfinni fjórSa
smáritiS. Er þaS stutt lesbók í
ný-íslenzku, eftir próf. Finn Jóns-
son, og mun hún eiga aS notast
viS dálítiS námsskeiS, sem halda
á í haust viS háskólann hér í ný-
íslenzku. — Þetta hefir félagiS
þegar gefiS út, og má þaS mikiS
kallast á jafn-stuttum tíma. Bæk-
ur þessar eru þó aSallega gerSar
fyrir Dani. En þaS er ætlun fé-
lagsins, aS fræSa Islendinga einnig
um Danmörku. Hefir félagiS því
í hyggju aS gefa út, eins fljótt og
auSiS er, , bækur á íslenzku um
Danmörku, og ef til vill um NorS-
urlönd, um menningarástand
þeirra og framfarir á síSari tímum.
/Etti bækur þessar aS verSa kær-
komnir gestir á Islandi, því ékki er
þekkingin yfirleitt svo mkil á þeim
efnum, og á hinn bóginn geta Is-
lendingar lært margt af slíkum
upplýsingum.
HaustiS 1917 kom félagiS á
stofn skrifstofu, sem enn sem kom-
iS er er í Nörregade hér í bænum.
Skrifstofan er afgreiSslustofa fé-
lagsins, og jafnframt gefur hún
ókunnugum lslendingum, er snúa
sér 61 hennar, upplýsingar. Þessari
hjálparstarfsemi var mikiS lagt
upp úr í byrjun, en hún hefir þó
ekki orSiS eins mikil og skyldi, aS-
allega vegna þess, aS samgöngur
hafa veriS svo slæmar milli land-
anna, og eins af því aS mönnum
heima hefir ekki veriS kunnugt um
skrifstofu þessa. Þó hafa ekki svo
fáir Islendingar leitaS til hennar í
nauSum sínum um aS fá atvinnu
eSa upplýsingar og hafa ulcaf feng-
iS einhverja úrlausn. En þessi
hjálparstarfsemi mun eiga mikla
framtíS fyrir sér. Er sjálfsagt
fyrir Islendinga, sem fara I.ingaS
ókunnugir, aS snúa sér til skrifstof-
unnar. Þar eru þeir ugglausir
meS aS fá góSa hjálp endurgjalds-
laust, og félagiS á svo mörg góS
ítök meSal góSra Dana 'hér, aS
þaS er ekki gagnslaust fyrir lslend-
inga aS fá hjálp hjá félaginu. Ætti
foreldrar sem senda unga syni sína
hingaS, aS biSja félagiS aS greiSa
fyrir þeim.
FélagS starfar og á annan hátt.
Á veturna hefir þaS fundi hér um
bil annan hvern mánuS. Eru þar
haldnir fyrirlestrar fræSandi —
efniS aSallega eitthvaS um Island.
Hafa þar ýmsir ágætsmenn haldiS
fyriríestra,, eins og t.d. þeir Aage
M. Benediktsen rithöfundur, próf.
Finnur Jónsson, Þórarinn Tuliníus
tórkaupmaSur og kafteinamir Ge-
neralstaben Jensen og Daniel
Bruun. Einnig út um land er gert
mikiS til aS fræSa menn um Is-
land. Þeir Islandsvinirnir Ame
Möller og Aage M. Benediktsen
eru alveg óþreytandi í því efni.
Þeir ferSast um og halda fyrir-
lestra um lsland á ýmsum stöSum.
Einu sinni var eg viSstaddur viS
slíka fyrirlestra í Odense á Fjóni.
Voru þar saman komin mörg
hundruS bæjarmanna og sveita-
manna úr nágrenninu (sumir voru
komnir alla leiS frá Jótlandi) til
aS hlusta á. TöluSu þar þrír um
Island, þeir Aage M. Benediktsen, |
Arne Mölle og Finnur Jónsson. Áj
eftir voru svo sungin íslenzk lögl
í þýSingu eftir Olaf rith. Hansen.
