Lögberg - 28.07.1927, Blaðsíða 1

Lögberg - 28.07.1927, Blaðsíða 1
Mle 40 ARGANGUR WINNIPEG, MAN., FIMTUDAGINN 28. JÚLl 1927 NÚMER 30 Viðurkenningar - skeyti. Auk þeirra bréfa, er birt voru í síðasta blaði, hefir Mr. Bíldfell síð- an,borist meðfylgjandi bréf frá stjórnarformanrii Manitoba fylkis Mr. John Bracken. July 16th, 1927. Mr. Bildfell, 142 Lyle St. City. Dear Mr. Bildfell:— On behalf of the .Grovernmenit of the Province I wish to take this opportuni- ty of ©xpressing our appreciation of tho services rendered by you in conmection •with the celebration of Canada's Dia- mond Jubilee of Confederation. The success of the Celebration wias due in large measure to the faithful leadérship afforded in all cent'res, tio the magrnificent spirit of co-operation manifest ©verywb&re, and t» the readi- ness of aill to grive not only af their time but of their best energy and . thougrht. Througliout ithis Province people without distinction as to nationality or creed united to express their gratífica- tion for the achievements of Confedera- tion. That effort will echo and re-echo down ithrough the pages of our history, and will strengthen the hand of pre- sent and future generations in the building of a still stroriger and safer national structure. Kindly acoept the sincere thanks of the Government for your contribution to Manitoba's part in the Jubilee Celebration. Yours veryé truly, JOHN BRACKEN. 16. júní, 1927. , Mr. Bíldfell, 142 Lyla St. Winnipeg. Kæri Mr. BÍIdfell:— Fyrir hönd 'fylkisstjórnarSnnar, vil eg Jeyfa niér að tjá yðurþakk- læti yort fyrir það, sem þér hafið gert í sambandi við demants hátíö- arhöldin. Hversu vel þessi hátiðarhóld hepnuðust er að miklu leyti að þakka trúlegri leiðsögn einstakra manna, sem var í té Játin alstaðar þar sem hátíðahöldin fóru fram og þeim dásamlegu s'amtökum, sem hvarvetna áttu sér stað, og því hve allir voru fúsir til að leggja fram tíma sinn, vitsmuni sína og atorku í þarfir þessa máls. Um alt þetta fylki tók almenn- ingur þátt í þessari minningar hátíð með fagnaði yfir sambandi Canada, án tiUits til þjóðernis eða trúar- bragða. Áhrifin munu vara og ber- ast til þeirra, er eftir oss koma og verSa til þess að styrkja núverandi kynslóð og síðari kynslóðir, til að byggja hér enn meira og öflugra þjóðfélag. Fylkisstjórnin þakkar yður ein- læglega fyrir alt, sem þér hafið gert í sambandi við demants hátíð- ina, hvað snertir Manitoba fylki. Yðar einlægur, JOHN BRACKEN. Með þessu bréfi, er að sjálf- sögðu viðurkenningar-vottorðum um þátttöku Vestur-íslendinga í al- þjóSarhátíðahaldinu mikla, sem ný- afstaðiS er hér í Canada, lokið. Og um leið og þetta bréf frá forsætis- ráðherra Manitoba fylkis er birt, vil eg taka f ram, að bréf þetta, né held- ur þau önnur, sem birt hafa verið, eru ekki látin koma fyrir almenn- ing sjónir, neinum sérstökum manni til lofs og dýrðar, heldur til þess að sýna að viöleitni íslendinga í þessu sambandi hefir verið metin, að maklegleikum af forstöðumönnum hátíðahaldsins í fylkinu. Einnig er mér ljúft að votta sam- nefndarnlönnum mínum og konun- um íslenzku, sem