Lögberg - 14.06.1928, Side 3

LÖGBERG, FIMTUDAGINN 14. JÚNÍ 1928.
Blt. 3.
Fréttabréf.
Borgarfirði, um sumarmál 1928.
Kæru Borgfirðingar vestan hafs,
Heilir og sælir!
Þá vil eg enn á ný senda ykkur
nokkrar línur vestur yfir hafið,
og færa ykkur með þeim þakkir
fyrir allar ykkar hlýju kveðju-
sendingar.
Hálft ár er nú liðið, síðan eg
skrifaði ykkur mitt síðasta bréf.
Er það sá helmingur ársins, sem
oft hefir orðið þungur í skauti hér
“á heimsenda köldum”. En þessi
blessaði vetur var svo mildur og
veðrahægur, að elztu menn muna
ekki eftir betri vetrum. Hafa nú
komið átta vetrar í röð, hver öðr-
um betri. Þurfa menn því ekki
að kvarta undan vetrarharðind-
um frá þessum siðustu árum. Alt
til jóla mátti heita að jörð væri
snjólaus á láglendi. úr því snjó-
aði við og við með hægviðri. Var
snjór á jörð nálægt sex vikna tíma.
Varla hefir sézt snjóföl nú tvo
síðastliðna mánuði. Fyrir löngu
er nú lóan komin, gaukar og þrest-
ir; ómar nú alt loftið af marg-
rödduðum fuglasöng. Dag eftir
dag skín sólin í heiði frá morgni
til kvelds. Hæstu jöklarnir skarta
i enn þá í hinum fannhvíta vetrar-
feldi, sem hvorki sézt á blettur eða
hrukka. Af hálsum og hinum
lægri fjöllum er nú blessuð vor-
sólin þegar búin að bræða ailan
ís og snjó. Sumarblómin eru nú
að skjóta upp fyrstu frjóöngun-
um, en fara sér nú hægt, því dögg-
ina vantar. Svo er eins og nátt-
úran sé búin að kenna þeim þau
heilræði, að fara ekki of snemma
á fætur, þó veður leyfi. Vor-
harðindin hafa orðið svo mörgu
blóminu að bana. — Víða gengur
nú allur fénaður sjálfala, og líð-
nr vel, þar sem beitilönd eru góð.
En á hinum svokölluðu léttings-
jörðum er sauðfé gefið, þar til
kominn er bithagi af nýgræðingi.
Eru menn líka hættir að tefla á
tvær hættur með fénað sinn.
'Nú standa menn við voryrkju
frá morgni til kvelds, eftir því sem
tími og heilsa leyfir. Er nú af
sem áður var, er vinnukonur stóðu
á túnum dag eftir dag og gengu
frá einu taðhlassinu til annars og
börðu með klárum, þar til þau voru
mulin í salla. Nú eru slík vinnu-
brögð alveg úr sögunni. öllum
áburði er nú dreift út með skófl-
um og síðan mulinn með slóðum,
er ýmist einn eða tveir hestar
ganga fyrir. Er það bæði fljót-
legra og léttara verk en hin
gamla aðferð. Nokkrir mala á-
burð enn þá í taðkvörnum, en
mikið eru þær að Ieggjast niður.
Sama er að segja um hina eldri
sléttunar-aðferð með ofanafristu,
að því er nú lítið gert hér um
Borgarfjörð. Aftur á móti fara
þar til ráðnir jarðabótamenn bæ
frá bæ og sveit úr sveit. Flytja
þeir plóga og herfi og vinna svo
á bæjum eftir því sem menn hafa
fyrir fram pantað. Er hér aðeins
að byrja á stöku stað notkun hins
útlenda áburðar. Er talið víst, að
það beri nokkurn, árailgur. Ýms-
ir eru byrjaðir að þurka mýrar
með djúpum skurðum, og eftir
reynslu þeirra, sem að því hafa
unnið, einkum í grend við Reykja-
vík, þá kostar það ekki svo langa
bið, að breyta óræktarmýrum í
fögur og grasgefin tún.
