Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi


Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 10.08.1911, Blaðsíða 6

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 10.08.1911, Blaðsíða 6
146 ÞJÓBVIUINN. XXV., 30.—31. anda fengu 146 fyrra árið og 91 seinDa árið. En sárasótt 16 og 14. Kláði minkar óðuro. 1905 voru '225 kláðasjúklingar, en 163 árið 1908. Geðveiki virðist fara vaxandi. Árið 1887 voru 81, en 1901 133 geðveikir menn á landiou. Skýralur eru ekki til frá seinDÍ árum Á Kleppi voru rúm- lega 60 ejúklingar við hvor árslok, 1907 og 1908. Hér á landi er geðveiki miklu algengari í konum en körlum 97:36 árið 1901. I öðrum löndum er hún álíka al- geng í körlum S9m konum. Ekki getur landlæknir um af hverju það muni stafa, en ætli það eigi ekki töluvert rót sína að rekja til þe98, að sjúkdómar, sem or- sakast af stöðugri áfengisnautn, eru hér sjaldgæfir, í samanburði við önnur lönd, og við þeim sjúkdómum er karlmöDnum míklu bættara en konum? Brennivínsæði fengu 21 maður 1907 en 18 1908. &Y,ÖYvÍt ræktunarfólag9 Norðurlands iil M 11 1910. — 8. árg, seinna hept- ið. — Akureyri 1911. Fremst í hepti þessu er fyrirlestur eptir Pál Zophoníasson: „Hvað getum vér gert, til þess að auka vinnuaflið í eveitunum, og lækka þann útgjaldalið í búi bóndans, sem vinnan hefir í för með sér?u — Bendir hanD í því skyni á þrjár leiðir: 1. að fjölga fólkinu í sveitunum, 2. að nota ódýrari víddu. en manns- aflið, og að nota að eins manDí til að stjórna henni, 3. að hagnýta þá krapta, og þau öfl, sem vér höfum þannig, að sem mest vinnafáist eptir hverja krapteiningu, eða vera hagsýnir. Til þees að fjölga fólkinuí sveitunum, telur haun ekki vænlegt, að fá fólk frá öðrum löndum, nema ef vera skyldi að styðja að þvi, að fá íslendingafrá Amer- íku, koma á beinu skipasambandi þangað, flytja ullina þangað, en koma aptur með maís, hveiti, og aðrar vörur, sem þar fást ódýrari, en vér höfum átt kost á. Enn fremur bendir hann á, sem ráð til að fjölga fólkinu i sveituDum, að gera möonum létt aðgöngu, að ná í smábýli til ábúðar, fá dálitla jarðarskika, til eign- ar, eða umráða, 20—30dBgeláttur af landi, og er það óefað heppilegasti vegurinn, og sá, er mest flýtir fyrir ræktun lands- ins, og þyrfti alþingi því sem fyrst að taka það mál til rækilegrar yfirvegUDar. Að því er annað atriðið snertir, að hestaflið þurfi að hagDýta n.eira en gert er. •— Drepur hann i því sambandi á þeð, að þörf sé að koma upp rófu-ökrum, til þess að geta gefið kúnum rófur meí töðunni. — Nefnir hann og helztu áhöld- in, er nota má hesta til að vinna með: pVoginn eða ardinn, herfið (þar á meðal slbðann, eða ávinnsluherfið), radhreinsar- ann, til þess að „lu" með, er rófur era ræktaðar á ökrum. — Enn fremur: sláttuvélina, rakstrarvélar, snúningsvélar, vagna og kerrur. Önnur greioÍD í heptÍDU er: „Um grasrœktinau, eptir 8. Sigurðsson. — Skýr- ir hann þar, meðal annars, frá tilraunum ræktunarfélagins, að þvi er graifræsán- ingu snertir, hvernig þeim hefir verið hagað, hvaða grastegundir ræktaðar o. fi. Þá er minnzt andláts vara-formanns ræktunarfélageins (dbrm. Jóns Chr. Steph- anssonar), er andaðist 81 ára að aldri 18. des. 1910. — Hafði hann verið umsjón- armaður trjáræktarstöðvarinrar, og gróð- ursett þar fjölda trjáa, og þó kominn yfir 8]ÖtUgt. NæBt er „yfirlit yfir starfeemi rækt* unarfélags Norðurlands 1910", skýrt frá gróðrartilraunum þess, fræðslustarfi o. fl. Þá er enn ekýrsla um starfeemi garð- ræktarfélags Reykhverfinga og garðyrkju- félags Seiluhrepps, og loks er skýrsla um meðlimatal félagsins. Bókmenntaf'él agið. Fyrirhugaða lagabreytingin. Eins og getið hefur verið í blaði voru (sbr. 32.