Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi


Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 10.08.1911, Síða 6

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 10.08.1911, Síða 6
146 ÞJÓÐVILJINN. XXV., 30.—31. anda fengu 146 fyrra árið og 91 seinna árið. En sárasótt 16 og 14. Kláði minliar óðum. 1905 voru ‘225 kláðasjúklingar, en 163 árið 1908. Geðveiki virðist fara vaxandi. Arið 1887 voru 81, en 1901 133 geðveikir menn á landinu, Skýralur eru ekki til frá seinni árum A Kleppi voru rúm- lega 60 sjúklingar við hvor árslok, 1907 og 1908. Hér á landi er geðveiki miklu algengari' í komim en körlum 97:36 árið 1901. I öðrum löndum er hún álika al- geng í körlum 89m konum. Ekki getur landlæknir um af hverju það muni stafa, en ætli það eigi ekki töluvert rót sina að rekja til þess, að sjúkdómar, sem or- sakast af stöðugri áfengisnautn, eru hór ejaldgæfir, í samanburði við önnur lönd, og við þeim sjúkdómum er karlmönnum miklu hættara en konum? Brennivinsæði fengu 21 maður 1907 en 18 1908. S 'MQ'llíf ræktunarfólags Norðurlands filblll 1910. — 8. árg , seinna hept- ið. — Akureyri 1911. Fremet í hepti þessu er fyrirlestur eptír Pál Zophoníasson: „Hvað getum vér gert, til þess að auka vinnuaflið í sveitunum, og lækka þanD útgjaldalið í búi bóndans, sem vinnan hefir í för með sór?“ — Bendir hann í því skyni á þrjár leiðir: 1. að fjöiga fólkinu í sveitunum, 2. að nota ódýrari vÍDnu: en manns- aflið, og að nota að eins mannsaflið til að stjórna henni, 3. að hagnýta þá krapta, og þau öfl, sem vér höfum þannig, að sem mest vinnafáist eptir hverja krapteinÍDgu, eða vera hagsýnir. Til þess að fjölga fólkinu í sveitunum, t.elur hann ekki vænlegt, að fá fólk frá öðrum löndum, nema ef vera skyldi að styðja að því, að fá íslendingafrá Amer- íku, koma á beinu skipasambandi þangað, flytja ullina þaugað, en koma aptur með maís, hveiti, og aðrar vörur, sem þar fást ódýrari, en vér höfum átt kost á. Enn fremur bendir hann á, sem ráð til að fjölga fóikinu í sveitUDum, að gera mönnum létt aðgöngu, að ná í smábýli til ábúðar, fá dálitla jarðarskika, til eign- ar, eða umráða, 20—30 dsgsláttur af landi, og er það óefað heppilegssti vegurinn, og sá, er mest flýtir fyrir ræktun lands- ins, og þyrfti alþingi því sem fyrst að taka það mál til rækilegrar yfirvegunar. Að því er annað atriðið snertir, að hestaflið þurfi að bagDýta rr.eira en gert er. — Drepur hann í því sambandi á þsð, að þörf só að koma upp rófu-ökrum, til þess að geta gefið kúnum rófur me8 töðunni. — Nefnir hann og helztu áhöld- in, er nota má hesta til að vinna með: pJóginn eða arðinn, herfið (þar á meðal slóðann, eða ávinnsluherfið), raðlireinsar- ann, til þess að „lúu með, er rófur era ræktaðar á ökrum. — Enn fremur: sláttuvélina, rakstrarvélar, snúningsvélar, vagna og kerrur. Onnur greinin í heptinu er: vUm grasræktina'1, eptir S. Sigurðsson. — Skýr- ir hann þar, meðal annars, frá tilraunum ræktunarfélagins, að því er grasfræsán- ingu snertir, hvernig þeim hefir verið hagað, hvaða grastegundir ræktaðar o. fl. Þá er minnzt andláts vara-formanns ræktunarfélagsins (dbrm. Jóns Chr. Steph- anssonar), er andaðist 81 árs að aldri 18. des. 1910. — Hafði hann verið umsjón- armaður trjáræktarstöðvarinrar, og gróð- ursett þar fjölda trjáa, og þókominnyfir sjötugt. Næst er „yfirlit yfir starfeemi rækt- unarfélags Norðurlands 1910“, skýrt frá gróðrartilraunum þess, fræðslustarfi o. fl. Þá er enn skýrsla um starfeerni garð- ræktarfélags Reykhverfinga og garðyrkju- félags Seiluhrepps, og loks er skýrsla um meðlimatal fólagsins. Bókmenntafélagið. Fyrirliugaða lagabreytingin. Eins og getið hefur verið í blaði voru (sbr. 32.