Allir blómagarðar eru hér í
barndómi, enn sem komið er. En
ár frá ári vex áhugi fyrir ræktun
útlendra blómjurta og trjáteg-
unda. Gefa þær litlu tilraunir
beztu vonir um það, að margt af
því tagi geti lifað hér með góðri
aðhlynningu. Er alt slíkt bæði
11 unaðar og prýði. Eg vil nota
þetta tækifæri til að geta þess hér,
að síðasta vetrardaginn voru
gróðursett hér tré frá Ameríku.
Voru þau send mér í þeirri von,
að þau kynnu að lifa hér. Um
leið og eg þakka hér með send-
andanum bæði vinsamlegt bréf og
þessa plöntusendingu, vil eg nú
geta þess, að sending þessi kom
með beztu skilum. Voru henni
veitar viðtökur með þakklátum
huga og miklum fögnuði. Bar
svo vel í veiði, að hér er nýr
blómagarður, sem nýbúið er að
planta í bæði ýms blóm og nokkr-
ar trjátegundir; er heimilisfólk
mitt mjög elskt að þessum reit,
og leggur sig til með það að hlúa
þar að hverri plötnu og blómi.
Nú var þessum amerísku trjástik-
um veitt viðtaka sem góðum fóst-
urbörnum og voru þær settar nið-
ur í þennan blómagarð. Var reynt
að fylgja leiðarvísir gefandans að
öllu leyti. Og til þess að gera
þessa tilraun fullkomnari, var hús-
frú Helgu Hannesdóttur á !Skán-
ey afhent nokkuð af plöntum þess-
um til verndar og varatektar. Er
hún ein áhugamesta skógræktar-
kona hér um slóðir; þess utan
hefir hún skjólasamt og frjósamt
land. Nú er þess beðið með eftir-
væntingu, hvort íslenzk mold get-
ur vakið plöntur þessar til lífs.
Eitt tel eg víst, að hér sé um að
ræða þá fyrstu tilraun með þessa
trjátegund. Maður er við því bú-
inn, að taka því sem öðru mótlæti,
ef þessar plöntur geta ekki lifað
hér. En fögnuð mikinn yki það,
að sjá þær teygja blómanga upp
úr moldinni. Til fróðleiks skal
eg geta þess, að þessi vinsamlegi
og hugulsami íslandsvinur, sem
(trjáplönturnar sendiö heitir
Kristján Jónsson frá Sveinatungu,
dóttursonur Pétur í Norðtungu.
Og um leið og eg sendi Kristjáni
alúðarkveðju mína fyrir óverð-
skulduð vinahót, vil eg segja hon-
um að vinur hans, ólafur Kláus-
son frá Steðja, er á lífi ásamt
konu sinni. Eru þau við góða
líðan í Gröf í Reykholtsdal. Send-
ir ólafur nú þessum kæra forn-
vini sínum hjartkæra kveðju. Síð-
ar verður Kristjáni tilkynt, hvort
trjástikur hans deyja eða dafna.
Þá á ein öldruð kona hjá mér
vinsamlegt og langt bréf frá 20.
des. f.á. Sendi eg henni beztu
kveðju mína hér með og þakka
henni vinarþelið. Hún mun skilja
við hverja eg á, þótt eg nefni ekki
heiti hennar.
