Lögberg - 04.08.1927, Blaðsíða 2

Lögberg - 04.08.1927, Blaðsíða 2
Bla. 2 LöGauRG, FIMTUDAGINN 4. aGÚST 1927. 2ra5E5H52SH5a525a5aSE5H5Z5H525H5S5HSH5E5a525aS SE5HSH5H5a5HSasasa5aSH5H5H5aSHS2SaSHSa5H5HSHSESa5E5H5ESESHSaSH5aSHSH5HSasaSHS^ Sérstök deild í blaðinu SOLSKIN Fyrir börn og unglinga sasasHsaspc-. T^-thdiisasasHsasHsasHSHsasHsasHsasasasasasasasasHSEsasEsasHSPi^Hfsa Konungssonurinn hamingjusami Eftir Osrar Wilde. Á súlu niikilli, er gnæfði hátt yfir borgina, stóð líkneski Konungssonarins Hamingjusama. Hann var allur logagyltnr; í stað augna voru tveir skínandi rafírsteinar og í meðalkaflanum á svérði hans skein í „stóran' rúbín. "Hann er alveg oins og engill!" sagði hópur fátækra barna, þegar þau komu út úr einni höfuðkirkj- unni. "Hvernig vitið þið það!" sagði kennari þéirra í stærðfræði, "þið hafið aldrei engil séð." — " Já, en við höfuð séð eugla í draumi", svöruðu börniu, og keunarinn í stærðfræði hkypti brúnum, því að honum gazt ekki að því, að börn vseri að droyma. Kvöld eitt var lítil Svala á flugi yfir borg- inni. Vinjr hennar — hinar svölurnar — voru farnar fyrir sex vikum til Egyptalands, en hún hafði dvaliat eftir, því að hún hafði fengið ást á forkumiar fögrmn Heyr. — "Það er skringi- leg vinátta, að tarna," kvökuðu hinar svölurn- ar. "llaun er bláfátækur og ættingjarnir alt of margir," og, satt að segja, var áin full af reyr. En eftir að vinir Svölunnnar litlu voru farnir, fanst henni hún vera einmana, og fór að þreytast á eLskhuga sínum (Reyrnum). "I>ao cr ekki hægt að toga orð úr honum og hrædd er eg um, að hann só ekki við eina fjöl- ina feldur, liann er altaí' að dekra við goluna." Og ekki vav hœgt að neita því, að hvert sinn sem golan hreyfði sig, hneigði Eeyrinn sig afar prúðmannlega. — "Þú hefir verið að leika með tilfinningar mínar," hrópaði hvin; "eg er á för- um suður til pýramídanna. Vertu sæll!" og á svipstundn hvarf hún. Um háttatíma kom hún til borgarinnar og sá líkneskið á .súlunni háu. "Þarna skal eg hvíla mig," sagði hún við sjálfa sig og settist .beint niður á milli fótanna á Kon- ungssyninum Hamingjusama. Henni var rétt að renna í brjóst, þegar stór vatnsdropi draup ofan á liana. "En hvað ]>otta er skrítið!" sagði hún. "Það er alveg heiðríkt og þó rign- ir." I>á dranp einn dropinn til, og enn einn. Hún leit upp fyrir sig og sá — ja, hvað sá hún? Attgn Konnngssonarins Haming.jusama voru full af tárnm, og tárin streymdu niður eftir andlitinu. Hann sýndist vera svo yndislega fagnr í tnnglskininu, að Svalan komst innilega við. "Hver ert þú?" spurði húii. — "Eg er Konungssonurinn Hamingjusami." — "Af hverju ertu þá að gráta?" — "Þegar eg var- lifandi, og bar mannlegt hjarta í brjósti," svar- aði líkneskið, "vissi eg ekki, hvað tár voru, því þá l)jó eg í höllinni Vanangur, en þar er sorg- inni ekki leyfð innganga. A daginn lék eg mér að félögum mínum í aldingarðinum, og á kvöld- in stvrði eg dansinum í Stórn Höllinni. Aldin- graðurinn var gyrtur hárri giroingu, en aldrei hirti eg um að spyrja, hvað hinumegin væri; alt amhverfis mig var svo fagurt. Hirðmenn mínir kölluðu mig Konungssoninn Ham- ingjusama, og vissulega var eg hamingjusam- ur, 'ef hamingjan er fólgin í .skcmtunum. Þann veg iiftSi eg og þann veg dó eg. Og nú, þegar ég cr dauður, liafa þeir hreykt mcr svo hátt, að mér