Lögberg - 24.11.1932, Blaðsíða 2

Bls. 2.
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 24. NÓVEMBER 1932.
í
Hugu
rinn hvarflar víða
Eftir G. Elíasson.
(Framh.)!
Þar næst fórnfæringar andinn,
lundinum fagra að mig minnir, á
landinu hans Björns frá úlfsstöð-
um sumarið 1893 til gleði o!g virð-
ingar lárviðarskáldinu okkar ó-
dauðlega, sem þá var kjörinn til
að mæta á heimssýningunni, sem
þá sáttgirnis andinn og meðlíðun-! haldin var i Chicago, sem fulltrúi
ar andinn, og síðast en ekki sízt ís]ands.
trúar andinn á alt það sem gott Það má ]ega orð lþesgi j bókinni
Chicagoför
er og göfugmannlegt.
Auðvitað er mar'gt fleira, sem' gestinn. Þau
kemur til greina, en þetta eru að- abrif a minn
al aflböndin, skilurðu nú?
Eg er ekki í efa um, svaraði eg,
að úr þessu megi vinna svo að vel
fari í þessháttar verki. En verð-
ur ekki erfitt að núa saman þessa
aflþætti og þá nógu trausta til að
halda svona stórkostlegum brúm,
mín, eftir heiðurs-
höfðu einkennileg
veika skilning, og
partur af þeim hljóðar þannig:
“Hér lærðu fætur mínir fyrst
að vappa, tunga mín að dra&a í
mál og heili minn að hugsa. Hér
buðust mér flest þau tækifæri,
sem fljótast og bezt framleiða
mannsins fulla þroska; hér er
VERULEGT HEILSULYF
Flefft alt fölk, þ6 elnkum þaB, aem kom-
ÍS er yflr miSjan aldur, þarfnast hresslngar-
lyfja tll þess aS halda fullu fjBrl. Fyrir
œSI löngu veitti sérfræSingur þessu sérstaka
athygll og gerSl tllraunir til þess aS flnna
upp viSelgandi meSal. Honum lánaBist þaS
aS lokum og nefndi þaS Nuga-Tone. Nö
nota þftsundir þetta figæta lyf, sér tll bless-
unar. t»aS fæst 1 lyfjabflSum, og skerfur.
sem nægir I mánuS, kostar einn dollar.
svo þær hrynji ekki þegar mestj jan(iið engin stjúpa, sem telur
reynir á, úr þessu afar misjafna | eftir bvern bita og sopa, sem
upplagi og lyndiseinkunnum, sem barninu er réttur, heldur sönn
maðurinn virðist útbúinn með? j móðir, sem telur það sjálfsagt, að
Nei, og aftur nei. Menn verða barninu sínu sé fúsum og frjáls-
bara að taka vitið og skynsemina um vilja veitt alt sem það þarfn-
esm gpð hefir gefið þeim til réttr- j ast til lífsviðurhalds og uppbygg-
ar yfirvegunar, og þá er brúin ingar.”
bygð. j Hvort fólkið yfirleitt hefir bor-
Og þeir tímar koma, alveg eins ið gæfu til að þessi orð mættu al-
og vegirnir yfir landið, og farar- gerlega verða að virkilegleika, er
tækin yfir höfin og í loftinu batna bezt að mér meiri og upplýstari
öld af öld. Eins þokar brúar- menn segi álit sitt um. En það
smíðinu áfram yfir jökulárnar og hefir ekki verið móðurinni að
lognhyljina í mannslundinni og kenna; hún hefir miblað yfirfljót-
mannssálinni. j anlegri mjólk úr brjóstum sinum
Eg er glaður yfir þvi að heyra handa öllum börnunum, í orðsins
að þetta er sannfæring þín, svar- fylstu merkingu.
aði eg, að framtiðin feli þetta íj En hvað segirðu mér frá Can-
skauti sínu. ada, þar sem þú átt heima nú?