Eg treysti öllum, sem senda
mér línur að vestan, að misvirða
það ekki, þó eg svari þeim öllum
sameiginlega með Lögbergsbréf-
um mínum, sem eg læt flytja bezta
þakklæti mitt til fornra og nýrra
vina. Af hinum mðrgu og kær-
komnu bréfum, og kveðjusending-
um, hefi eg sannfærst um það,
hve héraðsfréttir eru vel þegnar
vestan hafs. Er mér því ljúft að
segja frá því, hvað gerist hér í
nærsveitum, þar sem þið, Vest-
menn góðir, óluð manninn á ykk-
ar bernsku og æskudögum. Þang-
að veit eg að hugir ykkar leita
oft bæði í vöku og svefni,
Nú er mikið bæði rætt og ritað
um Þingvallahátíðina tilvonandi,
1930, og heimsókn ykkar Vest-
manna í sambandi við þau hátíða-
höld. Varla þarf að draga það í
efa að þið Borgfirðingar verðið
með í þeim félagsskap, þrátt fyr-
ir það, þó það hljóti að kosta mik-
ið fé. Eitt er víst, að alment rík-
ir hér pá hugsunarháttur, að
hvort seni| Vestur-fslendingar
verða fleiri eða færri, sem offra
bæði fé og tíma til þess að líta
sína gömlu, kæru ættjörð þá, að
þeir mættu allir finna þann yl
anda gegnum viðtökurnar, sem
gæfi það til kynna, að hér væri
að mæta bræðrum og systrum.
Því þótt hafið sé breitt, sem skil-
ur, og langt um liðið frá því þið
kvödduð ættlandið, þá hafa
bræðra og systra böndin ekki
slitnað, heldur þvert á móti orð-
ið jafnvel traustari.
Fátt hefir gerst sögulegt hér
um slóðir frá því eg skrifaði ykk-
ur síðast. Einkum eru það skólar
héraðsins, sem vekja líf og hreif-
ingu, bæði fyrir líkama og sálir
hinna ungu. Má meðal annars
geta þess, að hin svo kölluðu náms-
skeið færa líf og áhuga í hina
ungu sem á þeim sitja. — Bænda-
námsskeið var haldið á Hvanneyri
frá 29. jan. til 5. febr. Voru þar
um 70 fastagestir, auk þeirra, sem
komu á daginn úr nágrenninu.
Voru haldnir fimm fyrirlestrar
dag hvern, sem námsskeiðið stóð
yfir, og umræðufundir á kvöldum.
Gekk alt þá með hinni beztu stjórn
undir umsjón hins vinsæla og at-
kvæðamikla skólastjóra, Halldórs
Vilhjálmssonar. Var alt svo fast
skorðað og skipulegt, að hvaðeina
var framkvæmt á sínum tíma,
bæði með fótaferð, borðhaldi, fyr-
irlestra og kveldfundi. Heimil-
isbragurinn var svo vekjandi og
unaðslegur, að karlarnir, sem
komu úr afdalafámenninu, urðu
eins og ungir í annað sinn og fóru
að skeggræða um framtíð og fram-
farir. Meira bar þó á bjartsýn-
inni hjá þeim ungu og óreyndu,
en alt fór hið bróðurlegasta fram,
þótt skiftar yrðu skoðanir við og
við. — Stjómmálin, eða hin svo-
kallaða pólitík, er vanalega sett
hér til síðu á jiessum námsskeið-
um, enda eru þá friðslitin vana-
legast vís, þegar mál þingflokk-
anna koma til sögunnar.. Það eru
ungu áhugamennirnir, sem verð-
ur tíðræddast um ræktunarmögu-
leika og fjölgun býla í sveitum
landsins; er sú hugmynd góðra
gjalda verð, en það hefir lengi
þótt hægara að kenna heilræðin,
en halda þau. Það er námsbraut-
in, sem brosir hlýrra við mörgum
æskumanninum og á þá braut
keppa fleiri og fleiri án tillits til
þess, hvort það offyllist ekki af
þeim mönnum, er embætti vilja
skipa.