stóSu fyrir hátíð- arhaldinu hér í Winnipeg virðing mína og þökk fyrir starf það hið sérstaka og mikla, er þau tóku að sér af svo fúsum vilja, í sambandi við þátttöku Winnipeg íslendinga í hátíðahaldinu og leystu af hendi með svo mikilli rausn að t'il stór- sóma varð, þjóðarbrotinu íslenzka bér í álfu og þjóðinni íslenzku í heild. Að síðustu þakka eg öllum þeim, sem á einn eða annan hátt styðja eða studdu nefndina í Winnipeg aS þessu verki og þeim öðrum íslend- ingum í þessu fylki, sem studdu há- tiðarhaldið á einn eða annan hátt. Winnipeg 25. júlí, 1927. Jón J. Bildfell. Á mánudaginn í þessari viku, 25. júlí, andaðist að heimili sínu, 532 Beverley St., hér í borginni, öldungurinn Páll Jónsson, 84 ára að aldri. Jarðarförin fór fram á miðvikudaginn frá heimilinu. Séra Rúnólfur Martednsson jarð- söng. Á laugardaginn í vikunni sem léið, dó á Almenna spítalanum hér í borginni, H. H. Eager, 151 Burndale Ave., Norwood. Hann var daginn áður að synda að St. Laurent við Manitobavatn, og varð þar fyrir þeim meiðslum, er leiddu hann til bana, þannig, að hann dýfði sér í vatnið og mun hafa farið alla leið til botns og meiddist þá hættulega. Honum var þó bjargað úr vatninu og hann fluttur á spítalann, en dó þar eins og fyr segir, daginn eft ir. Jarðarförin fór fram á þriðjudaginn frá Fyrstu lút ersku kirkju; var hann jarðsung- inn af dr. B. B. Jónssyni. Mr. Eager var mörgum, Islendingum að góðu kunnur og giftur íslenzkri konu, Jóhönnu, 'dótturi þeirra Mr. og Mrs. Finnur Stefánsson að 544 Toronto St. Hjónavígslur, framkvæmdar af séra Rúnólfi Marteinssyni: Að 605 Spence St., fimtudaginn 21. júlí Sigurgeir Sigurgeirsson frá Gimli, og Victoria Jóhanna Anderson frá Hecla, Man. Heim- ili þeirra verður að Hecla. Að 493 Lipton St., föstudaginn 22. júlí: Carl Runólfur Thor- steinssonj og Margrét Evelyn Hallson, bæði frá Selkirk. Heim- ili þeirra verður að Pine Falls, Man. Mr. Guðlaugur Kristjánsson, frá Wynyard, Sask., var staddur í borginni síðari hluta vikunnar sem leið og fram yfir helgina. Mr. og Mrs. L. Johnson, frá Mozart, Sask., komu til borgar- innar í vikunn'i sem leið. Þau komu frá Dakota og fóru heim- leiðis á föstudaginn. Hr. Steingrímur Arason, kennari frá Reykjavík á íslandi, kom til borgarinnar ásamt frú sinni, fyrir síðustu helgi. Hafa þau hjón dvalið í Bandaríkjunum um hríð og komu hingað í bíl að sunnan. Or bœnrnn. Frú Sveinbjörnsson, ekkja tón- skáldsins þjóðfræga, prófessors Sveinbjörnssonar, kom hingað til borgarinnar, heiman af íslandi, síð- astliðið mánudagskveld. Eeggur hún af stað í dag ffimtudag,) vest- tir til Calgary, en þar í grend dvelja börn hennar bæði, þau Helen Lloyd og Þórður læknir. Lét frúin vel af ástandinu á Islandi og kvað sér seint mundu úr minni líSa veðurblíð an þar í síðastliðnum júní-mánuði. Guðjón Thomas látinn, Hann varð bráðkvaddur á mánu- dagskveld'ið í þessari viku, hinn 25. júlí, á Gimli, Man., þar sem hann og kona, voru þá stödd á sumarbústað dóttur sinnar og tengdasonar, Mr. og Mrs. Fjeld- sted. Guðjón Thomas gullsmiður var fullra 66 ára, er hann lézt, og munu nú vera um 40 ár síðan