Og hamingjunni sé lof fyrir, aðj Eg get Htið gagt þér þaðan>
eg heyrði þessi skáldlegu orð af nema að Montreal er stærsta borg.
vörum þessa mikla stjórnmála- in. það vex vinviður austur hjá
manns ykkar íslendinga, og eg stórvötnunum og Niagara fossinn
vona að þau festi djúpar rætur, er talinn að vera vatnsmesti foss
hjá íslenzku þjóðinni; og hjá öll- } heimi.
um þjóðflokkum yfir heimsbygð-j Hefirðu ekkert meira um hið
ina allra átta milli; en hvort eg fagra Canadaland að segja?. Það
sé þá tið nema í hillingu, það er er el{1{i vel greinilegt að vera kom-
mér hulið.
inn heim til fósturjarðarinnar
Hann svaraði: Maður, sem kem- jafn fréttafátækur af sínu nýja
ur frá annari eins frelsisins fimb- kjörlandi.
ulstorð og þú, ættir að vera bjart-j Eg býst við> að g]íkt megi ti]
sýnn. Segðu mér eitthvað frá sanns vegar færast.
Ameriku. Hefirðu komið til New En eg býst við að þú hafir ]eg.
^ork’ ið Lögberg á fyrirfarandi árum,
Eg kvað nei við því, en sagðist 0g það er ólíklegt að jafn skýr
hafa lesið, að þangað kæmu flest maður hafi farið fram hjá grein.
skip; það væri önnur stærsta unUm, sem þar hafa staðið með
b°rg heimsins, með sex miljónum fyrirsö'gninni: “Canada, framtíð-
íbúa, og sum stórhýsi væru þarj arlandið”, og hafa hvorki eg ríða
56 lofta há. Frelsisstyttan stend-j aðrir þar miklu við að bæta
ur á eyju við innsiglinguna; hún. f sömu svipan hvarf mér mað.
heldur á rafmagnsblysi og raf-j urinn> sem eg hafði verið að ta]a
Ijós skín úr aulgunum; svo stór við. Allur mannfjöldin var horf-
er hún, að 40 menn hafa staðið í' inn, alt fagra landslagið og útsýn-
einu innan í höfðinu á henni; það- j ið; eg Var horfinn I anda á æsku-
an er mikil og fögur útsýn. j stöðvarnar alla leið vestur undir
í Aleghani fjöllunum eru mestu [ Snæfellsjökul, tóm hraun og
kola- og járnnámur í heimi; slétt-1 klettaklungur. Eg var berfættur
an þar vestur af er eitthvert, á gangi a fjörusteinunum o!g
mesta og bezt jarðræktarsvæði
heimsins, alla leið suður að Mexi-
coflóa.
Þar er Mississippi, sem margar
þverár falla í og er ein þeirra
Missouri, sem er lengsta á í heimi.
Fyrir vestan þessa sléttu, eru
Klettafjöllin; þar eru kindur og
þar eru málmar.
í Wyoming ríkinu er Yellow
Stone Park, það er þjóðgarður;
þar eru mörg hundruð villudýr
friðuð; þar eru fossar, jöklar og
skógar og hverir.
Old Faithful er í Yellow Stone
Park; hann hefir gosið á hverjum
klukkutíma, nótt og dag, síðast-
liðin 50 ár.
Það er ekki með öllu af tómri
léttúð, þegar Bandaríkjamaðurinn
hrópar þrefalt húrra, þegar hann
hugsar til þeirrar stundar, sem
skáldið á við, er hann kveður:
“Gnoðin óð um eyja band,
öskrar Leifur: Þarna er land,
Fegnir taka firðar höfn,
fara i land af kaldri dröfn.
En hvað golan andar hlý,
alt er reifað skógi í.
Heldur þeim í brún þá brá,
björkum á þeir hríslur sjá,
köngla smáa af berjum blá,
blakta frá þeim, dó, dó, ná.”