—33. nr. þ. á.), voru á bókmennta- félagsfundi 8. júli þ. á. samþykktar ýms- ar breytingar á lögum félageins, og verð- ur nú, að þvi er þ»r snertir, leitað eam- þykkii Hafnardoildarinnar á komandi hausti. Samþykkti Hafnardeildin breytingar þessar, ivo eem bnist er við, að verði, legget hún niður, og heimili félagsins verður að eine í Beykjavik. En jafnfrarot þeseu, verða og gjörð- ar ýmsar breytingar á lögum félageins, að því e'r til stjórnar þess kemur, — 217 Það fór hrollur um hana, er hún hugsaði til þess. „Jeg veit ekki, hvar hr. Ratray er, eða hvað þeir gerðu við hann, en eg bygg hann vera dauðan", mælti Constar.ce enn fnemur. „Ed, æ! Það er orðið afskap- lega kalt, og jeg verð að fara heim!" Hún skalf af kulda. „Má jeg heimeækja yður aptur — má vera, að við getum hjálpað hvort öðru!" mælti Kenwood vingjarnlega. „Já! A morgun! En þér megið ekki verða mér samferða núna, því að verið getur, að þeir reyoi að grennslast eptir, hvert eg fór!" Samræða þessi, þótt eigi vasri hún gleggri, eða ákveðnari, gaf Kenwood mikið umhugeuoarefni. Ekki sízt þótti hoDum það einkar kynlegt, að hinn myíti skyldi vera tvíburi morðingjane. Hann reikaði nú fcam og aptur i tunglskininu, og hugeaði málið, og niðurstaðan varð sú, að hann eendi Mallabar lsngt símskeyti — í tölustöfum, svo eem þeir höfðu ráðgert. ^Ojkandi, að haun komist nu fram úr þeseu! — en bann er, sem botur fer, óvitlaus!" Daginn ©ptir barst honum sím9keyti frá Dover. „Kem! Oítond S. M " „Hann hefur þá lagt þogar af stað, dugnaðar-karl- inn! mælti Kenwood. H»nn heirosótti siðan Constance, en lét þess ógetið, að hann ætti von á samverkamanni. Húu var eigi eÍDS opinská, eine og daginn áður. Það var engu líkara, en því, að hún treyeti hon- um ekki, byggist við, að hann væri í einhverju roakki við lögre^lana. 222 „Hr. Hetzenfeldt frá MuDcheo! Boachley er — dáÍDn!" „Dauður! Dáinn! Slík vitleyaa! Þér eegið ósatt Dauður!" Kenwood rétti honum simskeytið. Eales lae það, og mælti: „Oe hver »r John Tunnieliífe?" Kenwood hugeaði sig ögn um. „Hann er frá Craneboro!1" mælti hann. „Frá Craneboro? Frá lögreglunni? Jeg verð að snúa við! En er mér það óhætt?" Já, það vitið þér bezt sjálfur!" svaraði Kenwood. „En af TuHDÍcliffe þurfið þér eioskis ílls að væDta". Kenwood veitti því nú eptirtekt, að Eales lagði af stað með skipi til AntwerpeD, og símaði þvi til Mallabar og hélt síðan áfram forðinai til CraDeboro. Ed er h&DD kom þangað, lá fyrir honum eímskeyti frá Mallabar, og var það svo látandi: „Þykir leitt, að bafa orðið að síma pptir yður! Bréf á leiðÍDni!" Edd fremur beíð hane bréf frá Balph, þar sem haon *kýrði Kenwood frá þvi, að hann hefði orðið að fara með UDgfrú Elear.or til Lavfteur-mer, og kvað Ralph sér þykja það leitt. Kenwood grömdust þessar fregnir, og datt fyrst í hug, að ferðaet á eptir þeim til Lavet-eur-mer, en niður- star'ön vtrð þó sú, að réttast væri eð bíða bréfs Mallabars. I g!ugf;3 á sölnturni sá henn haDga etórt epjald, þar sem letra.^ var á roeð feitum bókstöfum: „Craneboro-leyndarmálið. —

x

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi
https://timarit.is/publication/131

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.