hann kom til þessa lands, og hef- ir hann jafnan síðan átt heima í Winnipeg og stundað hér iðn sína. Hann var maður vinsæll og hafði hann flest til þess að bera, því hann var greindur og skemtileg- ur, örlátur og gestr'isinn og rnanna fljótastur til að greiða götu sam- ferðamannanna. Hann var at- orkumaður, ráðagóður og ráðholl- ur og í hvívetna var hann góður borgari, góður félagsmaður og góður vinur. Auk ekkju sinnar , frú Mar- grétar, lætur Guðjón Thomas eft- ir sig þrjár dætur, og eru þær: Mrs. S. 0. Thorlaksson i Japán, Mrs. Eggert Fjeldsted í Winni- peg og Mrs. Matheson í Yorkton, Sask. Jarðarfðrin fer fram í dag, fimtudag, kl. 2 e.h. frá Fyrstu lútersku kirkju í Winnipeg. — Mrs. Thomas biður þess getið, að hún óski að engin blóm séu 3end til að leggja á kistuna. SVAVA BARDAL útskrifaðist af Winnipeg General hjúkrunarskólanum með fyrstu einkunn (1A). Svava var fædd í Winnipeg 16. júní 1906, og fékk sína mentun í barnaskólum borg- arinnar. Svo gekk hún á Jóns Bjarnasonar skóla og tók þar mið- skólapróf, og einn vetur í College- deildinni. Hún er dóttir Arin- bjarnar S. Bardal og Margrétar j*Ii Ölafsdóttur konu hans, búsett í Winnipeg. Jóns Bjarnasonar skóli. Kennarar. Þegar það liggur fyrir, að velja skóla fyrir sig eða sína, verður fyrsta spurningin vanalega: hvernig eru kennararnir? Eg veit ,að sami mælikvarðinn verður notaður við Jóns Bjarna- sonar skóla. Vil eg því, með sem fæstum og einföldustum orðum, skýra frá þeim, sem þar verða kennarar næsta ár. Miss Salóme Halldórsson er yfirkennari og hefir á hendi um- sjón með kenslu í skólanum og hegðun nemenda. Hún hefir langa reynslu í mentamálum. Hún útskrifaðist af háskóla Mani- tobafylkis árið 1910. Næsta ár stundaði hún nám við kennara- skólann og útskrifaðist þaðan. Hún kendi hálft þriðja ár við Oak Lake og tvö ár i Boissevain. Þrjú ár var hún skólastjóri að Lundar, en við Jóns Bjarnasonar skóla hefir hún kent síðan 1919, alls 8 ár. Síðastliðið ár var hún skólastjóri. Hún kennir tungu- málin: frönsku, þýzku og latínu. Auk kennslunnar hefir hún tekið mikinn þátt í félagslífi skólans. Miss S. V. M. Bleakley kennir stærðfræði, ensku og og efna- fræði. Hún er upprunnin i Ont- ario-fyHci, ensk-canadisk að ætt. Hún er útskrifuð af einum mikla háskólanum í Ontario, Queen's University. Hún hefir all-mikla reynslu sem kennari, hefir kent í Maple Creek, Man., Kamsack, Sask., og iSelkirk. Hún hefir þeg- ar kent eitt ár í Jóns Bjarnasonar skóla. Hún er sérfræðingur í stærðfræði. Jón ögmundsson Bildfell er h'inn fyrsti af nemendum Jóns Bjarnasonar skóla til að verða þar kennari. Að loknu barna- skólanámi í Winnipeg innritaðist hann í skóla vorn haustið 1918. Næstu þrjú ár var hann þar nem- andi og útskrifaðist þaðan vorið 1921. Næstu fjögur ár stundaði hann nám við Wesley College og útskrifaðist af Manitoba háskól- anum vorið 1925. Næsta ár lauk hann námi við kennaraskólann. Og nú hefir hann kent einn vetur Við Jóns Bjarnasonar skóla. Hann kennir sögu, ensku, eðlis- fræði o. fl. Þessi stutta ritgjörð er ekki samin til að hrósa neinum. Sízt af öllu ætti eg að hrósa