Allir kennarar Hvanneyrar-
skólans héldu fyrirlestra á náms-
skeiðinu; eru þeir, auk Halldórs
Vilhjálmssonar skólastjóra, Þór-
ir Guðmundsson, sonur séra Guð-
mundar, sem um eitt skeið var
prestur í Gufudal; iSteingrímur
Steinþórsson, úr Mývatnssveit;
Þorgils Guðmundsson frá Valda-
stöðum í Kjós. Auk þeirra fluttu
fyrirlestra, prófessor Ágúst H.
Bjaranson, garðyrkjufr. Ragnar
Ásgeirsson, Kristleifur á Stóra-
Kroppi, Guðmundur Jónsson frá
Torfalæk í Húnavatnssýslu, og
Helgi Hannesson úr Rangárvalla-
sýslu. — Fyrirlestrar þessir voru
víst allir mjög vel þegnir og sátu
allif gestir hljóðir, meðan þeir
voru fluttir. \ Einnig voru þá nem-
endur skólans meðal áheyranda.
Sá sem oftast talaði og hafði mest
til brunns að bera, var prófessor
Ágúst Bjarnason.
Siðasta kvöldið, sem námsskeið-
ið stóð, var rætt um það, að flytja
héraðsskólann frá Hvítárbakka á
einhvern þann stað í bygðarlag-
inu, sem notaður yrði hverahiti
til upphitunar á skólahúsinu. Var
einkum talað um Reykholt eða
Kleppjárnsreyki, sem hentugasta
staði. Flestir munu hallast að
Reykholti sem heppilegustum
skólastað, meðal annars fyrir
hina fornu frægð þess staðar. —
Byrjaði Halldór skólastjóri á því,
að leggja fram 1000 krónur sem
gjöf þessu máli til stuðnings.
Safr.aðist þá strax frá námsskeiði
og gestum nálægt 6,000 kr. í lof-
orðum , bæði í peningum og
vinnu. 1 flestum sveitum hér-
aðsins eru menn, sem halda þessu
máli vakandi; en hvenær það
kemst í framkvæmd, er enn nú ekki
hægt að segja. ISvo bólar strax á
skoðanamun um það, hvern stað
eigi helzt að velja, því víðar eru
hverir. Hin svo kallaða hréppa-
pólitík er ekki heldur alveg út-
dauð enn, þótt hún sé mikið farin
að hrörna frá því sem var, er hún
var í blóma sínum. — Það verður
ekki ofsögum sagt af því, hve alt
er stórmyndarlegt á Hvanneyri í
því sem lýtur að viðtökum þess-
ara mðrgu gesta, sem skiftu hund-
ruðum síðasta kvöldið. Er það
ekki sízt kvenfólkið, sem verður
mikið á sig að leggja til þess að
afgreiða slíkan gestafjölda. Það
er nú að verða að orðtaki hér á
landi, að kalla slíkar námsskeiðs-
vikur “sæluvikur”, og þykja þær
bera nafn með rentu, hvað
Hvanneyri snertir. Þaðan fóru
allir nú, eins og áður, með glöð-
um huga og hlýjum endurminn-
ingpm um hina góðu og glæsilegu
húsbændur og alla þá, sem að því
unnu að láta öllum gestum líða
sem bezt.
Hvítárbakkaskólinn er nú ef til
vill í meiri blóma en nokkru sinni
fyr. Hefir í vetur verið, auk
hinnar bóklegu fræðslu, iðnaðar
kenslu. Hinn þjóðkunni lista-
maður, Rikkharður Jónsson, var
um tíma við skólann að kenna
teikningar og útskurð. Tóku þátt
í námi hjá honum 15 manns auk
skóflanemenda. — (Sjigríður !Guð-
mundsdóttir frá Lundum hefir
kent þar fjölbreyttan vefnað, og
Bjarni Árnason frá Brennistöð-
um í Flókadal hefir kent þar bók-
band. — Þar hafa líka verið kend-
ir fornir þjóðdansar, sem auka
mikið á fjölbreytni og skemtun.—
Það er eins og strax hafi risið hér
ný alda með komu Rikkharðs að
Hvítárbakka, sem vekur menn til
þess að æfa skurðlistina sem ís-
lenzkan heimilisiðnað. Hafa nú
á ýmsum bæjum verið smíðaðir
munir með margbreyttum út-
skurði og áletrun, og úr hag-
löiksmann^ höndum eru slíkir
hlutir til heimilisprýði; auk þess
sem alt slíkt æfir menn í hagleik
og smekkvísi. — Nú er skólastjóri
á Hvítárbakka Lúðvík stúdent
Guðmundsson, ættaður úr Rvík.
