Lögberg - 14.06.1928, Qupperneq 7

LÖGBERG, FIMTUDAGINN 14. JÚNÍ 1928.
Bls. 1
AMBUK
er bezta meðalið, sem |
þek t er við sólbruna,
hitasárum, eczema, sár-
um fótum, stungum og
bólum á hörundi; nærinjr |
fytir hörundið.
Fæst í ollum Iyfjabúðum 50c
“Hnausaför mín.”
Svo heitir bók, sem dr. J. P.
Pálsson í Elfros gaf út í vetur,
eftir sig. Áður hafði sagan kom-
ið í Heimskringlu.
Af því þeir eru til, sem álíta, að
ef maður er ekki á sama máli um
alla hluti og einhver annar, þá
hljóti manni að vera afar illa við
þann, hinn sama, þá skal eg taka
það fram, að mér er vel við dr.
Pálsson. Hann hefir oft komið á
heimili mitt sem læknir, og æfin-
lega hefir okkur hér liðið eitthvað
betur, þegar hann fór, en þegar
hann kom; stundum stórlega það.
“Hnausaför mín” er rituð í
gamni, eða svo er tilætlun höf.
f mínum augum skiftist hún í gam-
anfrásögn, meiri parturinn nokkr-
ar ádeilur, einar tvær ekta, aðr-
ar óekta, og fáeinar hneykslanir.
Það hefir stundum verið talað
um það, hvort íslendingar væru
kímnis-skáld eða ekki. Merkur
maður sagði einu sinni í bréfi til
annars, að sér fyndist þeir ekki
geta skrifað “humor”, til þess
væru þeir alt of “sarkastiskir”.
Sá er við tók, sagðist hafa maldað
í móinn, en erfitt fanst honum
samt, að finna sínum orðum full-
komna festu.
Það er tvent, sem skemmir
venjulega gamanskáldskap íslend-
inga, það er, að alvörumál þeirra
liggja þeim svo þungt á huga, að
þau blandast inn í það, er þeir
vildu sagt hafa til gamans; hitt
er kesknin, það er: kuldinn, hark-
an í eðli þeirra.
Það er satt, að út af alvöruníál-
um að nokkru skrifar Mark Twain
sögurnar Tom Sawyer og Huckle-
berry Finn, einkum þá síðari.
Engum, sem les hana, getur
blandast hugur um, að neyð
drengsins, er í rauninni tilefni
\ sögunnar. Það er erfitt að í-
mynda sér öllu meira erfiði einni
mannssál, en Huckleberry Finns
að uppfylla boðorðið: “Heiðra
skaltu föður þinn” — þegar mað-
ur sér þá persónu og sambúð
þeirra feðga. En þó skáldið dragi
fram hipar broslegu, og um leið
afar-náttúrlegu hliðar kvennanna,
sem eru að 'hafa betrandi áhrif á
Mf þessara drengja, líka meistara-
lega, stríðið milli "‘holdsins og
andans,” þá dregur hann hvergi
dár að því afli, sem þær í rauninni
lúta og vilja að drengirnir lúti og
er auðsjáanlega menningarmeð-
alið.
Af því kesknin tilheyrir óhefl-
uðu manneðlinu, er hún venjulega
tileinkuð “trúleysingjum”. Það
er enginn vafi á því, að því fjær
sem hugsunarhátturinn er Guði og
þeirri lotningu, sem mannssálin
öðlast við tilraun til athyglis um
hann og verk ’hans í hvívetna, því
miskunnarlausari verður hún í
viðskiftum við lífið, orðum sem
öðru. En því miður hafa sann-
trúaðir íslendingar látið sjá bletti
keskninnnar á verkum sínum, ekki
í ádeilu skyni, sem er þá oft hægt
ag finna sanngjarna afsökun held-
ur að eins í því skyni, að láta
hlæja að sér, þó það hjyggi að
hjarta annara og væri í raun-
inni ekkert hlægilegt, né heldur
neinum til góðs að vera sýnt.
Dr. Pálssyni tekst eins vei að
rita til gamans og ððrum fslend-
VAR TAUGAVEIKLAÐUR
OG MAGl
Nuga-Tone bygði hann upp.