sjálfum mér; en geta má þess, að mér er ætluð kristindómsfræðslan og ís- lenzkan, og líklegast kenni eg eitthvað fleira. Allir eru kennararriir útskrif- aðir af háskóla og allir einnig út- skrifaðir af kennaraskóla Mani- toba-fylkis, og flestir þeirra háfa margra ára reynslu sem kenn- arar. Emile Walters. í síðasta Lögbergi birt'ist mynd af listmálaranum, Emile Walters, ásamt mjög skemtilegri ritgjörð um hann. Mer þykir vænt um, að íslendlngar kynnist þeim manni. Þarna er maður af ís- lenzku bergi brotinn, sem hefir sýftt fyrirmyndar atorku í því að brjótast áfram, með tvær hendur tómar, á hinum örðuga ferli list- arinnar. Orðstír, sem hann hef- ir getið sér, er gleðiefni fyrir alla ættbræður hans. Við það, sem sagt er í áminstri ritgjörð, vil eg bæta einu. Þ,°* sem eg segi um það atriði, bygg- h't á dálítilli viðkynningu, sem eg hafi haft af Mr. Walters. Hún er að vísu ekki mikil. Eg hitti hann í samsæti, sem nokkrir ís- lsmdingar héldu honum í Winni- peg fyrir nokkrum árum síðan. Eg varð þá hrifinn af því, hvað þessi ungi listamaður var lát- laus. 1 s)ðastliðnum mánuði sá eg Mr. Walters í annað sinn, þá í New York. Hann var þar ásamt ýmsum öðrum í samsæt'i, sem Miss Thorstína Jiickson hélt út af komu minni til borgarinnar. Að samsætinu loknu fylgdi hann mér á gistihúsið, þar sem eg hafði aðsetur. Við sátum þar og ræddum saman góða stund. Eg lærði þá að þekkja Emile Walt- ers, þjóðarvininn, vin ættbræðra sinna. 1 hjarta hans eru feg- urstu taugar, sem tengja hann við það sem íslenzkt er. Hann hefir mikla ræktarsemi gagnvart þjóðinni, sem hann er kominn af, og löngun hans er djúp og einlæg að vilja vinna íslenzkri þjóð, hér vestra eða heima á ættjörðinni, eitthvert gagn. Hann var að Icita eftir úrlausn á því, hvernig hann gæt'i gjört það. Ræktar- semi hans til hins íslenzka, er atriðið, sem eg vildi draga fram. Það mega og eiga allir að vita. Hé'r er ekkert skrum, heldur sann- leikuurinn sagður, blátt áfram, eftir beztu vitund.. Á síðasta þingi kirkjufélags vors var þess getið, að Mr. Walters hefði gefið Jóns Bjarna- sonar skóla tilboð um mynd, sem eftir New York mati, væri $800 til $1000 virði. Kirkjuþingið greiddi honum í einu hljóði þakklætis- atkvæði. Seinna verður almenn- ingi birt það, á hvern hátt mynd- in geti orðið tekju-uppspretta fyr- ir skólann. í þetta sinn vil eg að eins biðja Vestur-íslendinga að líta á hið göfuga hjartalag, sem stendur á bak við þessa gjöf listamannsins. Sendið umsóknir um upptöku í skólann til Miss Salóme Halldórsson, Lundar, Man., eða til R. Marteinssonar, 652 Home St. (skólinn), eða 493 Lipton St. (héimili), Winnipeg, Man. Heimilið. Erindi flutt af frú INGIBJÖRGU J. ÓLAFSSON í Winnipeg, á þingi Hinna Sameinuðu Kvenfélaga Hins EvangeUska Lútcrska Kirkjufélags Islcndinga í Vesturheimi, 25. júní. 1927. Látinn er fyrir skömmu í 'Dor- onto, Ont. Edmund Bristol, K.C., fyrrum sambandsþingmaður og einn af ráðgjöfum Meighen-stjórn- ar. Atti hann sæti 4 þingi frá 1905 til 1926, sem fulltrúi austurhluta Toronto-borgar. TTann var sextíu og sex ára, er hann lézt. • • ¦ George West, tvítugur piltur