gefur á að líta allan ljótlcikann og_ alla eymdina í borginni minni, og þó hjarta mitt sé úr blýi, ge< eg ekki tára bundist. í fátæklegn hrevsi í borginni minni kcm eg auga á konu, irfegra og þreytulega í framan, sitja við sauma. A ninif'lcti í einu liorninu í herberginu Hggur litli drengurinn hennar veikur. Móðir hans á ekkert til að næra hann með annað en vatn úr énni, og þess vegna grætur hann. Svala, litla Svala mín, viltu ekki færa henni rúbímnn^ úr mcðalkaflanum á svcrðinu mínu ? Fætur mínir eru fastir við þenna fótstall og eg get ekki hreyft mig " — "Það er beðið cftir mér ] Egyptalandi," sagtJi Svalan, "vinir mínir eru a» fljúga upp og niður eftir Níl og spjalla við stóru Lótus-blómin."—"Svala mín, litla Svala, viltu ekki staldra við hjá mér eina nótt og vera sondibooj minn? Drengurinn er svo lemagna og móðirin svo hrygg." - "Það er syo kalt hérna," sagði Svalan, "en eina nótt skaleg staldra við og vera sendiboði þinm » Siðan plokkaði hún stóra rúbíninn úr meðalkaflanum á svcrði konungssonar og flaug með harm 1 fátæklega hreysið. Drengurinn bylti ser a vmsa vegu í rúminu af hitasóttinni, en móðirm 'hafði hnigið í blund af ofþreytu. Svalan lagði rúbíninn hjá henni, flaug umhverfia rúmið, og kældi þannig enni drengsins með væn^aslætti sínum, þangað til hann féll í ljúfan blund. Að kvöldi næsta dags, þegar tunsbð kom npp, flaug hún aftur til Konungssonarms Ham- ingjusama. — "Þarftu að koma nokkrum boð- nm til Egyptalands? Eg er rétt á fö.rum!" — "Svala mín, litla Svala." sagði Konungsson- ur, "viltu ekki standa við eina nóttma enn? I útiaðri borgarinnar sé eg ungan mann í þak- herbergi. Hann situr álútur við skrifborð og er að reyna að lúka leikriti fyrir leikhusst3or- ann. en hann gctur ekki ritað lengur fynr kulda, og hann er orðinn máttlaus af hungn. ííið ema, sem eg á til nú, cru augun, þau eru úr safírsteinum. lokkaðu annan þeirra ut og færðu honum hann; þá getur hann keypt ser na-ringu og lokið leikritinu." - "Konungsson- ur minn bezti, það get eg ekki fengtíi af mer. _ "Svala mín, Utla Svala, gerðu ems og eg seri bér." Svalan plokkaði þá augað ut ur Konun^ssvninum og flaug af stað í þakklefa bins unga mentamamm Hann sat mcð andht- ið falið í höndum sér, og heyrði því ekki vængja- blak Svölunnar. þegar hán lagði safírstemmn á borðið við hlið honum. — Að kvöldi næsta dags flaug Svalan aftur til Konungssonar og sagði: "Xú cr eg komin til að kveðj." — "Svala mín, Svala mín, litla Svala, viltu nú ckki ver hjá mcr cin nóttina cnn?" — "Það er kominn vetur, og bráðum verður alsnjóa. Kon- ungssonur minn góður, eg verð nú að skilja við big, cn aldrei skal ejí gleyma þér, og að vori skal eg færa þér tvo ljómandi fagra gim- steina í stað þeirra, sem þú ert búinn að láta burtu."—"Hérna niðri í götunni," sagði Kon- úngssonurinn Hamingjusami, "stendur lítil, berfætt sölustúlka. Faðir honnar mun óefað lemja hana, ef hún getur ekki fært honum pen- inga, og hún er grátandi. Plokkaðu út úr mér hitt augað og færðu henni." — "Eg skal vera hjá þér eina nóttina enn, en að plokka út úr þér augað, það get eg ekki; þá yrðir þú steinblind- ur." — "Svala mín, litla Svala, gerðu eins og eg bið." Litla svalan plokkaði þá hitt augað út úr höfði Konungssonar og flaug niður til litlu stúlkunnar og lét ííimsteininn detta niður í