Fór sá fundur afar vel fram. 1
annaS sinn úti á Jótlandi söng stór
samkoma “Ó, guS vors lands" í
danskri þýSingu, en meS íslenzka
laginu. — Slíkir fundir hafa gert
mikiS til aS auka þekkingu al-
mennings hér á Islandi. AuSvitaS
er þaS ætlun félagsins, þegar tím-
ar líSa fram og tækifæri gefst, aS
senda danska menn til lslands til
S halda fyrirlestra um Danmörku,
og eins aS fá Islendinga hingaS
niSur til aS halda fyrirlestra um
Island.
Nú kem eg loks aS nýjustu starf-
semi félagsins, en sem eg tel afar-
mikilvæga. Eg hefi áSur í grein
minni reynt aS sýna fram á, hve
ábótavant 'hefir veriS sambúS Is-
Iendinga hér og Dana, og hvaS ls-
lendingar, sem dvaliS hafa hér all-
langan tíma, hafa gert sér lítiS far
um aS kynnast Dönum. Úr þessu
hefir nú félagiS reynt aS bæta.
Gekst þaS fyrir því, aS Islending-
ar, aSalIega íslenzkir stúdentar,
gátu fengiS aS dvelja uppi í sveit
hjá góSu fólki endurgjaldslaust í
sumarleyfinu. Kom þetta sér eink-
ar vel, ekki sízt fyrir stúdenta, á
þessum tímum, þar sem svo dýrt
og erfitt er aS komast til lslands.
Enda urSu líka margir — um 35
til 40 manns — viS boSinu. Flest-
ir stúdentanna voru úti á Jótlandi
og 9 voru í sama héraSi nálægt
Himmelbjerget, í Silkeborgar hér-
aSinu, sem er taliS eitt af fegurstu
héruSum í Danmörku. Eg ‘hafSi
tækifæri til aS sjá, hvernig félög-
um mínum leiS, því eg bjó par
líka í héraSinu, var einn þeirra 9;
var eg á sama staS og í fyrra, hjá
Arne Möller presti, ásamt öSrum
íslenzkum stúdent. ÞaS var auS-
séS, aS sambúSin milli danska
bændafólksins og íslenzku stúdent
anna var mjög góS. Islendingam-
ir voru mjög ánægSir meS aS vera
þar og Danirnir ekki síSur ánægS-
ir meS aS hafa þá. Jóskir bænd-
ur eru nefnilega harla líkir íslenzku
bændafólki aS eSlisfari. Þeir eru
stórlundaSir, gestrisnir meS af-
brigSum, stiltir og hægir í daglegri
umgengni, blátt áfram og ábyggi-
legir. Eg var svo heppinn aS
kynnast jóskum bónda, sem hafSi
alla þessa eiginleika til aS bera.
ÞaS var hreppstjórinn, sem eg hefi
áSur minst á. Þegar Arne Möller
fyrst kynti mig honum sagSi hann:
"Hann heitir Kristinn Ármanns-
son, en viS heima erum nú vön aS
kalla hann bara Kristinn, eins og
tíSkast á lslandi." Eg fór þá aS
segja hreppstjóra, aS á Islandi
notuSu menn aS jafnaSi fornafniS
viS hvern sem talaS væri og upp
til sveita þúuSust menn oftast.
Þetta líkaSi hreppstj óranum v©l og
sagSi meS breiSu brosi: "A he'r
Tómas og du he’r Kristinn." Eft-
ir þaS kölluSum viS hvorn annan
Tómas og Kristinn og þúuSumst.
MaSur þessi var yfirleitt vel a^. sér
og all víSlesinn. Þótti honum
gaman aS heyra um íslenzka lifn-
aSarhætti, einkum upp til sveita,
og varS aldrei þreyttur á aS
spyrja mig um þau efni. 1 stjórn-
málum var hann mjög frjálslynd-
ur. Hann áleit sjálfsagt, aS ls-
lendingar fengi öllum sínum kröf-
um framgengt, bæSi fána og öSru. ir matreiðshinni. 6vo heyrir ibiskup-
En hann áleit þó, aS báSum þjóS- inn að hún byrjar alt í einu a«
um væri þaS fyrir beztu aS halda syngja sálminn “Yot guð er borg á
saman. Þeta var og skoSun flestra bjargi trauist.”
manna, sem eg talaSi viS á Jót- Biskupimim fanst
landi.
