Lögberg - 11.05.1933, Blaðsíða 2

Bls. 2
LÖGBERG, FIMTUDAGINN xi. MAÍ, 1933
Skáidkonan Jane
Austen
Eftir Richard Beck
Enskar konur hafa lagt drjúgan
skerf til bókmenta þjóöar sinnar,,
eigi sízt i skáldsagnagerð. Auk
skáldkonu þeirrar, sem hér um ræS-
ir má nefna þær syturnar Char-
lotte o g Emily Bronte, George
Eliot, og af núliíandi rithöfundum
þær Sheila Kaye-Smith og Virginia
Woolf. En þó að þær hafi aliar rit-
að eftirtektarverðar skáldsögur og
merkilegar, þá er Jane Austen, að
ýmsum þeim, sem dómbærastir eru,
talin fremst allra kvenna, sem skáld-
sögur hafa ritað á enska tungu.
Hvað sem því líður, þá verður henni
vart með réttu neitaÖ um veglegan
sess, þegar skáldsagnahöfundum
Englands er til sætis skipað að verð-
leikum, eftir snilligáfu og valdi
þeirra yfir hugum hinna ólíkustu
kynslóða. Og bókmentir vorar eru
fyrir það stórunx snauðari, að eng-
um af skáldsögum hennar hefir snú-
ið verið á vora tungu. En ekki mun
þurfa að eggja íslenzka ensku-les-
endur, þá, sem unna sönnunx bók-
mentum, á að kynnast ritum hennar,
sem lúnn óvægasti dómari—tíminn
sjálfur—hefir eigi þokað úr tign-
ar-sessi.*
Þó að Jane Austen væri uppi á
umbrotatímum, bar líf hennar eng-
an blæ þeirrar ólgu og æfintýra,
sem einkendu helstu samtíðarmenn
hennar, rómantíslxu skáldin ensku:
Byron, Coleridge og Shelley. Lífi
þeirra rné líkja við brimsollið hafið,
en æfi Jane Austen við lognsæinn.
En logndagurinn á sína fegurð, sín-
ar dásemdir, eigi síður en storm-
dægrin, þó með öðrum hætti sé.
Það vissi skáldkona þessi manna
bezt; og í hversdagslífi sínu, þó
kyrlátt væri og einfalt, fann hún
efniviö nægan í ódauðleg listaverk.
En það er nú einu sinni aðall snill-
ingsins, að hann breytir í gull þvi,
sem við hinir teljum grjót.
Jane Austen var fædd 16. desem-
ber 1773, í Steventon-þorpi á Suð-
ur-Englandi. Húsið, sem hún fædd-
ist í, er löngu horfið úr sögunni.
Gott dæmi þess hversu óvarleg
reynast híbýli þau, sem með höndum
eru gerð, samanborið við hallir þær,
sem skáldlegt hugarflug reisir frá
grunni.
Skáldkonan átti til mætra og gáf-
aðra að telja i báðar ættir. Faðir
hennar, sem var prestur, var mað-
ur prýðilega gefinn og lærður vel.
Hann var einnig fríöleiksmaður, og
öll börn hans líktust honum í því
efni. Er Jane Austen svo lýst, að
hún hafi verið fríð sýnum og hin
prúðasta í allri framgöngu. Frá
móður sinni er talið, að skáldkonan
hafi að erfðum hlotið tvö höfuð-
einkenni sín: Fjöruga fyndni og
auðugt ímyndunarafl. Hún fékk á-
gætt uppeldi, naut góðrar mentunar
í heimahúsum, og eitthvað gekk hún
í skóla; en um ákólagöngu kvenna
var harla lítið á þeirri öld. Jane
var næst yngst systkina sinna en
þau voru alls sjö prestsbörnin. Vel
fór á með henni og bræðrum henn-
ar. James, hinn elzti, var henni sér-
staklega handgenginn. Hann var
víðlesinn í enskum bókmentum,
smekkvís og ritfær vei; leiðbeindi
hann systrum sínum um bókaval og
glæddi þannig bókmentasmekk
þeirra. En mest unni Jane einka-
systur sinni, Kassöndru, sem var
ágætis- og gáfukona; og ástúðleiki
þeirra hélst meðan báðar lifðu. Voru
þær hvor annari alt í öllu, og það
því fremur sem hvorug giftist. Tii
þessa nána sambands þeirra systr-
anna mun það eiga rót sína að rekja,
að í tveim skáldsögum Jane Austen
er órjúfanleg systurást merkur þátt-
ur.