Landið er fagurt og frítt, það
er ekkert efunarmál, og elskulegt,
rog mennirnir hafa prýtt það á
margan hátt með miklum mann-
hraungrjótinu, alveg eins og á
ungdómsárunum; mig logsveið í
iljarnar, það vætlaði úr þeim
blóðið hér og hvar; það fór hroll-
ur um mig, og eg hrökk upp úr
þessum vakandi eða sofandi hug-
Ieiðin!gum mínum. Hafði mig
virkilega verið •- að dreyma, eða
voru að sannast á mér orð skálds-
ins, þessi órjúfandi virkilegleiki
manns undirvitundarinnar, lög-
málið óskiljailega:
“í átthagana andinn leitar,
þó ekki sé þar feitt til beitar;
forsælu þar finnur hjartað,
þó fátækt sé um skógarhögg.
Sá er mestur sælu gróður,
sem að vex í skauti móður;
rótarslitinn visnar vísir,
þó vökvist hlýrri morgundögg.”
Lesarinn verður að virða mér
til vorkunnar þennan útúrdúr. Eg
leit í kringum mig, Bílstjórinn
hafði verið trúr sínu ætlunar-
verki, við vorum komin alla leið
til Pembina.
Það var farið að kvölda; nótt-
in með sínum húmskuggum var
að færast yfir jörðina; loftið var
að verða hálf drungalegt. Sam-
ferðafólkið vildi komast sem fyrst
heim til sín.
Er það ekki einkennilegt, hvað
þetta orð “heim” hefir mikið seið-
andi aðdráttarafl; að vera á leið-
inni heim. Er það þá aðallega
það, sem maðurinn þráir, eða er-
virkjum. En mér detta oft í hugj um við ekki “öll á leiðinni heim”?
orðin hans Barða Skúlasonar, semj Það er vonandi.
hann mælti í samsætinu nafn-| Við höfðum þess vegna sama
fræga, sem IJountainbúar héldu í sem enga viðdvöl í Pembina.
Númer 81 kalla Bandaríkjamenn
keyrslubrautina, sem byrjar við
Iandamærin; það er talin að vera
Iengsti akvegur í Ameríku; eftir
honum má keyra alla leið suður
fyrir Panama' eiðið; það er máske
lengsta akbraut, sem enn er til í
heiminum. En brátt beygðum við
út af henni, vestur á leið til
Cavalier, sem er ljómandi snoturt
þorp við hina svo kölluðu Tunguá.
Skýin voru á dreifingu um him-
inhvolfið; það sáust blika stjörn-
ur á milli þeirra, sem þó hurfu
annað slagið. Mér fór að verða
plássið kunnugt; það komu óaf-
vitandi fram í huga mínum orð
skáldsins þessi:
“Oft á kvöldin sé eg sindra
sjöstirnið um mjúkleit ský,
eins og leiftur flugna fjölda
flæktan sjálfan möskvum í.”
Kvæði þetta stóra rann upp í
huga mínum, langir kaflar úr
því: “Dagrenningu úr djúpi sál-
ar dökkbrún augu sýndu Ijóst.”
Það yrði ekki tekið 1 blöð eða bæk-
ur, þó eg eða aðrir ætluðu að láta
prenta alt sem þeim dettur í hug.
Það er ekki hægt að ætlast til
þess. Maður lifandi, nei, það til-
heyrir ekki því tímabili, sem nú
stendur yfir að sökkva sér niður í
dáleiðandi verk skáldanna, þó þau
séu ginnandi; það þarf að rita um
búskap og stjórnmál, einkum um
búskap. Þetta ættu allir að vita,
sem á pennastöng halda, jafnvel
þó penninn sé alveg ónýtur. Nú
er um að 'gjöra, að drífa búskap-
inn, þó mig sé farið að syfja. Tím-
inn og aldirnar eru að breytast,
en eg er nú gamall og farinn að
þreytast, sagði hann Mr. Borg-
fjörð, og þá má ú trúa því að rétt
sé til getið. Það er alt gott, sem
frá honum kemur.
• Eins og rósabjarma breiðum
bregði á hvítföl norðurljós. Hvar
voru nú blessuð norðurljósin? Eg
sá þau ekki. Maður sér ekki alt,
sem mann lan!gar til að sjá. Ljós
í glugga, aðdáanlega fallegt pláss.
