Alþýðublaðið - 29.06.1960, Qupperneq 4

Illflpi!
.
Á FUNDI, sem Hitl.er hélt
með ‘helztu herforingjum sín-
um 1. apríl 1940, sagði hann:
„Næstu dagar verða örlagarík-
ustu dagar Jífs míns. Ég mun
aldrei verða fyrir meiri tauga-
spennu í lífinu.“
Árla morguns 9. apríl þeg-
ar árásin á Danmörku og Nor
eg var gerð, var Hitler utan
við sig af angist og kvíða og
hann gat ekki beðið tiltekins
tím<a. Góðri stund áður en inn-
rásin átti að heijast hringdi'
Ihann til von Falkenhorst, yf-
irmanns herforingjaráðsins í
Hamborg, sem yfirumsjón
hafði með innrásinni á Norð-
urlöndin. Hafði nokkuð heyrzt
frá Noregi? Engar fréttir lágu
-fyri'r. En Hitler kunni sér ekki
læti þegar Dietl hershöfðingi
HERFÖRIN gegn ííönum og Norðmönnum átti eftir að
kosta Þjóðverja mikið. Hitler bjó við stöðugan ótta og
angist eftir að hann hafði látið hernema þessi lönd. Ekk-
ert olli honum meiri kvíða, en varnir Noregs og óttinn við
rússneska árás þar lá á hpmim eins og mara. Norðuríönd
áttu efíir :að rugla dómgreintl haflSj fyrirskipanir hans
móíuðust æ meir af ráðaleysi og hiki. Hann gat aldrei
sliíið hugann frá Noregi og hvernig hægt væri að búast
þar um. Hér fer á efíir stutt saga hernaðaraðgerða Þjóð- S
verja á þessu svæðj í lieimsstyrjöldinni síðari. |
‘AVWWWHViMMmWVmiMVWWVWrtMWWVWWMMVWMWI
og pantaði símtal við Ham-
borg.
Fimm dögum síðar fékk
Hitler samt stórauknar áhyggj
ur vegna ástandsins í Narvik
og hann var að því kominn að
hætta við allt saman. Þótt
Bandamenn yfirgæfu Noreg
rærna aðgerðir á víðlendum
svæðum. Hann „improviser-
aði“, en gat ekki leyst stærri
vandamál þegar á þurfti að
halda.
Skömmu eftir kl. 1 aðfara-
nótt 13. ágúst 1940 kom leyni-
letursskeyti frá þýzka hernað-
talaði frá Narvik, fyrsti þýzki
herJoringinn, sem gaf skýrslu.
Hershöfðinginn gekk beina
leið inn { símstöðina í Narvik
og Norðmenn legðu sjálfir nið
ur vopn um miðjan maí, rén-
aði ótti' Hitlers við herförir.a
til Norðurlanda ekki og þau
fimm ár, s.em hernám þeirra
stóð, ollu þau honum stöðug-
um kvíða og vandamálum.
Fyrst í stað voru það hugsan-
legar aðgerðir Sovétríkjanna,
sem ollu honum kvíða. Síðar
bjóst hann við hinu v.ersta af
Vesturveldunum í Noregj og
frá 1942 bjóst hann við því á
hverri stundu, að Svíar rækju
rýting í bak Þjóðverjum í Nor
egi. Ásamt Krít varð Noregur
mesta hernaðarvandamál Þjóð
yerja öll stríðsárin. Skjöl, sem
fundizt hafa. nýlega, sanna
þetta, og eins að heríræðileg
hugsun Hitlers varð sífelit ó-
klárari. Ótti og angist gagn-
tók hann eftir því, sem leið á
styrjöldina. Herforingjahæfi-
leikar hans virtust hafa þurrk
ast út eftir herförina til
Frakklands 1940 og hernám
Niðurlanda. Löngu áður en
Rússlandsherförin hófst 22.
júní 1941, hugsaði hann mikl-
um mun meir,a um hin her-
numdu svæði en hina raun-
verulegu víglínu. Það kom í
Ijós, að „<bluff“ aðgerðir Hit-
Íers, sem gáfú svo góðan ár-
angur fyrir 1939, þoldu ekki
alvöruna er til styrjaldar
kom. Herförin í Frakklandi
gekk vel, þar eð Hitler þurfti
þar ekki að hugsa nema um
ei'na víglínu, en hann skorti
alla hæfileika til þess að sam-
ADOLF HITLEE.