frá ll'nwick, Quebec, druknaði að Dor- val, Que. hinn 18. þ. m. þegar hann var að reyna að bjarga stúlkum tveimur, sem þar voru að baða sig, en fóru of langt út í vatnið og köll- uðu á hjálp. Stúlkunum var bjarg- að af mönnum, sem þar voru á ferð í bát. Forseti, félagssystur og gestir:— Mér er það sérstök gleði að hafa tækifæri til að ávarpa ykkur hér í dag, á þessu öðru þingi hins sam- einaða kvenfélags okkar lúterska kirkjufélags, og mega tala við ykk- ur um eina hlið þess margvíslega sam,eiginlega starfs, sem við höf- um meb' höndum.— Mér hefir verið falið það hlut- verk að tala hér um þann stað, sem okkur er öllum helgur staður. — Staðinn, l^ar sem starfssvið okkar liggur. l'ið þann stað eru ótal helg- ar endurminningar bundnar, og þar hofum vifi ofið fagrar framtiðar- vonir. Þab" er konungsríkið okkar, sétn við ]>ráum að mega starfa fyr- ir sem Iengst. Með óafmáanlegu letri er nafn þes'sa staðar skráð á hugi og hjörtu — nafnið licimiH. I [eimilið er sú elzta stofnun, sem heimurinn á. Allar þjóðir á öllum tímuni hafa myndað sín mismun- andi heimili. Sú þjóð, sem á mislukkuð heim- ili á enga framtíð fyrir höndum,— Þar er lagður grundvöllur undir "karakter" einstaklinga, ofan á þann grundvóll byggja svo aðrar stofnanir. Þar er sáð þeim fræ- kornum, sem fyr eða síðar bera á- vöxt. Þar mótast barnssálin fyrst og varanlegast. Á hverjum hvílir þá sú ábyrgð að halda heimilislífinu í réttu horfi ? Ábyrgðin hvílir eölilega á foreldrunum báðum, en í mörg- um tilfellum Hggur starfssvið mannsins utan heimilisins, en kon- an dvelur heima. Andrúmsloftið verður því oftast nær það, sem húsmóðirin lætur ]iað verða. í dag langar mig þvkað biðja ykkur að íhuga með mér starf og áhrif konunnar á /icimilimt. —Með því reynum við ekki að gera lítið úr starfi manns þar. — Það, engu síður, væri efni í annan fyrilestur. Það hefir sérstaka þýðingu fyr- ir okkur, íslenzkar, kristnar kon- ur að athuga sameiginlega þýðingu starfs okkar á heimilinu. Okkur er öllum ljóst að heimilið á tfndra kraft í sér fólginn; viS höfum séð og fundið þann kraft í ótal tilfell- um til ills eða góðs. Hver einasti unglingur sýnir að einhverju leyti, hvaða andrúmsloft er heima fyrir. Þat5 andrúmsloft flytur hann með sér inn á sitt eigið heimili, síðar meir. Áhrif frá hverju heimili breiðast út á ýmsan hátt: börnin okkar hafa sin áhrif á önnur börn, þau miðla öðrum einhverju af því, sem við gefum þeim. Það er á okkar valdi líka, að haf a einhver áhrif á alla, sem á heimilið koma. ViS getum gert heimilin okk- ar sólskinsrik og aðlaðandi, eða dimm og fráhrindandi. Drottinn gaf hverri konu undra tækifæri þegar hann gaf henni heimili. Þeirri gjöf fylgir mikil á- byrgð, og hverri konu ber að skilja þá ábyrgð og nota það tækifæri á þann hátt, sem geti orðið til mestr- ar blessunar.