—33. nr. þ. á.), voru á bókmennta- félagsfundi 8. júlí þ. á. samþykktar ýms- ar breytingar á lögum félagsins, og verð- ur nú, að þvi er þ»r snertir, leitað sam- þykkia Hafnardoildarinnar á komandi hausti. Samþykkti Hafnardeildin breytingar þessar, »vo sem búist er við, að verði, leggst hún niður, og heimili fólagsins verður að eins í Reykjavik. En jafnframt þessu, verða og gjörð- ar ýmsar breytingar á lögum félagsins, að því e'r til stjórnar þess kemur, — 217 Það fór hrollur um hana, er hún hugsaði til þess. „Jeg veit ekki, hvar hr. Ratray er, eða hvað þeir gerðu við hann, en eg hygg hann vera dauðan“, mæltí Constance enn fremur. „En, æ! Það er orðið afskap- lega kalt, og jeg verð að fara heim!“ Hún skalf af kulda. „Má jeg heimsækja yður aptur — rná vera, að við getum hjálpað hvort öðru!u mælti Kenwood vingjarnlega. „Já! A morgun! Ed þér megið ekki verða mér samferða núna, því að verið getur, að þeir reyni að grennslast eptir, hvert eg fór!u Samræða þessi, þótt eigi v*ri hún gleggri, eða ákveðnari, gaf Kenwood mikið umhugsunarefni. Ekki sízt þótti honum það eÍDkar kynlegt, »ð hinn myrti skyldi vera tviburi morðingjans. Hann reikaði nú fram og aptur í tunglskininu, og hugsaði málið, og niðurstaðan varð sú, að hann sendi Mallabar Isngt símskeyti — í töiustöfum, svo sem þeir höfðu ráðgert. „OakaDdi, að hann komist nú fram úr þessu! — en hann er, sem betur fer, óvit!aus!“ Daginn eptir barst honum símskeyti frá Dover. „Kem! Ostond S. M“ „Hann hefur þá lagt þogar af stað, dugnaðar-karl- inn! mælti Kenwoöd. H»nn heimsótti siðan Constance, en lét þess ógetið, að hann ætti von á eamverkamanni. Húu var eigi eins opinská, eins og daginn áður. Það var engu Hkara, en þvi, að hún treysti hon- um ekki, byggist við, að hann væri í einhverju makki við lögregluna. 222 „Hr. Hetzenfeldt frá Miinchen! Roachley er — dáinn!“ „Dauður! Dáinn! Slik vitleysa! Þér segið ósatt Dauður!“ Kenwood rétti honum simskeytið. Eales !as það, og mælti: „Og hver er John Tunnicliffé?u Kenwood hugsaði sig ögn um. „Hann er frá Craneboro!“ mælti hanD. „Frá Craneboro? Frá lögreglunni? Jeg verð að snúa við! En er mór það óhætt?“ Já, það vitið þér bezt sjá!fur!“ svaraði Kenwood. „En af TunDÍcliffé þurfið þér einskis ílls að vænta“. Kenwood veitti því nú eptirtekt, að Eales lagði af stað með skipi til AntwerpeD, og símaði þvi til Mallabar og hélt síðan áfram ferðinni til Craneboro. En er hann kom þangað, !á fyrir honum símskeyti frá Mallabar, og var það svo látandi: „Þykir leitt, að bafa orðið að sima eptir yður! Bréf á leiðÍDni!“ Edd fremur beíð hans bróf fró Ralph, þar sem hann skýrði Kenwood frá þvi, að hann hefði orðið að fara með ungfrú Elear.or til Lavrt sur-mer, og kvað Ralph sér þykja það leift. Kenwood grömdust þessar freguir, og datt fyrst í bug, að ferðast á eptir þeim til Lavet-sur-mer, en niður- staðan verð þó sú, að réttast væri sð bíða bréfs Mallabars. í giugga á sölnfurci sá henn hanga stórt epjald, þar sem ietrað var á með feitum bókstöfum: „Craneboro-leyndarmálið. —

x

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi
https://timarit.is/publication/131

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.