Tuttugu og fimm fyrstu ár æfi
sinnar átti skáldkonan heima í fæð-
ingarþorpi sínu. Hún lifði þar kyr-
látu lifi og áhyggjulausu og tók mik-
ÍCAUF1±> ÁVALT
LUMBER
THE EMPIRE SASfT& DOOR CO LTD.
I3LK.NHY AVE. EAST. - - WINXIPKG, MAN.
Yard Offioe: ®th Floor, Bank of Hamllton Chambers.
inn þátt í samkvæmislífi bæjarins,
svo sem sjálfsagt var um ungar
stúlkur í hennar stétt. Oft var líka
mannmargt og gleði i garði á prests-
setrinu. En auðvitað umgekkst Jane
mest fólk al' betra tæi, annað sæmdi
ekki prestsdóttur á hennar dögum.
Þó barst hún ekki hugsunarlaust á
straum meðlætis og glaðværðar; af
ritum hennar er þaö deginum ljós-
ara, að hún hefir haft augun opin,
og, óbeinlínis að minsta kosti, verið
að viða að sér efni í bækur sínar.
Árið 1801 fluttist hún með for-
eldrum sínum til Bath, er þá var
frægastur baðstaður á Englandi.
Lífinu þar lýsir. hún með íyndni og
fjöri í skáldsögum sinum North-
anger Abbey og Persuasion. Að föð-
ur sínum látnum fluttist hún enn á
ný, þessu sinni til Southhanipton,
1805, en dvaldist þar eigi langvist-
um. Frá því 1809 til dauðadags—
að undanteknum stuttum ferðum til
Lundúna og nokkrum mánuðum i
W'inchester — átti hún heima í
Chawton, skamt frá fæðingarstað
sínum. Hún andaðist í Winchester,
hinni fornu höfuðborg Englands,
18. júlí 1817. Harmaði Walter Scott
dauða hennar með þessum orðum:
“Hvi hörmulegt, að slíkur snillingur
skyldi deyja svo snemma!” Þau orð
bergmála svipaðar hugsanir fjölda
annara, þá og síðar. Jane Austen er
grafin í dómkirkjunni í Winchester;
sækir þangað árlega margt aðdá-
enda skáldkonunnar. En langt út
yfir gröf og dauða ná áhrif hins
sanna snillings, hvort sem hann finn-
ur list sinni búning í svölum mar-
maranum eða málmi málsins.
Rithöfundarferill Jane Austen var
jafn öfgalaus sem hversdagslíf
hennar. Hún þurfti aldrei að horf-
ast í augu við örbirgð eða skort;
hinsvegar var hún aldrei borin á
höndum, gleðidrukkinna aðdáenda,
þó að hún eignaðist þá og eigi enn,
í þúsundatali. Samt var hún bráð-
þroska og byrjaði snemma á rit-
störfum. Þrjár af skáldsögum sín-
um ritaði hún áður en hún var hálf-
*)Vönduf og handhæg, en þó dýr út-
gáfa af skáldsögum Jane Austen er:
The Complete Novels of Jane Austen.
London, William Heinemann, 1928.
Míkið rit—yfir 1409 bis.—en verðið að
eins 8 sh. 6d., í bandi. Vlðkunnur
enskur rithöfundur, J., C. Squire, rit-
stjóri hins merka tímarits London
Mercury, hefir skrifað ágætan inngang
að bókinni.