Eg hugsaði;
“Enn þó standi uppi ég
eins og boginn hlynur,
þú ert genginn grafar ve'g,
gamli, trúi vinur.”
í dag mér, á morgun þér, stejulur
á fyrstu síðunni í lífsbókinni okk-
ar allra. Aftur, ljós; þetta er
heimili iSigurgeirs Stefánssonar,
mannsins hennar Rósu systur
minnar tvær mílur vestur og mílu
suður frá bænum Cavalier. Þá er
hún nú komin heim. Enn þá ljós,
heimili Helga Jónssonar; Þrúða-
kona hans hafði verið ein af sam-
ferðafólkinu frá Winnipeg. Fara
inn í hús. Drekka kaffi. íslenzk
gestrisni. Hún bygði skála um
þjóðbraut þvera, segir fallega,
gamla sagan. Það má með sanni
segja um Dakotabúa, eins og í
öðrum bygðum, þar sem ísleríd-
ingar búa í þessu landi; hvar sem
maður kemur, er sannnarlega
gestaskáli um þjóðbraut þvera.—
Aftur fórum við á stað. Kvöldið
var fagurt. “ó, þú Igríma, njóla,
nótt”, segir Björn Gunnlaugsson.
Falleg er njóla, en eg var alt af
að hugsa um kvæðið Locksley
höll. Uppbyggilegra væri nú að
hugsa um búskapinn, hvernig upp-
skeran líti út. Ekki sem verst.
Það hefir 1-ignt meira hér en fyr-
ir norðan línuna. Já, rétt er nú
það. Það ri!gnir sjaldan fyrir
norðan línuna, þegar rignir fyrir
sunnan hana. Það er ekki að bú-
ast við því, tollurinn—tollurinn.
Segðu það nú, ef það mætti alt
vera eins og engin merkjalína
væri. Strætisljósin í Hensel; á-
fangastaður; ferðamaðurinn verð-
ur feginn hvíldini; gott að koma
til !góðra kunningja og “fá innan
frænda síns veggja að fara í upp-
búið rúm”, eins og Guttormur
skáld kemst að orði.
Eg sofnaði fljótt, áhyggjulaua
fyrir komandi degi, fyrir öllu líf-
inu. “Eg á mér kóngsríki fimb-
ulvítt, fáð, fagurt og sólheiðríkt
draumanna láð”; svo kveður Jón
okkar ólafsson, og það hefir
meiri mönnum en mér þótt svöl-
un í því að hugsa þá sömu hugsun
sem sína einu og sönnu leiðar-
stjörnu.
Miðvikudagurinn 1. júní rann
upp bjartur og heiðríkur, döggin
glitraði á stráum og blómum sem
voru svo fjarska þyrst, en höfðu
nú, eftir hitann og þurkinn, feng-
ið að drekka; sólskin og svalandi
vindur eftir skúr; er nokkuð til,
sem er meira endurnærandi l'yrir
vegfarandann, sem er að flækjast
um fornar stöðvar, þar sem hver
einasti blettur hefir einhverja
sögu að segja, sögu, sem í raun-
inni virðist að vera lítils eða jafn-
vel einskis virði, og aldrei verður
með öllu skráð, og að eins þögnin
geymir, en hefir samt sitt gildi
fyrir unglinginn á eyðimörkinni,
sem viltist, af þvl eyktamörkin
voru svo yfirtaks óskýr og alt
reyndist öðruvísi en honum sýnd-
ist.— Ó, þú tími, ó, þú flug, Stend-
ur þar.
Eg var svo heppinn að hafa
skruddu' í brjóstvasanum á káp-
unni minni; eg settist niður og
fór að lesa. Fyrirgefðu mér, les-
ari góður; eg gleymdi að líta á
| titilblaðið og blaðsíðutalan var
j máð af. Gáleysið er erfðasynd.