Hér er merkilegur boðskapur
peirra, sem veikir eru: “Eg i
mælt sterklega með Nuga-Tc
f/no3 °g meS1ali' 8em bætir hei
una og eykur kraftana,” se
ía,ra,e? Morris, Jr.. W
?; a e>ph.a, Pa. Eg var tauj
veiklaður og magur, en ein flaí
vL^Uíra7,Tone hJ’álPaði mér st
kostlcga. Þetta sýnir h\
Nuga-T°ne getur gert.
Nuga-Tonc hefir veitt meir
niiljon karla opr kvenna krafta
anægm, sem hafa verið veikluð
biluð a heilsu. Það er ekk
betra meðal til fyrir lystarlei
meltingarleysi, gasi í maganú
nyrnaveiki, blöðrusjúkdómum.
megrun, aflleysi , svefnleysi, b;
verk og öðru slíku. Nuga-Tc
hjalpar manni stórkostlega á
um dógum. Fáðu þér flösku
reyndu þetta sjálfur. Þú gei
keypt Nuga-Tone alstaðar j
meðul eru seld, og ef v
,yinur binn sk-vlcii ekki hí
raeð.alið við hendina. þá láttu ha
panta það frá heildsöluhúsinu.
ingum. Hann strandar hér og þar
á sömu skerjum og margir aðrir
hafa gert; þess á milli er sigl-
ingin góð. Þeir þættir bókarinn-
ar, þar sem hvorki alvörumál né
keskni komast að, eru eins góðir
og nokkuð annað af sömu tegund,
af því er eg hefi séð eða heyrt.
Gamanið gengur í augu fólks og
þarf ekki að orðlengja um það
meir. En gallana, eins og þeir
koma mér fyrir sjónir, ætla eg að
minnast á.
Mér þykir nafnið “Skramban”
næsta óviðeigandi, þó í gamni sé.
Eg vil ekki sjá neina mannssál
gera gælur við skrattann; ætti
enginn að lána höfuð sitt undir
slíka “skírn”, jafnvel þó hann ætti
óveglegra nafn að skírnarnafni en
Jóhannes. Svo læt eg úttalað um
það.
í inngangsorðinu að riti sínu,
talar höfundur um að til séu “þau
mál, þeir siðir, þær stefnur og þeir
straumar, sem eg vildi feginn sjá
komið fyrir kattarnef eða falla
fyrir stapa.”
Við sjáum nú, að höf. á áhuga-
mál og fínnum, þegar við lesum
bókina, að hún litast hér og þar
af ómjúkri sókn og vörn í þeirra
hlífð.
Þá “gránar nú gamanið” sem
menn segja, því einum þykir það
bezt, sem öðrum þykir ófært; og
þannig er nú einmitt ástatt með
læknirinn og mig í sumum tilfell-
um. Samt er ekki stóra spursmál-
ið, hvað einum eða öðrum finst,
mér eða öðrum, heldur hvað gott
er og gagnlegt. Það varðar öllu,
hvort menn eru að leggja það
pund, sem þeim var'trúað fyrir, á
altari Guðs, eða þeir eru að leggja
það á altari óvinarins. Hvort þeir
eru að lyfta með því mannkyninu
til æðra veldis, eða fella það í
saurinn og myrkrið.
Það eru aðal atriðin, sem gilda.
Kirkjan, auðvald og hervald eru
þau mál, sem, eins og skáldum er
gjarnt til, höfundpr virðist hafa
andúð á.
öll öfl, sem að einhverju leyti
setja höft á mennina, góð og ill,
og tefja þeim frelsi, frá illu eða
góðu.
Á blaðsíðu 64 er þessi klausa:
“Nú er að verða tvísýnt um, að
kirkjan veiti fylgi sitt herferðum
og kristilegum alþjóðamanndráp-
um. Þessi nýjasta guðfræði”
Cgamanrugl, sem þér þeir félagar
voru að setja saman), “getur aft-
ur á móti samvizkusamlega otað
mönnum út í stríð og lofað eilífri
hvíld að launum. Mundi þetta
duga öllu betur en von jim að
vinna helvízt krossmörk.”