Er hann tengdasonur Hallgríms
Níelssonar á Grímsstöðum í Álfta-
neshreppi. Er þessum nýja skóla-
stjóra talið það meðal annars til
gildis, að hann glæðir hjá nem-
endum virðingu fyrir verklegri
iðni. Hefir það víða viljað brenna
við hér á landi, að á skólunum
hafa menn drukkið í sig þá skökku
skoðun, að líta niður á þá, sem
verklegu störfin hafa á hendi
Jörðin Bær í Andakílshreppi er
nú seld Jóni H. Þorbergssyni
bónda á Bessastöðum á Álftanesi.,
Söluverð jarðarinnar er 35 þús-
und krónur. Flytur Jón þangað
í vor, og kaupir búpening allan,
sem þar er á jörðinni. Jón Þor-
bergsson, er þjóðkunnur maður
fyrir starfsemi sína í sauðfjár-
kynbótum. Hefir hann dvalið
bæði í Noregi, Danmörku og Skot-
landi og kynt sér kynbótamál og
búpeningsrækt. Hefir hann skrif-
að bækur um það mál. Hann er
fjörmaður, glaðvær og áhugasam-
ur. Þingeyingur er hann að ætt
og uppruna. Kona Jóns er Elín
Vigfúsdóttir frá Gullberastöðum í
Lundareykjadal. Eru þau hjón
bæði vel gefin og vel metin.
Hermann Þórðarson, bóndi á
Glitstöðum í Norðurárdal hefir
selt Glitstaði, ættaróðal sitt. Er
kaupandinn Eiríkur Þorsteinsson
frá Hamri í Þverárhlíð. Söluverð
jarðarinnar 16 þúsund krónur.
Eiríkur er giftur Katrínu dóttur
Jóns bónda Einarssonar á Sig-
mundastöðum í Þverárhlíð. Flyt-
ur Jón með tengdasyni sínum að
Glitstöðum, en Hermann flytur
aftur að Sigmundarstöðum. Er
Hermann tengdasonur séra Gísla
Einarssonar í Stafholti.
Þá má geta þess, að á þessu
sumri verður unnið hér að því
mikla mannvirki að brúa Hvítá
hjá Ferjukoti. Eru nú að sögn
komnir þangað um 39 verkamenn,
sem vinna að undirbúningi verks-
ins. Verður brú sú hin bezta sam-
göngubót, sérstaklega fyrir Anda-
kíl, Skorradal og Lundareykjadal.
Er nú vegur fullgerður að og frá
brúarstæðinu.
Heilsufar hefir verið með betra
móti iþennan vetur, þó ýmsir
kenni heilsubrests. Einkum er
það botnlangabólga, sem nú er
orðin svo óvenju algeng. En sjald-
an veldur hún hér líftjóni. Hepn-
ast læknum næstum alt af að
bjarga sjúklingum með upp-
skurði. Brjósthimnubólga er ann-
ar sá sjúkdómur, sem hefir verið
hér mjög algengur síðastliðið ár.
Er hún svo þrálát, að ýmsir ganga
hér með hana enn þá, sem veikt-
ust í fyrra sumar.