' Hvernig stóð á því, að þetta gat
| farið svona? Sástu ekki, að þessi
j braut var miklu óógreiðfærari?
Já, hvernlg stóð á því? Spurðu,
spurðu, eg get alls engu svarað.
“Lof mér bara að lifa í ró
j og liðnum tíma að gleyma”,
| segir hún Herdís Andrésdóttir.
Sérðu þá ekki, að skýin eru að
dragast saman? Það er óveður i
nánd, og þú ert ekki vel útbúinn
I fyrir stóreflis þrumuveður.
Komi hvað sem koma vill, mér
er lífsins ómögulegt að skiljast
við hólinn minn. Ertu alveg frá-
J vita, maður! blásinn og ber sand-
Jhóll! Hvaða aðdráttarafl getur
j hann haft? Á stað. Eg skal á-
byrgjast, að sjálfur Gabríel mundi
ekki vilja vera hér og bíða eftir
þér. Eg hefi ekki heyrt neitt
þessu líkt. Eg vildi bara að það
I sannaðist nú á þér það sem skáld-
ið kvað á Kaldadal, alveg eins og
orðin standa, það gæti máske
gert þér gott:
“Eg vildi að það yrði nú ærlegt
re!gn
og íslenzkur stormur á Kalda
dal.”
Eg vildi bara halda áfram með
kvæðið og heimfæra orðin algjör-
lega upp á þinn tiktúruskap;
“Svo þeir geti skolfið og skamm-
ast sín,
sem skjálfa vilja. Það er þeim
gott”.
Ætli þú verðið þá ekki feginn að
hypja þig í burtu?
Jæja, sittu kyr, styddu hönd
undir kinn og horfðu út i geim-
inn.— Það fór að létta til í loft-
inu; það ætlaði ekki að koma ó-
veður. Það var þá ekki alveig
víst að þrumuveðrið dyndi yfir,
þó illa liti út.
KAUPIÐ AVALT
LUMBER
hja
THE EMPIRE SASH & DOOR CO. LTD
HENRY AVE. EAST. - - WINNIPEO. MAN. ■
Yard Offlce: 6th Floor. Rank of Hamllton Ohambcrs.
Þóra Jónsdóttir Johnson
Hún andaðist á heimili dóttur
LEIKIÐ A BÓNDAKONU.
Fyrir skemstu ætlaði bóndakona
frá Pommern að ferðast til Stettin
að gamni sínu. Hún settist inn í
járnbrautarvagn og hafði í kjöltu
sinni tösku með nokkru af pening-
um í. Sat hún þarna ein, þangað
til tveir menn komu inn í vagninn
o'g voru þeir með einhver áhöld,
sem konan hafði aldrei séð áður.
Þeir skýrðu henni frá því, að þeir
þyrftu að sótthreinsa vagninn og
báðu hana að hafa klút fyrir aug-
unum á meðan, svo að sóttvarnar-
efnið, sem þeir ætluðu að sprauta
um klefann, færi ekki upp í aug-
un á henni. Konan gerði þetta og
svo sat hún og beið þess, að menn-
irnir tilkynti sér að hún mætti
taka klútinn frá augunum. En
þegar henni tók að leiðast biðin
og heyrði heldur ekkert umstang
í þeim félögum, dirfðist hún að
taka klútinn frá augunum. Þá
voru mennirnir horfnir o!g með
þeim taskan hennar. — Lesb.