«., ódch”rge 1 ilgtf“oirðiT kju um
Flestir munu játa, að hér sé
komið út í ræðuefni, er taki alt
gaman af. (ÍÞenna kafla ritar sá
af félögum dr. J. P. IP., er kallast
Landan). Hatrið á kristindómi
logar upp úr öllu gamni, allri
fyndni.. Andstæðingar kirkju og
kristindóms sjá öll vígaferli stafa
þar frá. Þeir sjálfir og þeirra
flokkar eru með hreinar hendur
og sálir(?) Hafa aldrei komið af
stað illindum, aldrei brotið boð-
orðin, samkvæmt þeirra eigin
dómi. Sjáandi sjá þeir ekki, að
kristindómurinn er það hjarta,
hvar út frá öll viðreisn mann-
kynsins stafar. Allar líknarstofn-
anir, allar menningarstofnanir,
hverju nafni sem nefnast, eru æð-
ar út frá kirkjuni — æðar út frá
krossi Krists. Orðatiltækið “hel-
vízk krossmörk” er því síður en
svo “humoriskt”, það er hneyksli,
stórhneyksli, stærsta sneykslisorð-
ið í áminstri bók.
Þess má gera ærinn mun, hvort
vígaferli eru framin í þarfir
sannleikans eða lyginnar, það er:
réttar eða óréttar. Vóg Illugi
bróðir Grettis menn, er hann varði
bróður sinn, en hvor þeirra Þor-
björns önguls varði réttinn þar?
Svo má víðar finna fyr og síðar.
Víst hefir dr. J. P. p„ förlast sýn
á málunum, síðan fyrir nokkrum
árum. Þá heyrði eg hann flytja
ræðu, sem margir dáðu, og sá
hann þá vel að upphaf hins illa á
“hin arma kerling, fóstra þín”____
þrællundin, illmenskan af ein-
hverri tegund, eins og konungs-
lund Grettis fann, svo grátlega
sem hann var staddur. Mundi
Kristi mikið gagn að Gretti nú,
þó á öðrum fæti væri, eftir svo
langa viðkynningu, fyrst hann
varði mál hans svo drengilega þá,
undir sverðseggjum og ólífur af
sjúkleika og sárum.
Eitt skal játað, að efins þykir
mér, hvort rétt sé að sæma þá, sem
víg hafa unnið, jafnvel í réttar-
ins þágu, krossmerki. Mannvígin
verða æfinlega svo fjarri hinu
sanna eðli sálarinnar, að kenni-
teikn þeirra eru bezt grafin og
gleymd. Líka, og það er aðal-
atriðið: Krossinn er helgur fyrir
þann, er á honum dó, sigraði dauð-
ann og alt sem undir orðið dauði
getur talist, en tók einskis líf, —
að eins gaf sitt. Þótt krossinn
tákni böl og skelfingu, rís helgi
hans, fyrir þetta og upp fyrir það,
og táknar öllu fremur sigur.
Vér ættum öll að biðja Guð þess
að mennirnir öðluðust, sem fyrst,
nægan kærleiksmátt í sálir sínar,
til þess að sigrast á öllu því illa,
sem til er í heiminum, án þess að
bera vopn hverir á aðra. Krossinn
er magnstöð kærleikans, því hon-
um birtist mönnunum hjarta
Guðs. Hann verður þeim því
nauðsynlegasti og mesti vegvíájr-
inn.
Þá er ekki drengilegt né sæm-
andi mentuðum manni, að draga
dár að þeim, sem fylgja Guðs orði,
en það gerir höfundur á bls. 35,
þó þar megi um segja sem oftar,
að sjaldan láti sá betur, sem eftir
hermi, því vart munu nútíðar-
prestar tönglast á orðunum, eins
og höfundur gerir þar, og vel
hlýtur hann að vita, að ekki er
það göfugmenskan, sem að slíku
hlær.
Þá fellur maður í stafi jrfir
þeirri léttúð, að minnast á “svefn
postulanna” innan um þá lýsingu
sem þar er á undan gengin. Það
getur aldrei verið gaman að
“tragedíum”, jafnvel þó bara
venjulegir menn eigi hlut að máli,
hvað þá þeirri, sem 'hér er snert.
Og víst er enginn vandi, jafnvel
mannssál, sem minna hefir á að
skipa, en dr„ Pálsson, að rita, ef
öllu má rusla saman svona, svo
sem honum hættir helzt til mikið
við í þessari bók víðar, sem hér.