lófa hennar. Síðan fór hún aftur á fund Kon- ungssonar. — "Nú ert þú orðinn blindur," mælti hún, "þcss vegna ætla eg að vera altaf hjá þér." — "ó nei, Svala mín, þú mátt til að halda af stað til Egyptalands." — "Eg ætla að vera altaf trjá þér," mælti Svalan, og hún tók tók sér náttból að fótum Konungssonar. — All- an næsta dag sat hun á ðxl Konungssonar og sa<>-ði honum sö^ur af því, sem hún hafði séð í ókunnum löndum. Hún sa^ði honum af Sfinx- inum, sem er jafn gamall sjálfri veröldinni, býr í cyðimörkinni miklu, og vcit alla skapaða hluti; hún sajrði honum af rauðu íbis-fus:lunum, sem standa í lönsfum röðum á bökkum Nílár, og vciða gullfiska mcð nefjunum; hiín sagði hon- um af konun<>;i mánafjallanna, sem er hrafn- svartur eins/ og oíbenviður og dýrkar stóran kristall. — "Svala mín litla, elskuleg," mælti Konuna;ssonur, "bú fræðir mig um undursam- lega hluti, en undursamlegra en alt annað eru þjáningar mannanna, karla og kvenna; enginn leyndardómur er eins mikill og þjáningin." Nú kom snjórinn og með snjónum frostið. Veslings litlu svölunni varð alt af kaldara og kaklara, og loks kom að því, að hún bjóst við dauða sínum. Það var rétt svo, að hún hafði krafta til að fljúga npp á/öxlina á Konungs- syni. — "Vertu nú aæll, elsku Konungssonur; viltu lofa mér að kyssa á hönd bér?" — "Mcr þykir vænt um að þú skulir nú loksins komast af stað til Egyptalands, Svala mín litla, en þii vcrður að kyasa mig á munninn, því að eff elska þig." — "Ferðinni er ekki heitið til Egypta- lands; eg er á leiðinni inn í Hús Dauðans. Dauðinn er bróðir Svefnsins, er ekki svo?" Og hún kysti Konunarssoninn á munninn og datt niður dauð að fótum hans. f sama bili heyrðist einkennileffur smellur innan í líknesk- inu, líkt og eitthvað hefði brostið. Blýhjartað hafði hrokkið sundur í tvent. Næsta morgnn var bor<rarstjórinn á gangi fram hjá líkneskinu, og með honum bæjarfull- trúarnir. Varð borgarstjóra þá litið á líkn- eskið. "Hamingjan góða! að sjá þetta, hvað Konungssonurinn Hamingjusami er tötralegur útlits. Rúbíninn er horfinn úr sverðinu hans og augnalaus er hann. Eg er nú alveg hissa, Hann lítur litlu betur iit en beinin£>;amaður."— "Litlu betur en beinineramaður," átu bæjarfull- trúarnir upp, því að þeir voru alt af á sama máli og borgarstjórinn. — "Og hér liggur danðnr fugl v;ð fætur honum, ekki ber á öðru. Við verðum að gefa út auglýsingu um það. að fuglum sc ckki leyft að deyia hér." Síðan rifu þeir niður líkneski Konungssonarins Ham- ingjusama og bræddu það í bræðsluofni. En þótt undarlegt sé frá.sa£rnar, vildi blýhjartað ekki bráðna og var því bá flevgt út á sorphaug, þar sem dauða Svalan lá fyrir. "Færðu mér tvent hið dvrmætasta úr borg- inni." mælti Onð við einn afenglum sínum; og engillinn færði honum blvhjartað og dauða fue-linn. — "Þú hefir kosið rétt," mælti Guð; "því að um eilífð á litli fuglinn að fá að syngja í paradísargarði mínum. os: í minni gullnu bor.