sinnar og tengdasonar, Mr. og
Mrs. Björn I. Sigvaldason i Ár-
borg, Man., 26. okt. s.l. Hjá þeim
hafði hún dvalið um þriggja vikna
bil, og notið ágætrar aðhjúkrun-
ar. Banamein hennar var inn-
vortis meinsemd; leið hún miklar
þjáningar áður en hvíld dauðans
kom. Þóra heitin var sunnlenzk
að ætt, hún var fædd í Hvolhreppi
í Ragárvallasýslu, 15. sept. 1857,
var faðir hennar Jón Bergsteins-
son, þaðan ættaður, en móðir
hennar, Helga Jónsdottir Ólafs-
sonar, var ættuð úr Biskupstung-
um í Árnessýslu og þaðan fór hún
ung vestur um haf 1887, ásamt
móður sinni; settust þær að í
Winnipeg, dvaldi Þóra heitin þar
um níu mánaða bil, en flutti svo
til Þingvallanýlendu og þar gift-
ist hún 4. nóv. 1888 Guðna Jóns-
syni, ættuðum af Skeiðum í Ár-
nessýslu. Voru þau í hópi land-
nema og bjuggu þar um 25 ára
skeið. Þeim varð tveggja barna
auðið: Guðjóna Lára, kona Björns
Sigvaldasonar oddvita Bifröst-
sveitar og Kristjón Þórður, bú-
settur í Seattle, W'ash., kvæntur
Halldóru stjúpdóttur Halldórs
Sigurðssonar í Seattle, og dóttur
Jónínu konu hans. Guðni maður
Þóru var heilsutæpur lengi æfi,
gerði það framsókn þeirra hjóna
torsóttari. Hann dó 9. apríl 1908,
þá 53 ára að aldri. Eftir lát hans
bjó hún um hríð með börnum sín-
um, og síðar með Kristjáni syni
sínum, til ársins 1912. Brá hún
þá búi i Þingvallanýlendu og
fluttist til Foam Lake, og átti hún
heimili á landi Bernharðar Jóns-
sonar. Síðar fluti hún til Valgerð-
ar ekkju hans og átti heimili með
henni, en við lát hennar annaðist
Þóra heitin hússtjórn fyrir Guð-
mund Jónsson bróður Bernharð-
ar, dvaldi hún þar í 11 ár. —
Helga, móðir Þóru, fliíttist einnig
til Þingvallanýlendu, en fór síð-
ar til Foam Lake og andaðist þar
hjá Bjarna bónda Jónassyni. Syst-
ur tvær átti Þóra á íslandi; Þór-
unn, gift kona í Reykjavík, og
Guðrún, búandi í Rangárvalla-
sýslu. Þóra heitin náði tiltölu-
lega háum aldri; heilsa og þrek
entist henni vel; að venjulegum
verkum sínum gekk hún unz hún
veiktist í sept. s.l., sem áður er
um getið. Starfsdagur hennar
varð langur, og eflaust oft erfið-
ur og einstigi æfireynslunnar
brött, er hún ásamt þungum störf-
um landnámskvenna varð að bera
heilsuleysið með manni sínum, og
svo við fráfall hans að ganga
börnum þeirra í föður og móður
stað. En hún var vel hæf til
þess að bera byrði þá, er lífið
lagði henni á herðar, því að hún
var að sögn þeirra, er bezt til
þektu, þróttmikil kona, vel gefin,
stjórnsöm, hagsýn og vel til for-
ustu fallin, dáðrík og styrk í
lund. Frábærlega hafði hún ver-
ið starfsöm og iðin. Börnum sín-
um var hún traust og góð móðir.
Hún naut ágætrar hjúkrunar á
heimili dóttur sinnar, bæði af
hálfu hennar og Miss Stefánsson,
er stundaði hana í banalegunni.
Alt var gert, sem í þeirra valdi
stóð til þess að síðustu stundir
hinnar þjáðu konu yrðu Neins á-
nægjulegar sem framast mátti
verða. Kristjón sonur hennar kom
vestan frá Seattle, til þess að vera
um hríð nálægur deyjandi móður
sinni, áður en hún burtkalláðist.
Kveðjuathöfn fór fram frá heim-
ili Sigvaldasons hjónanna í Ár-
borg, þann 28. okt, að viðstöddum
ástvinum, nágrönnum og vinum.
Sóknarpresturinn flutti kveðju-
orð. Líkið var svo flutt til Church-
bridge, Sask. Fór jarðarförin
fram sunudaginn 30. okt. í kirkju
Konkordíasafnaðar; séra S. S.