Þá eru tvær athugasemdir, sem
telja má ekta ádeilur, en það er
draumurinn um skrafskjóðuna og
bendingin, þar sem hann gefur
“babbítanum” (en svo nefnir höf.
ríkismenn, einkum hveitikaup-
menn), í samtalinu hjá bóndan-
um. Auðmagn, sem annað stór-
afl, í einstaklinga höndum, telja
menn hættulegt. Ekki er eg þeirr-
ar skoðunar, að auðurinn sé í
sjálfu sér slæmur, heldur góður,
enda telur höfundurinn það svo
auðsjáanlega; þegar misferst
brúkun hans, og það er oft, er það
vitaskuld göllum mannanna að
kenna. Eitt fyrirkomulag getur
líka gefið því, sem miður má fara,
meiri byr undir vængi, en annað.
iEg tel víst, að það sé óttinn við
þessa misbrúkun, tilfinningin fyr-
ir kúgun, sem talar' fyrir munn
læknisins um ríkismanninn og fá-
tæklinginn, er þá mál hans heil-
brigt, þó lítt séu gerðir upp
reikningar á milli ríkra og fá-
tækra þarna. Hitt tel eg óheilt
og ó'holt, að sýna þann mann, sem
hann vænir um svo mikið mann-
féagsböl, vænta “styrks oð ofan”
til slíkra starfa. Það gengur
skrefi nær en skyldi. Það er
komið út fyrir þá félagsheild, sem
við köllum kirkju, og stefnir að
því afli, sem á bak við hana
stendur. Setningin er því næsta
grunnhugsuð og er hvorki til gagns
né gamans.
Svo kemur hann að mönnunum
aftur og kirkjunni sjálfri, á sömu
blaðsíðu og segir: “Þá hló bab-
bítinn kuldahlátur og sagðist
þurfa að bera betlikerið um
kirkjuna klukkan, ellefu.”
Það væri gerandi fyrir Jóhan-
nes læknir að kynna sér hnöttinn,
sem hann er á, dálítið betur, og
það, sem er að gerast á honum,
því annað hvort hefir hann ekki
gert það nógu rækilega, eða
fölskva slær nú á margt, sem
nauðsynlegt er að hann viti.
Hvað er kirkjan að gera?
Hún er, sem fyr, að kenna
mönnum rétta veginn til að lifa
lífinu. Hún er að klæða þá
nöktu, seðja þá 'hungruðu, upp-
lýsa þá fáfróðu, vernda þá veiku
og vitja þeirra sjúku. Hún held-
ur uppi stærsta “utanbæjarstarf-
inu”, heiðingjatrúboðinu.
Hvernig á hún að gera alt þetta
eða nokkuð af því, nema að hafa
fé?
•Og hvar er frjálslegra fyrir-
komulag, en einmitt hjá kirkj-
unni hér í landi, til þess að hafa
saman fé? Hvergi.
Hvaða maður myndi eiga þá
auðmýkt til í sálu sinni, eftir að
hafa gert alt það, sem höfundur
kirkjunnar hefir gert fyrir menn-
ina, að ganga í kring og biðja um
skilding fyrir þá aumustu á jörð-
inni, þegar hann gæti tekið það
án þess að biðja? Enginn.
f vetur fór hér um einn ágætur
maður, séra Taylor að nafni, í
þarfir Biblíufélagsins brezka og
erlenda. Hann hafði myndir að
sýna utan úr heominum og sögur
að segja úr ýmsum þáttum mann-
lífsins, (á móti honum tók hér og
með honum var sóknarprestur
okkar, séra Carl J. Olson), — og
voru myndir þessar svo miklar og
merkilegar, að ekki er það fróð-
leiksfús maður, sem ekki hefði
viljað leggja eitthvað á sig til þess
að sjá þær og heyra.
Meðal annars, sem hann sagði
frá og sýndi myndir af, er það,
að á Indlandi ríkir sú hugmynd,
að verði kona ekkja, áður en hún
er tíu ára að aldri, þá sé dauði
mannsi hennnar hennar skuld.
Hún er því út rekin úr mannfé-
laginu. Fyrir þetta flækjast á
strætum og vegamótum þúsundir
stúlkna, er verða, eftir stuttan
tíma á allan hátt siðspiltar kon-
ur. Ekkert stendur á milli þess-
ara ógæfuvera og hinna siðfáguðu
meyjanna, nema kristindómurinn.