þrítug. En hún vann í kyrþey að
skáldsagnagerðinni og hafði ímu-
gust á auglýsingum. Þær fjórar af
skáldsögum hennar, sem prentaðar
voru að henni lifandi, báru ekki
nafn hennar, en kunnugir vissu hver
höfundurinn var. Jane Austen hafði
því eigi ritfrægð fyrir augum. Hún
ritaði sér til dægrastyttingar, af
djúpri, innri þörf. Og henni voru
ríkuleg laun gleðin, sem fylgir því
að semja—skapa. Og svo var djúp
listhneigð hennar, að hún hélt ó-
trauð áfram að rita skáldsögur, þó
að bókaútgefendur kynnu eigi að
meta verk hennar framan af. Sá
skilningsskortur virðist, ef til vill,
æði kynlegur nú, en hann er langt
frá því að vera einsdæmi í bók-
mentasögunni.
Fyrsta skáldsaga Jane Austen, og
sú, sem óhætt mun mega telja hvað
víðfrægasta, Pride and Prejudice
var rituð 1796, þegar skáldkonan
var 21 árs gömul. En Cadell bóka-
útg'efandi hafnaði bókinni og var
hún ekki prentuð fyrr en sextán ár-
um siðar, þá, breytt að nokkuru.
Sömu sögu er að segja um fleiri
af hinum fyrri bókum skáldkon-
unnar. Þær sex af skáldsögum henn-
ar, sem hún lauk viö (til eru brot
af öðrum) komu út i þessari röð:
Sense and Sensibility (1811), Pride
and Prejudice (1813), Mansfield
Park (1814), Emma (1816),
Northanger Abbey og Persuasion
(1818), hinar tvær síðastnefndu að
skáldkonunni látir.ni.
Lesandann mun fýsa að vita
hverjar viðtökur sögur þessar
fengu.—Ekki er hægt að segja um
Jane Austen, að hún hafi eins og
Byron lávarður vaknað einn morg-
un við það, að hún væri fræg orðin.
Ritfrægð hennar óx smám saman.
Þó verður eigi annað sagt, þegar
alls er gætt, en að bókum hennar
væri í fyrstu vel tekið. Hér var
’ekki hið æsinga- og öfgafulla, ekki
ginnandi glamur, og eigi heldur op-
inskáar og ’kitlandi ástalýsingar, sem
enn reynast hentug tálbeita hverjum
þeim, sem öðlast vill skjóta lýðhylli
fyrir rit sín. Hvort sú hylli er að
sama skapi á bjargi bygð, skal ó-
sagt látið. Jane Austen bauð les-
endum.sínum kjarnmeti: sannar lífs
lýsingar, færðar i búning ómengaðr-
ar frásagnarlistar. Að margir sam-
tíðarmenn hennar kunnu að meta
hana, er auðsætt af því, að fyrstu
útgáfur af skáldsögum hennar seld-
ust nærri því undir eins. En eins og
menn alment þekkjast af vinum sín-
um, þá þekkjast skáldin af aðdáend-
um sínum. En það hefir verið gæfa
Jane Austen, og er órækui1 vottur
um list hennar, að hún hefir altaf
átt gnægö formælenda meðal hinna
bezt mentuðu manna, í hópi góð-
skálda og andlegra leiðtoga. Hún
var uppáhaldsskáld Macaulays sagn-
fræðings ; Whately erkibiskup, ann-
ar samtíðarmaður hennar dáði hana
mjög, og Walter Scott marglas rit
hennar og lofaði óspart hinn frá-
bæra hæfileika hennar til að lýsa
hversdagslífinu með nákvæmni og
skilningi. Þessi dæmi nægja til þess
að sýna hver ítök Jane Austen átti
í hugum hinna merkustu samtíðar-
manna sinna. Og enn eru verk henn-
ar víölesin og mikils metin, ekki sízt
af þeim, sem vandastir eru í vali á
því, sem þeir lesa, og bezt kunna
að meta andlega fjársjóðu.