Christopherson jarðsöng; var Þóra
heitin lögð til hvildar við hlið
manns síns. Börnin hennar, á-
samt tengdasyni fylgdust með llk-
inu til Churchbridge.
Með Þóru er góð og vel hæf kona
gengin grafarveg. Minning henn-
ar lifir í ástvina hjörtum, og hjá
þeim, er lærðu að þekkja hana og
meta.
18. nóv. 1932.
Sig. ólafson.
ÆFIMINNING
JÓHÖNNU MAGNÚSDÓTTUR.
Hin 14. október s, 1. lézt að
heimili sínu í Þingvallanýlendu, í
grend við Churchbridge, Sask.,
húsfrá Jóhanna Magnúsdóttir, á
83. ári. Hún var fædd að Galtar-
holti í Rangárþingi 1850. For-
eldrar hennar voru, Magnús Páls-
son og Oddný Þórðardóttir; hún
var því systir Oddnýjar Bjarna-
son yfirsetukonu, sem fyr var á
Seyðisfirði eystra og síðar mörg
ár i þessari bygð; dó hjá syni sín-
um á þessu sama ári. Á öðru ári
fluttist Jóhanna með foreldrum
sínum til Vestmannaeyja og ólst
þar upp. — Árið 1870 giftist hún
Jóhanni Stefájni Þorlákssyni. Ein
dóttir þeirra er á lífi, Steinunn,
ekkja Valdimars Magnúson prent-
ara. Einn sonur hennar dó á spit-
ala í Winnipeg, annar druknaði
frá konu og börnum nálægt Ed-
monton, og sonur hennar Jóhann,
sem var fjölvirkur maður, lézt i
stríðinu.
Árið 1871 fluttist Jóhanna með
manni sínum til Kaupmannahafn-
ar og dvaldi þar i sjö ár. Fluttu
þau þá aftur til íslands og höfðu
heimili á Akureyri í næstu átta
árin. Þessi flutningur mun helzt
hafa stafað af því, að maður
hennar var þá sjómaður á Gránu-
félagskipum, sem voru í þá daga
víða í förum. Árið 1886 fóru þau
hjón alfarin af íslandi til Vestur-
heims og fluttust til Lögbergsný-
lendu í Sask. og bjuggu þar í fimm
ár. Eiginmaður hennar dó árið
1893. Jóhanna'giftist í annað sinn
árið 1896, Guðna Brynjólfssyni,
J eftirlifandi, ættuðum úr Árnes-
sýslu, af svokallaðri Laugardals-
ætt.
Jóhanna hafði marga kosti til að
i bera, sem voru meir en í meðal-
! lagi.í Hún var mjög hjartagóð, af-
kastasöm og iðin til allra verka;
'mátti segja, að hún væri landnem-
inn á fyrstu árunum hér, því mað-
ur hennar var þrotin að heilsu og
varla vinnufær; hún vildi vera
varfærin og hrein í öllum við-
skiftum, hugsaði á marga lund
J meira um aðra en sjálfa sig, og
I tók sárt til þeirra, sem leiddust
j af réttri braut. Hún unni kirkju
j og kristindómi o!g tók með alhug
j á móti eilífðarmálunum, tilheyr&i
þó ekki neinum sérstökum söfn-
I uði.
j Eins og áður er sagt, misti hún
son sinn í stríðinu; var þá eins og
j hugarfar hennar snerist til kala
ge'gn mannfélaginu, en með því
j að lesa góðar bækur og svo það,
að tíminn græðir flest sár, mun
henni hafa skilist að við erum öll
I lítill hluti af tilverunni í lífi og
dauða.
Hin látna var lögð til hinztu
hvíldar þ. 17. okt. af séra S. S.
Christopherson, að viðstöddu
mörgu fólki, og samhygð þess er
hér með kærlega þökkuð
G. B.
— Þér hafið skammað lögreglu-
þjóninn og hótað honum öllu illu.
— Eg hefi mist framtennurnar,
þerra dómari, og því sleppur
stundum ýmislegt út úr mér, sem
eg ætlaði mér ekki að segja.