Hér í Borgarfirði hafa fáir
nafnkendir látist síðan eg skrif-
aði mitt síðasta bréf. Þessum
man eg eftir: Valgerður Bjarna-
dóttir, kona Eyjólfs Gíslasonar á
Hofstöðum í Hálsasveit; var hún
komin hátt á áttræðis aldur. Þor-
steinn Jónsson frá Stór-Ái í Hálsa-
sveit dó í Reykjavík úr krabba-
meini í hálsi; var um sextugt.
Sveinn Oddsson, kennari á Akra-
nesi, kominn yfir sjötugt. Hall-
dóra Hallgrímsdóttir, ekkja eftir
séra Jón Sveinsson á Akranesi;
var á áttræðisaldri, búin að vera
lengi skert á viti.' Tómas Þor-
steinsson á Akranesið áður bóndi
í Arnþórsholti í Lundareykjadal.
Guðni Guðmundsson á Hvítanesi í
Skilmannahreppi, um sextugt.
Nú er liðið á 45. ár, síðan Þórð-
ur Þórðarson prófastur í Reyk-
holti lézt. Hann var talinn að
bera höfuð og herðar yfir alla
borgfirzka presta á sinni tíð, og
þó víðar væri leitað. Var það
mælska hans og andagift, en þó
einkum rækt hans við fræðslu
barna, er hann varð nafnkendast-
ur fyrir. Hvorki átti hann börn
eða maka á lífi, er hann lézt. Eng-
inn minnisvarði hefir verið lát-
inn á leiði hans; þar til nú er það
ráðið, að það verði gert í sumar.
Eru upphafsmenn að því þeir
frændur, Árni Björnsson á Brenni-
stöðpm og Þorbjörn Sveinbjarn-
arson á Fróðastöðum. Eru
það nú að eins hinir eldri
menn, sem muna séra Þórð, sem
stóðu undir handléiðslu hans í
bernsku. Og nú verða það þeir
fáu, sem hér eru enn á lífi af
þeim, sem aðallega er ætlast til
að leggi fram fé til þessa minnis-
varða. Af því mér er kunnugt
um það, að nokkuð af fermingar-
bðrnum séra Þórðar er á lífi vest-
an hafs, þá get eg þessa hér þeim
til fróðleiks.
Nú verð eg að biðja ykkur að
fyrirgefa og afsaka, þótt bréf mitt
sé fátæklegt og flausturslegt.
Sólin og sumarið kallar nú alla
út, sem vinnu eru vanir og vetl-
ingi valda, leiðast því hugir
sveitamanna frá blöðum og bókum
til hinna óumflýjanlegu starfa.
Hinn hexði og blái vorhiminn og
hinar fjölbreyttu náttúruraddir
gera lífið létt og glæða nýjar von-
ir og nýja starfsþrótt.
Að síðustu óska eg þess, að þetta
sumar, sem hér byrjar svo fagurt
og frítt, verði ykkur, kæru Borg-
firðingar, og öllum löndum vestan
hafs, gott og gleðilegt. — Rit-
stjóra Lögbergs sendi eg einnig
góða kveðju með kærri þökk fyrir
fróðleik og skemtun, sem blað
hans flytur.
Lifið svo heilir og glaðir, kæru
vinir! Ykkar með vinsemd,
Kr. Þ.
■Nokkur pennafeil eða ritvillur
hafa slæðst í mitt síðasta bréf frá
veturnóttum 1927. — Ingibjörg
Skúladóttir í Norðtungu var fædd
22. apríl, ekki 2. apr. Grímur
Steindórsson á Grímsst.. dó 1862,
ekki 1892 Kona Jóns Kristjáns-
sonar hreppstjóra á Kjalvararstöð-
um hét Kristín Einarsdóttir, ekki
Katrín. Kr. Þ.
“Á glapstigum.”
“Pálnatóki traustur
ók frá landi.
“Ferðir jók um sílasvörð,
iSeglin skóku veður hörð.”