— Að hvaða takmarki ber okkur þá að keppa? Hvert er þýCingarmesta starfið okkar á heimilinu? SvariS við þessum spurningum er talað til þeirra kvenna. sem hafa uppeldi barna með höndum. Aðal- lega vegna þess að það liggur mér næst hjarta nú. En þær konur, sem ekki hafa barnauppeldi af hendt að inna. hafa einnig þýðingarmikið og háleitt starf, og oft sérstakt tækifæri til að gera heimili sín að miðstöð góð- verka og glaðværðar. Blessunarrík áhrif bafa streymt frá mörgum slíkum heimilum, ekki síður en obrtim. Eg veit að til er sá sorglegi sann- lcikttr að ntörg móðir verður að eyða tima sínuni og kröftum i að halda bústað sínum hreinum, ]ijóna og matreiða fyrir fjölskyldu sína, og finnur aldrei stund til'að auðga anda s.nn með lestri, og sjaldan tektfæn t.l að njóta nokkurs utan he.m.l,s; sins. Sú kona er í sérstakri hættu fyrir að verða þröngsýn og þungs.nna. Hún er i hættu fyrir að gleyma því að börnin hennar þó þau kunni að vera feit og sæ'lleg, eru þó andlega hungroÖ, og sak- lausa barnssálin þráir andlega fæðu sem móðirin, öllum öðrum fremur, getur veitt henni. Skólar, sunnu- flagaskóli og kirkja geta aldrei aS fullu bætt upp fyrir það sem móð- irin af einhverjum ástæðum van- rækir. Og bústaður barnanna, Eiga Fimtíu ára giftingar-afmæli Mr. og Mrs. Eiríkur Björnsson. Þann 16. júní síðastliðinn, var þeim Eiríki Björnssyni og Aðal- borgu konu hans, haldið all- fjölment samsæti í samkomusal Sambandssafnaðar í Winnipeg, í tilefni af fimtíu ára giftingar- afmæli þéirra. Séra Rögnvaldur Pétursson stýrði samsætinu. Voru margar ræður fluttar, og kvæði það lesið, er hér fer á eftir, ort af Þ. Þ. Þorsteinssyni. Dóttur- sonur þeirra hjóna, Mr. Sigvalda- son, afhenti heiðursgestunum, fyrir hönd viðstaddra vina, dá- Iitlar minjagjafir, gullbrúðgum- anum sjóð nokkurn i gulli, en gullbrúðurinni, forkunnar fagran blómvönd. Fyrir hönd heiðurs- gestanna, þakkaði sonur þeirra, Dr. Sveinn í Árborg, með einkar hlýlegum og vel völdum orðum. Þau hjón, Eiríkur Bjömson og Aðalborg kona hans, fluttust vest ur um haf, ásamt börnum sínum, frá Ljótsstöðum í Vopnafirði, ár- ið 1904. Hafa þau dvalið, því nær undantekningarlaust, jafnan síðan í Winnipeg, þar sem gull- brúðgumlnn hefir stundað ,al- genga daglaunavinnu, fram til síðustu ára. Hefir þeim vegnað vel og þau borið hita og -þunga dagsins með stakri lundfestu, þótt þung sorgarský svifi yfir heimili þeirra, er þau urðu á bak að sjá fullþroska, mannvænlegum börn- um. Þrjú eru börn þeirra hjóna á lífi, Sveinn læknir í Árborg, Þórunn Sigvaldason, ekkja hér í borginni, og Aðalbjörg í for- eldrahúsum. Þau hjón, Eiríkur Björnsson og kona hans, hafa lifað kyrlátu drengskaparlífi alla æfi, og eign- ast fjölda vina, er ávalt munu minnast þeirra með virðingu og hlýhug. Gullbrúðkaup þetta var í alla staði hið ánægjulegasta. Með söng skemtu þau Mr. og Mrs. S. K. Hall og séra Ragnar E. Kvar- an, og jók það eigi lítið á ánægju veizlugesta. Eiríkur Björnsson er nú 76 ára að aldri, en Aðalborg 82. Bera þau aldurinn vel, og horfa sátt við lífið, fram á sólarlagið hinsta. Gullbrúðkaup Eiríks Björnssonar og Aðalborgar Jónsdóttur 16. júní 1927. Minning frá Friðrik Kristjánssyni. Nú fimtíu' ára brennur blysið hinzt. 