Ekki verða hér rakin söguefni
Jane Austen nema að örlitlu leyti;
það er hvort sem er hlutverk les-
endanna. En til skilningsauka er
liér bent á nokkra liöfuödrætti
skáldsagna hennar, or eru þær rædd-
ar í þeirri röð, sem þær voru prent-
aðar.
I Sense and Sensibility gerir
skáldkonan að athlægi livimleiða of-
urviðkvæmni; sýnir, með dæmum úr
daglega lífinu, hvernig heilbrigði
tilfinningarsemi getur auðveldlega
orðið að væminni uppgerðar-við-
kvæmni. Og enn eru til svo bljúgar
sálir, að þeim liggur við að tárast
yfir hverju lítilræði. Ýmislegt er
vel um skáldsögu þessa, t. d. sumar
kvenlýsingarnar. Þó er efnismeð-
ferð og ýmsum skaplýsingum harla
ábótavant, enda var þetta ein af
fyrstu sögum skáldkonunnar.
Pride and Prejudice mun hafa
náð mestri lýðhylli af skáldsögum
Jane Austen, og margir gagnrýn-
endur telja bók þessa meistaraverk
hennar. Dramb og hleypidómar,
sem svo miklu böli valda í sögunni,
eru enn langt frá þvi að vera upp-
rætt, söguefnið er því jafnnýtt í dag
eins og þá er bókin var skráð. Aðal-
sögupersónurnar eru: annarsvegar
Darcy, drambsamur mjög af ætt
sinni og stétt, en í raun og veru
maður örlátur og göfuglyndur; hins
vegar Elizabeth Bennet, gáfukona,
hreinlynd en skapmikil; gremst
henni stórum mikillæti Darcys.
Drambið og hleypidómarnir hlaða
lengi ókleifan misskilningsmúr milli
elskhuga þessara og frásögnin um
ástamál þeirra næsta margþætt. Að
lokum fellur alt í ljúfa löð. Þó er
niðurlagi sögunnar ekki hnýtt við,
fyrir siðasakir, til að þóknast les-
endunum, sem kjósa að vel fari í
hverri sögu og verða stórreiðir, ef
út af er brugðið. Sögulokin í Pride
and Prejudice eru eðlilegur árangur
þess, sem á undan er gengið; svo er
um hnútana búið, að manni finst, að
öðruvísi mátti ekki og átti ekki að
fara, samkvæmt órjúfanlegu lög-
máli lífsins. Frásögnin er hin
skemtilegasta, stíllinn þróttmikill.
Kímni höfundarins nýtur sin hér á-
gætlega. Flestir munu sammála um
það, að list Jane Austens í skap-
lýsingum, nái hámarki sínu í Eliza-
beth Bennet, sem er bæði aðlaðandi
og raunveruleg, en ekki kaldur per-
sónugervingur. Darcy er einnig vel
lýst; hið sama er að segja um alt
Bennet-fólkið; það festist lesendan-
um í minni. I stuttu máli: Slíkur
blær hins sanna raunveruleika hvíl-
ir yfir persónunum og athöfnunum i
sögu þessari, að mann furðar á. Og
af því að Jane Austen er svo hik-
laus og sannsögul í raunsæi sínu, þá
þarf hún ekki að fylla frásöguna
öfgum, til þess að vekja og halda
athygli lesandans.
Mansfield Park hefir verið köll-
uð "ný og gamansöm útgáfa af sög-
unni um Kolskör”; en flestir munu
kannast við hana úr æfintýrunum.
Erá því að vera olnbogabarnið í
öskustónni, varð hún að lokum
gæfuliarnið.—Mansfield Park segir
frá ungri stúlku, Fanny Price, mun-
aðarleysingja, sem sér að lokum
fegurstu drauma sína rætast. Þetta
er í raun og veru ástarsaga; en á
þeim Eanny og Edmund sannast orð
Shakespeares: “Vegur sannrar ást-
ar var aldrei sléttur.” En þó sögu-
efnið sé næsta algengt og einfalt, þá
er örlagaþráðum sögupersónanna
svo meistaralega saman fléttað, að
úr verður lífsmynd, með skini og
skuggum.