“Á glapstigum” er ritgerð eftir
Ármann Björnsson, í Heimskringlu
og gefst mönnum á ný tækifæri á
því, að virða fyrir sér þennan
mikla mann að hans áliti, sem ris-
inn er upp meðal Vestur-íslend-
inga.
Ekki er víst sanngjarnt að tala
um manninn sem naut, þótt hann
viðhafi þann rithátt sjálfur. Sá
ritháttur- er hreint ekki algengur,
en tilheyrir honum sérstaklega og
má hann eiga einkaleyfið í þeirri
grein, að eg held óáreittur. Eg
legg það undir dóm almennings,
hvor okkar sýnir meiri stórmensku
á ritvellinum, eða hvor okkar vill
láta bera meira á sér. Það vill
svo vel til, að almenningur yfir-
leitt er réttsýnni en Ármann
Björnsson frá Winnipegosis, sem
auðsjáanlega líkist manninum, sem
sá nafnið sitt ritað með stórum
stöfum inni og úti, hvar sem hann
fór, og lagði svo, auðvitað, á stað
í þeirri von, að yfirvinna allan
heiminn.
Hvernig er mögulegt, að sýna
meiri stórbokkaskap, en að í stað-
inn fyrir að tala um ritgerð mót-
mælanda síns, að líkja honum við
naut, og segja mönnum langa sögu
um hvernig kálfar og eldri naut
haga sér, þegar þau eru látin út.
Hann hefði getað sparað sér ó-
makið að segja þ á sögu. Af ýmsu
sem ber á góma i fyrri ritgerð
hans, hefðu menn getað getið sér
til, að á þessu sviði dýraríkisins
ætti hann algerlega heima. Sein-
ast í ritgerð þessari, “Á glapstig-
um”, segir hann: “Þú, J. E., ger
þú grein fyrir því, sem eg hefi
hér bent þér á, og gerðu það eins
og eg ætlast til, eða þegiðu.” —
Sú er meiningin, þótt ekki sé orð-
rétt eftir haft. Þykir ykkur það
vera gorgeir í honum, piltar?
Hvort að vísan, sem hér er um
að ræða, sé verðlaunaverð eða
hvernig eigi að skilja hana, segi
eg ekki neitt. “Meistarinn mikli”,
Ármann Bjarnason, verður að
eiga um það við Pálma og nefnd-
ina hina fyrri.
Eg er nú þegar búinn að benda
á, hvað mikill sálarfræðingur Ár-
mann þessi er, í grein þeirri, sem
hann er vondur út af. Líka sýndi
eg hvað mikill rímsnillingur hann
er. Eg benti líka á að listræni og
dulspeki myndi kenna í þeim af
kvæðum 'h^ns, sem eg skil ekki.
Ekki gleymdi eg heldur rökfræði
þessa snillings! Engu af þessu er
svarað.
Auðvitað vissi eg það, að Ár-
mann tilheyrði dýraríkinu. En eg
var ekkert að brjóta heilann um,
hvaða flokki hann tilheyrði. Það
kom ekki málinu við.
Svo er úttalað um þetta af
minni hálfu.
Jóhannes Eiríksson.
Frá íslandi.
Rvík, 5. maí.
Gunnlaugur Claessen læknir hef-
ir samið rit um Röntgensgeisla-
skoðun á sullaveikum sjúklingum
og hefir ritið hlotið viðurkenningu
sem doktorsrit við Karolinska In-
stitut í Stokkhólmi. — Ritið verð-
ur gefið út í Stokkholmi, á ensku,
og fer doktorsvörnin fram með
haustinu.
Þórður Sveinsson yfirlæknir á
Kleppi, hefir af konungi verið
sæmdur prófessorsnafnbót.