1 björtum júní lengsta dags er m'inst. Hið seinna brúðkaup sumars nýtur enn í sátt við lífið, guð og alla menn. Og þar er mætust gæfusagan sögð, sem samúð stærst á metin verður lögð. Við endurnýjung alls, sem bezt var dreymt, í æskumyndum líf er fegurst geymt, er fram á leiðir hugur stefndi hátt {{] og heimar vorsins ríktu' í hverri átt. fQ Og þangað sækir æfin eldinn sinn, sem innra brennur, þegar fölnar kinn. í hógværð, krýndri heiðri sérhvers manns, í hálfa öld í faðmi kærleikans, á vegum guðs þið genguð sigurspor og gátuð haust'i breytt i dýrðlegt vor. Þótt úti blési, bjart var inni' og hlýtt, sem bezt um jólin 1— sópað alt og prýtt. Þó húmið ára æsku feli sýn, í ástarlundi heilög sólin skín. Hún ljóma sló á sérhvert sorgarský, og samleið fagra blessar enn á ný. Þótt halli degi, kvöldið kom'i hljótt, skín kærleiksgeislinn fram á rauða nótt. Þ. Þ. Þ. '?SÉSHSBSHSHSZSE5HS2SBSBS252SHSSSiaSHSS5Z5H5HSH5ESZ5HSBSZ52S25^ hversu hreinn og fágaður sem hann kann að vera, verður ekki hcim'úi þeirra, í orðsins fylsta skilningi. Eg gleymi þvi seint, sem lítill sex ára drengur sagði við mig fyrir mörgum árum. Hann var seint og snemma úti á götunni, og eitt kvöld spttrSi eg hann hvort hann ætlaði ekki bráðum heim. '"Ekki strax,'' sagði hann og bætti svo við: "Eg hata heimilið mitt, eg má aldrei leika mér inni með dótið niitt, mamma segir eg geri alt óhreint; hún er altaf þreytt og hefir aldrei tíma til að segja mér sögur." — Of mörg börn geta sagt þessa sorgar sögu og of mörg móðir er svo þreytt að hún getur ekki mætt kröfum barnshjartans. Hver ein hefur tak- markaða krafta og takmarkað starfsþrek. Sé ekki hægt að annast alt, sem heimilisstarfinu viðkemur, má ekki það sem nauðsynlegast er sitja á hakanum. Eg vett að þessttm mæSrum og okkur öllum er eins varið og rómversku konunni forð- um. Gestur hennar mæltist til að sjá gimsteinana hennar. Hún lagði brosandi armana utan um drengina sína tvo og sagði: "Þetta eru gim- steinarnir mínir." — Gimsteinarnir eru .börnin, sem Guð hefir trúað okkur fyrir. Takmark okkar er því að halda þeim hretnum, fága þá og prýða. Þýðingarmesta starfið okk- ar er að vaka yfir sálum barnanna, sem Drottinn trúði þér og mér fyr- ir. Fyrst og fremst það, jafnvel þó að þau tímabil kunni að koma aö eitthvað annað i sambandi við heim- ilisstörf okkar verði að mæta af- gangi. ""Hvernig getum við þá orðið börnunum okkar til mestrar bless-- unar? Hvernig getum við spornað við þvi að þau sogist inn í þessa hringiðu gjálífis og kæruleysis? Á- hrifin, sem barnið veröur fynr fyrstu ár æfi sinnar marka dýpst. Er barnið vex verður mótstöðuaflið meira og áhrifin ekki eins varanleg. Þesvegna er það, að uppeldi barns- ins fyrstu árin hefir þá undra þýð- ingu Einn írægur uppeldisfræðtng- ur héfir sagt: "Gef mér barnið þar til það er sjö ára, eftir það mattu gera við það hvað >ú vilt, og þu getur ekki aímá'ð áhrif mín." I fljótu bragSi finst manni þetta f jar- stæða. en sannleikur er folgjn* 1 þessu, eða hefir nokkur tektð vtö siö ára barni frá öðrum án þess að finnaatS ahrifin frá þemt^ arum vara? Fyrstu sjö árin heftr he.m.l- io eitt barnið rrfeð hóndum. Oen það göturnar að öðru heim.h stnu þau ár, er það sök þess. sem abyrgð Framh. á bls. 5

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.