ír skal Konungssonurinn Hamingjusami lofa mig og veersama.' —Iðunn. Sip. (Junnarsson þvddi. SENDIBOD7 DROTTINS. Persnesh frásaga. Dag nokkurn fór munkur á sölutorgið til þess að selja bómullarband, sem konan hans hafði spunnið. Fyrir bandið fékk hann einn "dírem", sem jafngildir hér um bil 12 aurum. Fyrir þessa aura ætlaði hann svo að kaupa vistir handa sér og f.iölskyldu sinni, cn varð þá var við tvo menn, sem voru komnir í hár sam- an og börðust mcð bareflum, svo þeim var hætta búin. Munkurinn spurðist fyrir um orsakirn- ar til ágreinings þessa og fékk að vita, að rimm^ an stafaði af því, að annar þeirra gat ekki borgað hinum einn "dírcm", sem hann skuld- aði honum. "Eg hefi r(4t núna eignast einn "dírom'\ hugsaði munkurinn með sér. "Skyldi það nú ekki vcra skvlda mín, að jrefa bessum ribbold- um peninginn, til þess að afstýra blóðsútbell- ingum, og ef til vill vígi?" Hann gjörði eins og hann hugsaði; nálgað- ist ófriðarseggina, fékk þeim peninííinn og hafði þá ánægju að .sjá, að þeir hættu undir eins að beriast. Hann kom tómhcntur heim til konu smnar og dapur í bragði. og sagði henni frá því, sem fyrir hann hafði komið, og hvað hann hafði gjört. Konan, scm var að öllu leyti manni smum samhent, 'ásakaði hantí heldur ekkert fyrir framkomu hans, en fór aftur- að leita að ein- hverju til þess að kaupa fyrir matvæli handa börnunum, þegar þau fóru að kvarta um sult. Hún leitaði lengi, og loks fann hún gamalt, upp- litað silkifat. "Taktu þetta, góði minn," sagði hún, "og reyndu að selja það. En flýttu þér, því börnin hafa engan matar.bita fengið í alln dag.'' Munkurinn fór um allan bæinn, en enginn vildi kaupa gamla fatið. Loks mætti hann manni, sem bar stóran fisk, er hann ætlaði að sclja, en af því fiskurinn var gamall og óþef lagði af honum, þá vildi enginn kaupa hann. "Þarna gtífst mér tælíifæri,"! hugsaði munkurinn með sér, gekk til mannsins og sagði: "Heyrðu, lagsi! Viltu ekki skifta á fiskinum og þessu fati? Það vill enginn kaupa varning okkar, þess vegna er bezt að við gerum kaup saman." Maðurinn lét það gott heita. Þeir skiftu og munkurinn flýtti sér heim t-il konu sinnar og f'ckk henni fiskinn. Hún fór þegar að matreiða hann; en það var ekkert smáræðis fát, sem kom á hana, þeg- ar hún fann dýrmæta perlu í maga fisksins; hún þaut til mann.s síns og bað hann að selja perluna, því andvirði hennar mundi gjöra þau vellrfk. Veslings munkurinn hafði enga hugmynd um verðmæti perlunnar og ráðfærði sig því við kunningja sinn, er fylgdi honum til gimsteina- kaupmanns. Kaupmaður skoðaði perluna ná- kvæmlega og sagði loks eftir langa stund, að perlán væri einhver hin sjaldpæfasta, sem fundist hefði þar sem hann þekti til, og borg- aði munknum eitt hundrað og tuttugu þúsundir "dírema" fyrir perluna. Munkurinn varð mjög glaður og hraðaði sér heim til konu sinn- ar með peningana. En um leið og hann gekk yfir þrepskjöldinn og ætlaði inn, ávarpaði gam- all og veiklulegur bcinin,a:amaður !<ann. "Drottinn hefir gefið þér fjársjóð, bróðir sæll,'' sagði hann. '' Gefðu mér nú tíunda hluta f jársins, sem mér ber eftir því, sem Kóraninn fyrir skipar." Munkurinn sá að hann hafði rétt fyrir sér og borgaði honum tíunda hlutann eða tólf þús- undir "dírema", en það var sá hluti, sem spá- maðurinn hafði boðið að gefa fátækum. Beiningamaðurinn þakkaði munknum með mörgum fögrum orðum og fór. En er hann hafði gengið fáein spor, sneri hann við og sagði við munkinn: "Horfðu nú vel á mig; þekkirðu mig ekki afturþ" Munkurinn virti hann fyrir sér og þ'ekti þa, að hann var sami maðurinn, sem hafði selt honum fiskinn. "Þú ert þá kominn til þess að gjöra fyrri kröfu þína til perlunnar gildandi," og án þess