Emma er einnig saga ungrar
stúlku, sem með allskonar yfirsjón-
um bakar vinum sínum hin mestu
óþægindi. Fjarri fer að heimsku eða
illu innræti sé um að kenna, því að
Emma er í raun og veru bæði gáf-
uÖ °g góðhjörtuð; en hún skiiur
eigi sjálfa sig og hana skortir manif-
þekkingu; þess vegna snúast þær
athafnir hennar, sem til góðs miða,
í hið gagnstæða. Þrátt fyrir yfir-
sjónir hennar, verður lesandanum
hlýtt til Emmu og hún á systur enn
í dag. Margir fleiri koma hér við
sögu. Fjölbreytni, fjör og gletni
einkenna frásöguna og meðferð efn-
is er hin glæsilegasta.
Northanger Abbey, ein af fyrstu
sögum Jane Austen, er ádeilurit.
Skáldkonan ræðst þar á hinar blóð-
ugu skelfingasögur, sem kendar
voru við Mrs. A. Radcliffe (1764—
1823) en þær voru fullar af hin-
um fjarstæðustu atburðum og ó-
eðlilegum sálarlýsingum. Skorti,
með öðrum orðum, allán raunveru-
leika. Á “Northanger Abbey” má
sjá ýms byrjendamörk. En það er
fjörug saga, full af gletni og kát-
ínu og sumar persónulýsingarnar
hafa vel tekist, eigi síst út af sögu-
hetjunni. Jane Austen hittir líka
markið með ádeilu sinni. Skopið er
máttugt vopn, sé því fimlega beitt
og kröftug'Iega. Sýnir hún að ekki
á að rita skáldsögur eins og Mrs.
Radcliffe og hennar flokkssystkini
gerðu. Að dómi Jane Austen eiga
skáldsögur að vera sannar lífslýs-
ingar, spegilmyndir veruleikans, en
ekki öfgafullar skripamyndir, þar
sem sannleikurinn og lögmál lífsins
eru vettugi virtar. Og vel skildi hún
hlutverk sitt sem skáld. Það sýnir
“Northanger Abbey” svo að engum
vafa er undirorpið.
Persuasion var síðust af skáldsög-
um Jane Austens. Er það hin prýði-
legasta og að sumu leyti hin þrosk-
aðasta allra skáldsagna hennar.
Kímnin og alvarlan koma hér fram
í listrænu jafnvægi. Tvent er það,
sem gerir söguna sérstaklega aðlað-
andi: Söguhetjunni, Anne Eliott, er
lýst með framúrskarandi sainúð,(og
ástarlífi hennar með djúpum inni-
leik. Enda er Anne hin aðdáunar-
verðasta að skapgerð: blíð, hrein og
göfug í lund. Skáldkonan gefur til-
finningum sínum hér lausari taum-
inn en í fyrri sögum sínum. Ást
hennar á hinni ytri nátúru kemur
hér ljósar fram en víðast annars-
staðar.
Jane Austen var fyrst og fremst
raunsæisskáld. Þess vegna reis hún
UPP gegn ósannsöglinni og ýkjun-
um, sem tíðkuðust í skáldsögum
ýmsra samtíðarmanna hennar. I lún
bregður upp sönnum myndum og
skýrum úr lífinu sjálfu, og hún lýs-
ir einungis þeim hliðum þess, sem
hún þekti bezt af eigin réynd: dag-
legu lífi meðalstéttarinnar. Stormar
og sviftbyljir örlagaríkrar samtíðar
hennar snertu hana að mjög litlu
eða engu leyti, að minsta kosti gerði
hún slíkt ekki að söguefni. Áhuga-
efni hennar voru bundin við um-
hverfi hennar. Því finst ýmsum
skamt til veggja á sögusviði hennar;
hinu neita fáir, að í lýsingum á
þeim lífssviðum, sem hún valdi sér,
stendur enginn henni framar.