Einu sinni var allsögulegur fund-
ur þarna í héraSinu, heima hjá
Arne Möller. BuSu þau prests-
hjónin eitt kvöld heim til sín öllum
íslenzkum stúdentum úr nágrenn-
aaaikið til um
guðrækni hennar og ték sjálfur und-
ir inni í borðstoíunni En lyogar
þau höfðu sungið tvö fyrstu versin
til enda, þá Jiagnaði konan ait í
einu og kom inn 1 stofunt.
“Hvera vegna sur.guð þér ekki
inu meS gestgjöfum þeirra. Var nelna tvö fyrwtu versin af sálminum.
þar saman komiS yfir 30 manns.
Þar voru ræSuhöld frá beggja
hálfu, Dana og Islendinga, og á j
eftir skemti okkur ágætt söng-
mannsefni, Ragnar Kvaran, meS
íslenzkum söngum. Fór fundurinn
kona góð?” spurði hinn háæruvorð-
ugi biskup.
“Vegná þese, að iþað þurfti ekki
fleiri,” svaraði konan.
“burfti ekki fleiri?” át biskupinn
eftir henni. “Hvernig á eg að taka
Mun þaS fyrsta það?”
aS íslenzkir stú-; ..Jd, konan einfeldnislega,
‘eigi eggini að vera lineoðin, þá þarf
hiS bezta fram.
skifti í sögunni,
dentar og danskir bændur komi
svo fjölmennir saman. | ekki nenia eitt vere, en eg verð að
Auk þess sem íslenzkir stúdent- syngja tvö vers, íþegiar eggin eiga að
ar hafa fengiS sumardvöl úti á vera iharðsoðn.”
landi, 'hafa um 20 Islendingar'
fengiS aS dvelja hálfan mánuS á
IýSháskóla einum, Liselund, hér á j Hún.—Þú talar svo otft um það, að
komi álíka vel sarnan og
hundi og ketíi; en eg skil eJcki hvað
þú átt við imeð þeirri samlíkingu.
Líttu it. d. á hann Snata og hana
gnlu kisu; þeim kemur ætíð svo
pa-ýðilega vol saman.
Hann—Reyndu að (binda ,þau
saman og sjáðu svo hvernig sam-
komulagið verður.
Hún—t>að varst þú, sem fyrir
Sjálandi. Eru þar saman komin ' okkur
um 4—500 manns, Danir, Islend-
ingar, Svíar og NorSmenn. FræS-
andi fyrirlestrar eru þar haldnir á
hverjum degi.
En alt er þetta aS eins byrjun.
Starfsemi félagsins verSur sí og
s-IýsínureytrátudshhagurVgaSulöt
æ meiri, og þaS er skylda Islend-
inga aS styrkja félagiS af fremsta
megni, meSal annars meS því aS hvern mun vildi'vná 1
ganga í þaS.
ÞaS mun ekki langt í land þar
ur ekki «agt rrneð sanni, að eg hafi
nokkuð verið að e4tast við þig.
Hann—Það er alveg satt, gildran
þær samt sem áður.
til ekki aS eins íslenzkir stúdentar öjtjr alldrei imýsnar, en hún veiðir
heldur og aSrir Islendingar, ungir
bændasynir o. fl. verSa tíSir gest-
ir á dönskum heimilum. Því þaS
er engum efa bundiS, aS Islend-
ingar geta lært margt nýtt af Dön-
“Hverniig fenguð þér 'þetta sár?”
ispurði læknirinn. Hann var að
um, bæSi á andlegu og líkamlegu sauma saman stóra skrámu á kinn-
sviSi, og viS megum vissulega ekki (jnni á manni einum.
viS því aS vanrækja þaS. ÁSur j “pað var kasteð í mig “steini,”
en Islendingar skilja alveg
Danmörku, ættu þeir aS læra aS
þekkja Dani. Þeir ættu, áSur en
þeir segja alveg skiliS viS þá, aS
gera sér ljóst, hvaS þeir eru aS
gera og hvert stefnir. ÞaS er
bráSnauSsynlegt fyrir Islendinga,
eins og alla aSra, aS breyta eftir
spakmælinu latneska: “alt meS
gætni gjör ávalt, grant um endann
hugsa skalt.” — ísafold.