að hugsa sig um eða skírskota til kaupréttar síns, rétti hann honum peningapokann og sagði: "Eg játa, að þú ert hinn rétti eigandi fjár þessa; taktu það, það er þín eign." "Nei, þú misskilur mig," sagði beininga- maðurinn; "eg er hvorki beiningamaður né fiskikaupmaður, heldur sendiboði Drottins. Drottinn hefir sent mig til þín til þess að tU- kvnna þér, að fyrst þú gafst þinn síðasta pen- ing til þess að friða og sætta náunga þinn, þa skulir þú hér á jörðinni lifa rólegu og gæfu- sömu lífi os eftir dauðann njóta hinnar æðstu aælu." — h'<iniaritmrinn. Kölski og saumastúlkan. I>að var einu sinni saumastúlka, scm var mjög dugleg og fljót að sauma. Einhver.ui sinni sagði hún í hugsunarleysi, að hun þyröi að reyna sig við sjálfan kölska að sauma. — Kölski hafði heyrt þessí léttúðugu orð hennar oít kom til þess að láta hana standa við þau. — Húnvarðþvíað veðja um, hvort þoirra yrði fliótara að sauma eina skyrtu. Ef saumastulk- an vrði seinni en hann, þá mætti kólski eiga hana Svo byrjaði veðmálið. Til þess að þurfa ekki að þræða of oft og eyða þannig timanum til ónvtis, hafði kölski allan tvmnann af ketlmu í einum nálþræði. En það var mjög heimsku- leea KJórt af honum, því vegna þess varð hann við hvert spor, sem hann stakk, að hlaupa brisv- ar sinnum í kring um húsið og af þvi að hann ílevmdi að hnvta hnút á endann, þa hljop hann í fvrsta skifti árangurslaust. - Saumastulkan þræddi sína nál einsog hún var vön, hnyth hnut nn og sumaði og saumaði, an þess að lita upp, bangað til hún loks var búm, og þa kastaði hun kyrtunni beint framan í biksvart sn.aldrið a kölska. En hann skammaðist sm svo mikið, að hann sótroðnaði, og síðan hefir ekla heyrs , að kölski hafi veðjað við nokkra saumastulku. - Kveldúlf'ur. Smœlki. "Ilvað cru stjörnurnar?" sagði cinu smm dálitiUkrakki við annað l>arn; "sk>dd, það vera litlir gullnaglar, scm (íuð refir rekxð himm inn, tilþessað þeir skub bbka fallega o& ski-cyta hann?" „...„. -?c 'íqHörn- "Sussu, nei," sap;ðL hitt barmð. Stjorn nrnar cru Htil, logmdi kerti, sem Guðjefar wtt á himininnn til þess að við getum aéð, þó að ekki sé tunglsljós." vaM„r » sae-ði "Nei, þú veizt það ekki heldur, sagoi briðia barnið. "Stjörnurnar eru litlir glugg- r o í gegn um þá getur Guð horft niður a ^Æ ogSð, hvort viðerum Mýðm þegar-ð J.i^m að hátta og gleymum ekki að lesa kxold- bænirnar."—Kveldvlfur. Professional Cards DR. B. J. BRANDSON .116-220 Medlcal Arto Bld«. Cor. Graham og Kennedy 8ta. Phone: 21 8M. Ofílce tímar: 2___s Helmili: 77« Victor St. Phone: 27 133 Winnlpegr, Manitoba. COLCLEUGH & CO. Vér leggjum sérstaka aherzlu a aC nelja meoul eftir forskriftum lækna. Hin beztu lyf, sem hægt er aB fa, eru notuB eingröngu. pegar þér kómiB meB forskriftina til vor, megiB þér vera viss um, aB fá rétt ÞaB ««m lœknirinn tekur til. Nótre Damo an<l Sherbrooke Phones: 87 659 — 87 «50 Vér seljum Giftiniraieyfisbréf THOMAS H. JOHNSON H. A. BERGMAN ísl. lö^fræðlngar. Skrifstofa: Room 811 McAirthur Building, Portage Ave. P. O. Box 166« Phones: 2« 849 og 1« 840 DR 0. BJORNSON 210-220 MedicaJ Arts Bldg Cer. Graham og Kennedy St«. Phones: 21 834 öffice tlmar: 2—3. Heimili: 764 Victor St. Phone: 27 58'4 , Winnipeg, Manitobo. DR. B. H. OLSON 210-220 Medlcal Art.s Ilkíg. Cor. Graham ogr Kennedy St». Pane: 21 834 Oífice Hours: 8—5 Heimfli: 9 21 Sherburne St. Wlnnipeg, Manitoba. JOSEPH T. THORSON ísl. lögfræðingur Scarth, Guild & Thorson, Skrifstofa: 308 Great West Permanent Building Main St. south of Portage. Phone 22 768 DR. J. STEFANSSON 216-220 Medical Arta Uldg Cor. Graham og Kennedy 8t«. Phoie: 21 834 Stundar augna, eyrna nef ofr kverka sjúkdóma.