Skarpskygni hennar, nákvæmni og
heilbrigði i lifsskoðun koina hvar-
vetna fram í sögum hennar. En
þessa ber einnig að gæta. Er eigi
gleði- og harmleikur lífsins í raun
og veru hinn sami hvort sem sviðið
er sveita þorp eða stórborg? Eru
eigi höfuðeinkenni manna hin sömu
í sveitum og borgum? Hvort sem
skáldið velur sér hið stærra eða
minna lífssvið — borg, þorp, eða
sveit—getur það með djúpsæi sínu
túlkað oss eilíf og algilcþ sannindi
lífsins. Og það gerir Jane Austen.
Sögupersónur hennar, hvað sem
| stöðu þeirra líður, eru fremur öllu
öðru, menn og konur, eins og við
sjálf, og, þrátt fyrir árabilið á milli
og breytta staðháttu, næsta lík okk-
ur.
Af söguefnum þeim, sem Jane
Austen valdi sér, er einnig ljóst, að
hún var sér fyllilega meðvitandi
hvar skáldgáfa henar naut sín bezt.
j Þessvegna lenti hún ekki í ógöngur
! með efnisval, reisti sér ekki hurðar-
ás um öxl. Eitt sinn er hún var
I beðin að rita sögulega skáldsögu,
j neitaði hún því fastlega og var þó
fé og1 heiður í boði. Ritlist hennar
! var ekki föl hæstbjóðanda. “List
1 listarinnar vegna,” í þeirra orða
1 sönnu merkingu — ekki sem af-
I sökun þess, að grafa sem dýpst i
! forar-díki mannlífsins — má heim-
j færa upp á rithöfundarstarfsemi
! Jane Austen.
En hún var eigi aðeins raunsæis-
1 skáld; hún var einnig kímnisskáld.
í öllum skáldsögum hennar, þó mis-
tnunandi sé, gætir þessa. En gletni
hennar er löngum góðlátleg. Hún
getur ekki að sér gert, að kíina að
glópsku manna og barnaskap, að
| ýmsum siðum og venjum. En kímni
hennar snýst aldrei í beiskt mann-
hatur, og- enda sjaldan í ádeilu. Hún
gleymdi því aldrei að hún var líka
mannanna barn. Að baki hæðninn-
ar slær tilfinninganæmt og heitt
hjarta.
Ekki er það ótítt að kímnisskáld
er jafnframt siðfræðári (moralist).
j Það skopast að heimskunni af því
1 að það vill breyta henni i vizku.
| Þessa gætir að nokkuru í ritum Jane
! Austen eins og nöfnin á sumum
j skáldsögum hennar benda til, t. d.
“Fride and Prejudice” (Dramb og
hleypidómar). Stundum lysir hún
beinlínis yfir sérskoðunum sinum, í
viturlegum orðum og eftirtektar-
verðum, en hitt er þó miklu oftar að
þær koma fram óbeinlínis. List
hennar kaínar ekki í kenningum, þó
gnægð lifspeki megi í sögum hennar
finna. Og ekki er það rýrastur þátt-
ur þeirrar speki, að þar er gildi hins
hversdagslega ritpð svo skýru letri,
að allir heilskygnir mega sjá.
Miklu væri gleymt, ef ekki væri
nefnd stilsnild Jane Austen. Stíll
hennar sæmir efnismeðferð hennar.
Hann er kjarnorður og þróttmikill;
hér er engin eyðsla í orðum. En stíll
hennar er líka mjúkur og eðlilegur,
fellur svo vel að efninu, að hvort-
tveggja verður samræm heild. Þess
vegna var það 'árum saman, að allir
nýsveinar á Harvardháskóla urðu að
lesa eina af skáldsögum hennar til
þess að kynnast fögru ritmáli ensku.
Vikið hefir verið að leikni Jane
Austens í efnismeðferð; örlög hinna
ýmsu persóna eru saman ofin, sem
rök standa til, svo að óvíða kennir
þar öfga. En ekki hefir skáldkonan
'verið minna dáð fyrir skaplýsingar
sínar. Mácaulay skipaði Jane Austen
i flokk þeirra, sem næstir stæðu
Shakespeare i snild í skaplýsingum.