í þarfir þeirra er það, sem dr.
Pálsson kallar “betliker.” Ef
hann ætti ástvin á meðal þessara
hröktu smælingja, myndi hann þá
taka því með góðu, að viðleitni
þeim til bjargar, væri gerð hlægi-
leg, jafnvel smánarleg?
En hann á ástvini á meðal
þeirra, því sannleikurinn er sá,
að þessar fótumtroðnu mann-
eskjur eru systur læknisins, alveg
eins og þær eru systur prestanna,
sem voru að reyna að vekja at-
hygli á bágindum þeirra.
Þær eru á meðal þeirra, sem
Jesús Kristur sérstaklega fól sin-
um umsjónarmönnum, er hann
sagði: “Gæt þú lamba minna”—
eða þegar hann sagði að það, sem
gert væri sínum smæstu, það væri
sér gert. Og þó að dr. J. P. Páls-
son hafi ekki tekist á hendur að
prédika guðspjöllin, hefir hann
samt gengið í lið með Guði að
vernda lífið, þar sem hann er
læknir. Þess utan oft í daglega
lífinu sýnt, að sál hans er snort-
in af sömu tilfinningu og “bab-
bítans með betlikerið”, eða ann-
ara, þeirri, að vilja líkna þeim
uamustu, þá fyrir utan “köllun”
lífsins, ef ekki innan hennar.
Þá hefði eg kosið, að sjá lækn-
irinn sleppa orðtækinu, sem
gömlu konunni er eignað. Siðað-
ur maður verður oft að neita sér
um að segja ýmislegt, þó það gæti
kallast “smellið”, af því hann
finnur, að það er ekki sómasam-
legt, og lýtir hann því-
Yelgefinn maður er of góður til
þess að gerast trúðari í höll hinna
lægstu tilhneiginga mannssálar-
innar. Og svo, þegar ofan á góða
náttúrugáfu, að búið er að menta
þann hinn sama svo vel, að hann
hefir fullkomið umboð til þess að
leitast við að lækna meinsemdir
mannanna, þá er sanngjarnt að
ætlast til, að hann leigi sig ekki
í slíka stöðu.
Raruvv. K. G- Sigbjörnsson.
Fundur var haldinn í samkomu-
húsi Hayland og Vogar bygða 30.
f.m., til að ræða um þátttöku 1
fiskisamlaginu nýstofnaða. Mættu
þar flestir útgjörðarmenn úr Siglu-
ness, Vogar og Hayland bygðum.
Skúli Sigfússon þingmaður og
Páll Reykdal frá Lundar, höfðu
boðað fundinn, og voru þeir báðir
mættir. Þeir fluttu löng erindi
um málið, og nauðsyn þess félags-
skapar. Röktu þeir sögu fiski-
verzlunarinnar undanfarin ár, og
sýndu í hvert óefni komið væri
með fiskisölu. Einnig skýrðu þeir
frá lögum og reglugjörð félags-
ins, og hvöttu menn til að ganga
í félagið nú þegar. Var gjörður
að ræðum þeirra góður rómur.
Þá tóku ýmsir bygðarmenn til
máls og lögðu spurningar fyrir
fundarboðendur, og var þeim
flestum svarað greiðlega.
Þá óskaði Páll Reykdal, að bor-
in væri upp tillaga í þá átt, hvort
fundarmenn væru þessu máli
hlyntir; var tillaga sú samþykt í
einu hljóði. Engin andmæli komu
fram gegn stefnu félagsins, en
ýmsir létu í ljós, að þeir væru
þessu máli ekki nægilega kunnug-
ir, til að taka endilega ákvörðun
nú þegar.
Þá var stungið upp á þriggja
manna nefnd til að vinna að
framgangi þessa máls hér í bygð-
inni fram að næsta aðalfundi.
Þessir hlutu kosningu: Jóh. Ker-
nested, Geirf. Pétursson og Jón
Jónsson. Var þeim gefið umboð
og gögn í hendur til að innrita
menn í félagið, en tími vanst ekki
til að innrita marga. því áliðið
var dags.