Fyrri
arfulltrúanum við sendiráðið
í Stokkhólmi'. Það hljóðaði
svro: „Adlerkreuz ofursti heim
sótti mig í dag. Kvaðst hafa
áhyggjur vegna væntanlegrar
árásar á Finnland og Álands-
eyja og lokun Fi'nnska fió-
ans. Bjóst við harðari átök-
um en 1939. Talaði um álit
Svía á bolsiveringu Finnlands.
Tilgangur hans var að komast
að afstöðu Þjóðverja, Svaraði
samkvæmt skipunum.“
Þessar upplýsi'ngar frá Car-
los Adlerkreuz, sem áður var
hernaðarfulltrúi í Helsingfors,
en var nú foringi í upplýs-
ingadeild sænska hersins,
höfðu gífurleg áhrif í Berlín.
Hitler komi þegar í stað fljúg-
andi frá Berehtesgaden og
ræddi málið. Innihald skeytis-
ins var nóg til að valda Þjóð-
verjum áhyggjum, en þegar
þar við bættist að mikil
spenna var í loftinu, var ekki
að undra þótt Hitler færi að
velta fyrir sér hugsanlegum
hernaðaraðgerðum Rússa. Það,
sem gerðist næstu klukku-
stundir var þetta. Hitler á-
kvað, að hefja mikinn liðssafn
að í Noregi þar eð hann bjóst
við rússneskri árás þar á
hverri stundu og nú kom
einnig í ljós að hann hugsaði
sér að berjast í austri.
Þennan sama dag ræddi
hann við Raeder flotaforingja
og gaf því næst skipun um að
flýta virkjagerð í Norður-Nor
egi. Von Falkenhorst var 'kall-
aður til Berlínár og daginn
eftir féklt hann skipun um að
efla varnir Noregs eftir mætti.
Heilt herfylki' var flutt frá
Þrándheimí til Kirkenessvæð
isins. Dietl herShöfðingja var
falið að hernema norðurhluta
Finni ands ef til styrjaldar
kæmi.
í júlílok þegar Hitler ákvað
endanlega að snúa séi gegn
Rússum, fylgdi hann þeirri'
stefnu Napoleons, að ýta und-
ir samkomulagsvilja Englend-
inga. Upplýsingarnar, sem
hann fékk frá Sviþjóð, settu
hann úr jafnvægi. Angistin
setti nú æ skýrara mark á öll
viðbrögð hans.
4. marz 1941 gengu Bretar á
land við Svolvær og hófu þar
með fyrstu árásir sínar á Nor-
eg. Hernaðarlega séð var þetta
aðeins nálstunga og þannig
litu hershöfðingjarnir á það.
En Hitler óx þessi atburður í
augum og taldi hann vera
undirbúning að innrás Breta í
Noreg meðan Þjóðverjar voru
uppteknir á austurvígstöðvun
um. Buschenhagen skýrir frá
því, að er hann ræddi við Hit-
ler um árás á Sovétríkin gegn
um Finnland, þá hafi Hitler
ÞÝZKUR hermaður festir
upp tilkynningu til Norð-
manna. „Við erum hér
komnir seni vinir,“ stend-
ur þar. „Hitler ætlar að
vernda Norðmenn gegn
árásuin Breta og Frakka.“
tekið fra-m sænskar ljósmynd-
ir, sem sýndu enska hermenn
í Svolvær. „Annað eins og
þetta má ekki endurtaka sig,“
öskraði hann. Hitler hafði ár
angurslaust reynt aS komast
að samningum Við Breta í júlí
1940. Aðdáun hans á þeirn
breyttist nú í hatur og hann
ákvað að allt yrði að gera,
sem mögulegt væri til þess að
hindra þá í landvinningum í
Noregi.
Yfirherstjórni'n ákvað að
samræma varnir norsku
strandarinnar og leggja á-
herzlu á nokkrar aðalbæki-
stöðvar. En Hitler var á ann-
arri skoðun, — hann heimtaði
að stungið væri upp í hverja
glufu. Allar víkur og voga,
tang'a og sker átti að verja.
4 29. júní 1960 — Aiþýðublaðið