Víst er um það, að hún hefir látið
oss í arf mikinn og f jölbreyttan hóp
ógleymanlegra, ekki sjaldan kát-
legra, karla og kvenna. Og snild
hennar í þessu efni er einmitt í-því
fólgin, að hún lætur sögupersónurn-
ar aðallega lýsa sér í eigin orðum og
athöfnum. Þess vegna eru karlar
hennar og konur—góð og ill, eins og
gengur—ljóslifandi og sönn. Þó
eru engar tvær (t. d. engir tveir
prestarnir eins. Þessi fjölbreytni
sprettur af því, að hver sögupersón-
an þroskast samkv. sínum innri eðl-
islögum. Hún er ekki sem dauður
taflmaður í hendi teflanda.
Þeir, sem leita hins æsingarfulla, j
bókmentalegrar háreysti, finna hvor-
ugt í ritum Jane Austens. Þeir geta
sparað sér það ómak, að leita þess
þar. Hinir, sem lesa skáldsögu til
Kýli, bólga í fótum,
Gömul Sár og Skurðir
Læknast Vel af Zam-Buk
Ointment 50c Medicinal Soap 25c
þess, að afla sér trúrri skilnings á
mannlegu eðli, og þar með á sínu
eigin sálarlífi, munu finna í ritum
hennar sígilda fjársjóði — sannleik
og list.
—Rökkur.
Hár aldur
Á föstudaginn i vikunni sem leið
andaðist að elliheimili Gyðinga hér
i borginni maður sem Chayim Ger-
shon Zelnifokk hét. Hann var m
ára gamall. Þessi gamli Gyðingur
hafði verið einstaklega geðgóður og
stiltur alla æfi og fylgt þeirri föstu
lífsreglu að kvíða engu og bera
aldrei áhyggju fyrir morgundegin-
um.
PROVINCE OF MANITOBA
INCOME TAX
ORDINARY TAX
All individulas in receipt of in-
come during 1932 in excess of the
Statutory Exemptions are required
to file returns and make payment
of the tax in full, or a quarter there-
of, on or before May 15, 1933-
Corporations and Joint Stock
Companies are required to file re-
turns and pay tax in full on or be-
fore May 1561, 1933.
STATUTORY EXEMPTIONS
(Individuals)
Married Persons . . . . • -$1.500
Single Persons • ■ 750
Dependent Children . . . . 500
Other Dependerits
(Maximum) . . 500
(See Form iA)
SPECIAL TAX
In addition to any other taxes
which may be imposed, every per-
son (other than a Corporation) in
receipt of income from any source
shall pay a tax of two per cent on
said income, but the following per-
sons shall be exempt from this tax.
(a) Married persons if total in-
cotne or wages does not exceed $960
per annum or if paid at this rate
thereof or under.
(b) Single pcrsons if total income
or wages does not exceed $480 per
year, or if paid at this rate thereof
or under.
The metho^ of payment respect-
ing the Special Tax is as follows:
(a) Commencing May 1, 1933,
and tlWeafter, every employer, at
the time the wages are paid, must
deduct two per cent from the wages
of each employee who is paid at a
rate in excess of above amounts
(including subsistence) and must
remit the amount so retained to the
Administrator of Income Tax on or
before the 1561 of the month fol-
lowing, or
(b) The tax of two per cent on
income other than wages, in excess
of above amounts, is based on 1932
income, and is due and payable by
the taxpayer at the same times as
the ordinary Income Tax. If the
income for the year 1933 is found
to be greater or less than the 1932
income an adjustment will be made
within one month from the date of
filing the 1933 return.
Complete information in regard
to rates, etc., is printed on the forms,
which may be obtained at all Tele-
phone Offices in Manitoba or at the
Manitoba Income Tax Office, 54
Legislative Building, Winnipeg
(telephone 840297).
HON. D. L. McLEOD, ,
Minister of Municipal Aífairs.
D. C. STEWART,
Administrator of Income Tax.