Það er fátítt, að fundir séu
eins vel sóttir hér eins og þes i
fundur var, enda má fullyrða, að
menn hafi yfirleitt sterkan áhuga
fyrir þessu mál', og líklegast þyk-
ir mér, að flestir eða allir útgerð-
armenn í þessari bygð, verði
gengnir í félagið fyrir aðalfund.
Margir vilja kynna sér betur lög
félagsins, sem ekki hafa enn ver-
ið auglýst almenningi, að fullu,
áður en þeir ákvarða sig til fulls.
— Það mun vera með félag þetta,
sem flest annað, að menn verða
ekki á eitt sáttir um ýms ákvæði.
Það sem einn álítur nauðsynleg
skilyrði, álíta aðrir ófrjálst og
enda skaðlegt. En lengi má leita,
að svo fullkomnum lögum eða
reglum, að eng'pn hafi út á neitt j
að setja í byrjun. Reynsla verð- j
ur að skera þar úr, hvað hag-
kvæmast verður. Enda mun verða
hægt að breyta lögum þessum á
hverjum aðalfundi, ef þau reyn-
ast óheppileg. Mestu varðar, að
taka sem fyrst til starfa, en eyða
ekki tímanum í sundrung og ráð-
leysi.
Vogar, 5. júní 1928.
Guðm. Jónsson.
Samtal Jóns og Bjarna.
Jón: Sælinú, Bjarni.
Bjarni: Sæll og blessaður, Jón
minn. Gaman að sjá þig. Nokk-
uð að frétta?
Jón: Ja, eg man nú ekki eftir
neinu sérstöku, svona rétt í svip-
inn.
Jón: Nú jæja, það rigndi dug-
lega núna á fimtudaginn; eða
fanst þér það ekki?
Bjarni: Já, það var blessuð
náðargjöf, að fá þá rigningu.
Mér leið vel þann dag, er eg horfði
út um gluggann minn á regndrop-
ana falla jafnt og þétt. Og margt
kom mér þá í hug.
Jón: Já, en mér leið ekki alveg
eins vel„ Eg var nefnilega á leið-
inni heim vestan frá Skarði. Eg
var á Ford mínum, en vegirnir
urðu brátt ófærir, og þegar eg
kom á “dompinn”, valt Ford gamli
ósköp rólega út í “dids”, og þar
liggur hann enn. Eg komst heim
um nóttina fótgangandi, holdvot-
ur, og leirugur upp á haus.
Bjarni: Hafðir þú nokkuð í
kollinum, Jón minn?
Jón: Ja, það getur nú varla
heitið, það var svo undur lítið, að
eg tel það ekki. Að eins fáeinir
dropar, sem góðkunningi minn
gaf mér.
Bjarni: Jæja, Jón minn, máske
þú hefðir nú komist klaklaust
heim á Ford þínum, hefðir þú
ekki bragðað dropana. En slepp-
um því, þessi mikla úrkoma leið-
^lOélsbach
Low Pressure
Refrigeration
Áhald, sem er nauðsyn-
legt núá dögum. TrygS-
ir fjölskyldunni góða
heilsu og þægindi. Held-
ur matnum óskemdum
og bragðgúðum. Pram. ____
leiðir nógan is og gerir matinn lystúg-
an. Veitir mikil þægindi án fyrirhafn-
ar og óþæginda. Komið og sj&ið kæU-
skápinn. pað heyrist ekki til þeirra.
Hægir borgunarskilmálar.
i
Elzta Eimskipa-samband til Canada
SkrifiO til:
THE CVNARD LINE
?70 MAIN STREBT,
WINNIPBG, MAN.
1840—1928
Cunard eimskipafélagið býður fyrirtaks fólks-
flutninga sambönd við Noreg, Danmörk,
Finnland og Island, bæði til og frá eanadlsk-
um höfnum, (Quebec í sumar).
Cunard eimskipafélagið hefir stofnsett ný-
lepdu- og innflutningsmála skrifstofu I Win-
nipeg, og getur nú útvegað bændum skandi-
navískt vinnufðlk, bæði konur og karla.
Skrifið á yðar eigin tvngumáU til undir-
ritaðs félags, er veita mun allar upplýsingar
ókeypis.
pað er sérstaklega hentugt fyrir fólk, sem
heimsækja vill skandinavísku löndin, að ferð-
ast með Cunard skipunum.