Á síðasta Fiskiþingi var sam-
þykt að kjósa skyldi fimm manna
nefnd, til þess að athuga mögu-
le’ka til lendingarbóta í Þorláks-
höfn, er komið gætu bátaútveg að
að notum. Átti fiskiþingið að út-
nefna tvo, sýslunefnd Árnessýslu
tvo, og landsstjórnin einn. Kaus
fiskiþingið þá Jón ólafsson og
Geir Sigurðsson, en sýslunefnd
Árnesinga kaus þá Júlíus Guð-
mundsson og Bjarna Eggertsson
á sýslunefndarfundi á dögunum.
Landsstjórnin hefjr tilnefnt
Bjarna Eggertsson. — Kemur nú
nefndin saman í Þorlákshöf í dag
til þess að byrja þar starf sitt. —
Af hálfu eigenda Þorlákshafnar
mæta þar og þeir Magnús Sig-
urðsson og Halldór Þorsteinsson.
Enn fremur Magnús Magnússon
skipstjóri. Jón Þorláksson hefir
eitt sinn gert áætlun um kostnað
við lendingarbætur þar eystra.
Eins hefir Jón ísleifsson gert á-
ætlun um verk þetta. Hefir hann
nýlega samið ítarlega skýrslu um
þetta mál.—Mbl.
Seyðisfirði, 8. maí.
Seinustu bátarnir eru nú komn-
ir heim frá Djúpavogi og Horna-
firði. Góður aflj er þegar á sjó
gefur. Dálítil síld og loðnuveiði
í lagnet og landnætur. í einu
kasti hafa fengist 18 tunnur. Var
síldin seld til beitu á 50 kr. tunn-
an.—Mbl.
ísafirði, 8 maí.
\
Mokafli hefir verið undanfarn-
a viku í öllum veiðistöðvunum við
ísafjarðardjúp, jafnt á árabáta og
vélbáta, alla leið inn að ögurnesi.
Síld veiðist í Skutulfirði og fsa-
firði innra.
Bjarni Þorsteinsson, aldraður
maður í Bolungarvík, fanst fyrir
skömmu örendur við brimbrjót-
inn.
FOIKSONG VVO HMDKRVFTJ llSTIVFl
WHVNIPIG^JIM I9-S3
Sýnir hinar margbreyttu listir, er innflytjendurnir
frá Evrópu hafa með sér flutt.
Fimtán þjóðflokkar í fallegum þjóðbúningum,
söngvar og dansar.
Fegurð, unaður og skraut.
Sýning á Made-in-Canada handiðnaði, sem
CANADIAN HANDICRAFTS GUILD
stendur fyrir,
þar sem iðnaðarmenn og iðnaðarkonur hafa
unnið að.
Prentaðar upplýsingar með myndum fást hjá
ROYAL ALEXANDRA HOTEL
Winnipeg, Man.
eða hjá
hvaða umboðsmanni félagsins
Canadian Pacific
^^_bMARTIN & CO.
ÞAÐ ER MIKIL HJALP
OG
HAGNAÐUR FYRIR YÐUR
Að Færa Yður í Nyt
VORA HÆGU BORGUNAR-
SKILMÁLA
Vér höfum einnig lækkað verðið mikið
Fyrir KVENFÓLKIÐ
Kápur-Alfatnað- Kjólar
Með
ALLRA LÆGSTU BORGUNARSKILMÁLUM
KAPUR
Vanaverðið er $15.95 til $49.50
$4.95 til $35.00
ALFATNAÐIR
Vanaverðið er $29.50 til $49.50
$19.75 til $39.50
KJÓLAR
Georgettes, Crepes de Chine.
Vanaverð $12.95, $15.75,
$19.75, og $24.75
Fært ofan í
$9.75
Craysheens, Fujis, Ravons
og Printed Silks
$3.95 til 19.75
LEATHERETTE
SLICKERS
$9.75 til $12.75
FOX CH0KERS
á einu verði
$19.75
MARTIN
Easy PajTnents Limited
2nd Floor Wpg. Piano Bldg., Portage and Hargrave.
L. HARLAND, Manager.