—Er aB hltta kl. 10-12 f.h. og- 2-6 e. h. Heimili: 373 River Ave. Tals. 4.2 691 DR. A. BLONDAL Medical Arts Bldg. Btundar sérstaklega Kvenna og Barna sjúkdóma. Br aB hltta fra kl. 10-12 t. h. og 3—5 e. h. Office Phpne: 22 298 Helmili: 806 Victor St. Slmi: 28 180 LINDAL, BUHR & STEFÁNSON fslenzklr lögfræoingar. 356 Main St. Tato.: 24 Ml 356 Maln St. Tals.: A-4Í6I )>elr hafa einnig skrifstofur aC Lundar, Riverton, Gimll og Piney og eru þar aB hitta a eftlrfylgj- and tlmum: Lundar: annan hvern mlBvlVrudar Riverton: Pyrsta flmtudag. Gimli: Fyrsta miBvikudag. Piney: Pr«5Ja föstudag I hverjum manuBi. A. G. EGGERTSSON fsL lög-fræðlnKTir Hefir rétt tll aB flytja mal bíMJl 1 Manitaba og Saska.tchewan. Skrifstofa: Wynyard, Sask. Dr. Kr. J. Austmann, Wynyard, Sask. DR. J. OLSON Tannlæknlr 216-220 Medlcal Arts Bldg. Cor. Graham og Kennedy 8t«. Phone: 21 834 Heimilis Tals.: 38 62« DR. G. J. SNÆDAL TannJíeknlr 614 Somerset Biock Cor. Portage Ave og Donald St. Talslml: 28 889 Giftinga- og JarSarfara- Blóm nieB litliun fyrirvara BIRCH Blómsali 593 Portage Ave. Tals.: 80 720 St. John: 2, Ring 3 A. S. BARDAL 848 Sherbrooke St. Selur Ukklstur og annast um flt- farir. AlJur útbúna'Bur sa beztj. Enn fremur seiur hann allskonar minnlsvarBa og legstelna. Skrifistofu talis. 86 607 HelmlUa Tals.: 58 302 Athygli! Komir5 rneð næstu lyfjaávísun- ina yCar til vor. Þaulæföir sér- fræðingar annast um alla ljrfja- samsetningu. INGRAM'S DRUG STORE 249 Notre Dame Ave. Gagnvart Grace kirkjunni. A. G. JOHNSON 907 Confederation Iiite BId«. WINNIPEO Annast um fasteignir manna. Tckur að sér at5 ávaxta sparifé fólks. Selur eldsábyrgtj og bií- reií5a áíbyrgSir. Skriflegum fyr- irspurnum svaraö samstundis. Skrifstofusími: 24 283 Heimaslmi 33 328 J. J. SWANSON & CO. I IiIMITED Re ntalí Insurance RealEstate Mortgages 600 Paris Building, Winnlpeg Pohnes: 26 349—^26 840 Emil Johnson SKRVIOE ELEOTRIO Rafmagna Gontractlng — Atti~ kyns rafmagsndhöld seld og vtð þau gert — Eg sel Moffat og McClari/ Eldavélar og hefi 'þmr «1 sýnis á verkstæði tnini*. 524 SARGENT AVE. (gamla Johnson's byggingin vlo Young Street, Winnlpeg) Verkst.: 31507 Helma.: 87 M« Verkst. TalS. Hehn* Tato.i 28 383 *• »•* G. L. STEPHENSON PIiTJMBER Allskonar rafmagnsáhöld. *to straujárn, víra, allar tegnnnir M glösum og aflvaka (battertoB) VERKSTOFA: «7« HOMK MP. Tals. 24 153 NewLyceum Phata Studio Kristín Bjarnason eig. 290 Portage Ave, Winnipeg Næst við Lyceum leikhúsið. Islenzka bakaríið Selur besctu vörur fyrir lsogato ?er8. Pantanlr ftfgreiddar baeM fljótt og vel. Fjölbreytt orral. Hreln og Upur TiCskiftL Bjarnason Bakingf Co. 676 SARGENT Ave. Wlnntpef. Pbone: 34 298 Auðtrúa þú aldrei sért, aldrei tala um hug þinn þvert; það má kalla hyggins hátt, að hugsa margt, en skrafa fátt. Tak þitt æ í tíma ráð, tókst, þó æ sé lundin bráð. Vin þinn skaltu velja þér, sem vitur og þar með tryggur er. HaMgrímur Pétursson.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.