Eitt meðal hinna mörgu hlunninda, er Cun-
ard félagið býður, er það að veita gestum
tækifæri á að svipast um i London, heimsins
stærstu borg.
cOa til
10,053 Jasper
Ave.
EDMONTON
eOa
209 Eight Ave.
CALGARY
eOa
100 Pinder
Block
SASKATOÖN

ir af sér mestu blessun fyrir land
og lýð.
Jón: Já, við ættum að fá gott
“kropp” í ár, ef rignir oftar eins
og rigndi á fimtudaginn.
Bjarni: Já, uppskeran er alger-
lega komin undir tíðinni. En
horfurnar nú eru alveg ákjósan-
legar.
Jón: Já, það væri gaman að
vita um það núna, hvernig “kropp-
ið” verður í haust.
Bjarni: Ætlar þú ekki að geta
til, hvað hveitiuppskeran verður
mikil í ár, í þremur vesturfylkjun-
um, Manitoba, Saskatchewan og
Alberta, og reyna að ná í fallegu
myndina eftir listamanninn okk-
ar góðkunna, hann Emile Walt-
ers
Jón: Ja, eg hefi ekkert hugsað
um það. Eg held, að það sé ekki
til neins fyrir mig að reyna. Er
myndin verulega falleg?
Bjarni: Þvi ekki að reyna?
Sjálfsagt að reyna. Hver einasti
íslendingur ætti að reyna. Mynd-
in kvað vera hreinasta meistara-
verk og mesta stofuprýði. Og það
er bara sjálfsögð kurteisi gagnvart
listamanninum, að allir kaupi
miða, og þá sem flesta. Á þann
hátt getum vér sýnt honum dálitla
viðurkenning, sýnt og sannað, að
oss þykir vænt um hann, að vér
kunnum að meta list hans, og að
vér erum stoltir af að eiga annan
eins listmálara í hópi okkar
Vestur-íslendinga. Eg er að hugsa
um að skrifa til Jóns Bjarnasonar
skóla, og bjóða þeim að selja
nokkra miða, þvi þeir ættu að
ganga út bæði fljótt og vel. Þú
kaupir af mér fyrir fimm dollara.
Það má ekki minna vera.
' (Framh.)
McDONALD-OURE UIMBER CO.
Limited
Sash, Door, Mouldings
Interlor Flnish
Sérfrœðingar í öllu sem að harðvið-
argólfum lýtur, og aðeins um bezta
efni að ræða.
Balsam Wool, Insulation
Tals. 37 056 812 Wall Street
EIN FJÖL EÐA VAGNHLASS
ÖRUGGARI og STERKARI BYGGINGAR
Það kostar minna að byggja járnvarðar byggingar. Fer ekk
ert til ónýtis. Þarf ekki að borga há vinnulaun.
Bárujárn fyrir þak og klæðningar. Vér byggjum ávalt fyrir
skemdum, eða gerum fyrir þeim.
VÉR BÚUM EINNIG TIL
Ceilings Hog Troughs Tanks
Conductor Pipe Implement Sheds Troughs
Eavetrough Metal Lath Ventílators
Garages Shingles Well Curb
Granaries Stock Troughs Weathervanes
Upplýsigar og verðlisti ókeypis.
WESTERN STEEL PRODUCTS, Limited
WINNIPEG
Calgary. Edmonton. Rigina. Saskatoon. Vancouver.
HAFIÐ ÞJER VINI í GAMLA LANDINU
SEM VILJA KOMA TIL CANADA?
Ef svo er, og þér viljið hjálpa þeim til að komast til
þessa lands, þá finnið ose. Vér gerum allar nauðsyn-
legar ráðstafanir.
ALLOWAY &CHAMPION, Rail Agents
UMBOÐSMENN FYRIR ALLAR EIMSKIPALÍNUR
667 Main Street, Winnipeg. Sími 26 861
eða hver annar Canadian National Railway umboðsm.
FARÞEGJUM MŒTT VIÐ HAFNARSTAÐINN OG LEIÐBEINT TIL ÁFANGASTAÐAR
CANADIAN NATIONAL RAILWAYS
FARBRÉF
TIL og FRÁ
TIL
ALLRA STAÐA
1 HEIMI