I Pao var
við svaraði maðurinn.
“Hver kaistaði ihonum?”
“Það—það var—konan miín.”
“Hm!—I>að er f fyreta skifti, sem
eg heyri getið um það, að kona h&íi
hæft það, sem hún miðaði á," svar-
aði læknirinn.
“Það voru hænsnin náungans, sem
hún ætlaði að kasta í — eg stóð á
bak vð hana.”
Til gamans
Páll biskup í Baltimore var á ferð
í West Virgina og kom þar til hjóna
einna, sean hann þekti.
Húsmóðirn, sem vissi að biskup-
inum þótti gott harðsoðið egg, fór
þegar fram 1 eldhúsið til að llta elt-
Prentuð ritfæri
Lesendur Heimskringlu getg
keypt hjá oss laglega preataða
bréfhausa og umslög. — 500 aí
hverju — fyrir $7.00. Skrifið
HÖfn og áritun o. s. frv. skýrt og
sendi'Ö peningana með pöntuninni.
TheVikiiigPress, Ltd.
Box 3171 Winnipeg
Sýra í maganum
orsakar melting
arleysi.
Framloiðir gas og vindverki.
Hvernig lækna skal.
Læknum ber saman um. atS niu tt-
ondu af magakvillum, meltinírarleysi,
sýru. vindgangi, upppemtou, ógletSi o.s.
frv. orsaktst af of mikilli framleitSslu
af ‘hvdrochloric’ sýru i maganum, —
en ekki eins og sumir halda fyrir skort
á magavökvum. Hinar vitSkvæmu
magahimnur erjast, meltingin sljófgast
og fæban súrnar, orsakandi hinar s&ru
tilkenningar er allir sem pannig þjást
þekkja svo vel.
Meltingar flýtandi metSul ætti ekki
ab brúka, því þau gjöra oft meira ilt
en gott. Reyndu heldur aö fá þér hjá
lyfsalanum fáeinar únzur af Bisurated
Magnesia, og taktu teskeiö af þvi í
kvartglasi af vatnl á eftir máltítS. —
Þetta gjörlr magann hraustann, ver
mvndun sýrunnar og þú heflr enga 6-
þægilega verki. Bisurated Magnesia tt
duft eöa plötu formi—aldrei lögur eba
mjóik) er algjörlega ósaknæmt fyrir
magann, ódýrt og bezta tegund af
magnesíu fyrir meltinguna. ÞatS er
brúkab af þúsundum fólks, sem nú
borba mat sinn meb engri áhyggju um.
eftirköstln.
FLESTIR, en þó ekki ALLIR, kaupa
Heimskringlu
Blað FÓLKSINS og FRJÁLSRA skoðana og elzta fréttablað Vestur-Íslendinga
Þrjár Sögur!
og einn árgang af blaðinu fá nýir kaupendur, sem senda
oss fyrir fram eins árs andvirði blaðsins. — Fyr eða síðar
kaupa flestir Islendingar Heimskringlu. — Hví þá ekki að
bregða við nú og nota bezta tækifærið? — Nú geta nýir
kaupendur valið þrjár af eftirfylgjandi sögum:
“SYLVIA.” “HIN LEYNDARDÓMSFULLU SKJÖL” “DOLORES.”
“ÆTTAREINKENNIÐ.” JÓN OG LÁRA.” “LJÓSVÖRÐURINN.”
“KYNJAGULL” “BRÓÐURDÓTTIR AMTMANNSINS.”
“SPELLVIRKJARNIR” “MÓRAUÐA M0SIN”“VILTUR VEGAR”