Lögberg - 11.05.1933, Side 5

LÖGBERG. FIMTUDAGINN n. MAÍ, 1933
Bls. 5
ingar ritanna um skírnina, um kvöld,-
máltíðina, og illmœli nokkur um
páfann í Róm.
Vil eg þá minnast á þessi þrjú at-
riði og taka þau í þeirri röti sem þau
voru borin fram.
Fyrst er þá skírnin. Sjálfsagt er
þaÖ rétt, aÖ kristnir menn séu al-
ment fallnir frá þeirri kenning, aö
óskírÖ börn ulatist áð eilífu.
O
En vanræksla á barnaskírn hefir
oft náð sér niðri í kristninni. Svo
var á tíð siðbótarinnar. Var jafn-
vel ráðist á barnaskírnina, og það
mjög óþyrmilega. Mun það hafa
átt nokkurn þátt í því, að fólk eins
og misti trú á gildi skírnarinnar.
En það aftur orðið tilefni til þess,
að guöfræðingar þeirra tima urðu
harðari en ella, um vöntun, eða van-
rækslu þessa náðarmeðals.
í þessu efni eru játningarrit
United Lutheran Church ekkert sér-
stök. Ágsborgar játningin, vort eig-
ið játningarrit, er með sörnu merkj-
um. I niundu grein er það skýrt
tekið fram, að skírnin sé nauðsyn-
leg til sáluhjálpar, og er þar bölvun,
eða fordæming, lýst yfir þeim er
kenna það, að börn nái frelsun án
þess að vera skírð. (Book of Con-
cord I. bindi, bls. 40).
Þá er og mjög auðvelt að draga
sömu ályktun út úr ummælum
Lúters, um gildi skírnarinnar, í
Fræðum hans hinum minni. Spurn-
ingin er þessi:
“Hvaö segja þá Fræðin að skírn-
in gefi eða gagni?-’ Svar Lúters er
þetta:
“Hún veklur fyrirgefningu synd-
anna og frelsar frá dauðanum og
djöflinum, og gefur eilífa sáluhjálp
öllum, sem trúa því er Guðs orð og
fyrirheit lofa.”
Að því er ungbörn snertir er ekki
hægt að segja; að þau frelsist sér-
staklega fyrir það, að “trúa því er
orð Guðs og fyrirheit lofa.” Þau
skynja hvorki það né annað. Ligg-
ur þá nokkuð beint við, að frelsun
þeirra sé innifalin í skirninni sjálfri.
Að minsta kosti er mögulégt að
skilja það svo.
Hið sanna er, að ummæli Lúters í
hvorutveggja Fræðum' hans, hinum
Meiri og hinum Minni, um gildi
skírnarinnar, eru mjög svipuð.
Hann byg’gir ummæli sín á sömu
ril mngarstöðunum í báðum þessum
ritum sínum, nefnilega á fyrirskip-
unum Jesú Krists sjálfs, hjá Matt.
28:19, og hjá Mark. 16:16.
Ekki er nema rétt að geta þess, að
kirkjufaðir vor, L.úter, var ekki æf-
inlega svona strangur er hann setti
fram kenningar sínar og samherja
sinna um barnaskírn.
í Smalcald-greinunum er þannig
komist að orði: “Að því er barna-
skírn áhrærir, þá iítum vér svo á,
að bömin eigi að vera skírð. Þyí að
frelsunar fyrirheitið í Kristi heyrir
þeim til, og á því kirkjan að veita
þeim hana.” (skírnina). (Book of
Concord I. bindi, bls. 330).
Það er naumast hægt að fara
mjúkari orðum um nauðsyn barna-
skírnar en að segja: “að börnin eigi
að vera skírð.” En undir þetta skrifa
þeir Lúter og Melankton báðir og
um fjörutíu aðrir helztu forkólfar
siðbótarinnar.
Vér höfuin ekkert f vorum eigin
játningarritum, um nauðsyn barna-
skírnar, sem er eins vægt og laust
við allan strangleik, eins og þessi
ummæli Lúters og samherja hans í
Smalcald-greinunum. O'g þar sem
að greinar þessar eru taldar í trúar-
grundvelli United Lutheran Church,
má með sánni segja, að þeir trú-
bræður vorir þar, eru, í það heila,
minna strangir með gildi barnaskírn-
ar en vér sjálfir erum.
Þá er kvöldmáltíðin.
Hvorki Ágsborgarjátningin, né
Fræði Lúters hin minni, gera eigin-
lega nokkra verulega tilraun að
hjálpa skilningi manna á hinu dular-
fulla atriði, um hluttöku altarisgesta
í líkama og blóði Jesú Krists, í
kvöldmáltíðinni. Hefir þetta trúar-
atriði, oftast skýringarlaust af hálfu
íslenzkra presta, valdið miklum erf-
iðleikum hjá ýmsu kristnu fólki, og
jafnvel hindrað suma frá að vera
til altaris.
Og þá sjaldan að skýringar hafa
sézt á þessu merkilega trúaratriði,
á islenzku, hafa þær sizt orðið til að
hjálpa skilningi manns, heldur öllu
fremur orðið til þess að auka örð-
ugleikana.
í sambandi við þetta má benda á
kenninguna um þetta efni í barna-
fræðslubók þeirri, sem nú er mest
notuð hjá oss til fermingar undir-
búnings. Spurningin þar er þessi:
“Hvað gefur Jesús oss í heilagri
kvöldmáltíð ?” Svar höfundarins
er:
“Með brauði og víni gefur hann
oss líkama sinn og blóð, sem hann
gaf í dauðann á krossinum.”
(Klaveness kverið, spurning 266.)
Eftir orðunum að dæma virðist
kenning höfundarins vera sú að
maður verði hluttakandi í hinum
jarðneska líkama Jesú Krists.
Er skýring þessi næsta óaðgengi-
leg, og er, að því er eg hygg, ekki
hin rétta.—
I Vörn Ágsborgarjátningarinnar,
sem er eitt af þeim ritum er United
Lutheran Church viðurkennir sem
játningarrit, er þannig komist að
orði um návist Krists í kvöldmál-
tíðinni:
“Vér tölum um návist hins lif-
anda Krists (lifandi líkama) með
því vér vitum að dauðinn drotnar
ekki yfir honum.” (Róm. 6:9).
(Book of Concord I. Bindi, bls.
175)-
í Samlyndis-reglunni, sem einnig
er játningarrit United Lutheran
Church, eru þessi ummæli um kvöld-
máltíðina:
“Vér játum, samkvæmt orðum
Irenaeusar, að kvöldmáltíðin inni-
bindi tvö atriði, annað jarðneskt,
hitt himneskt. Þeir álíta því og
kenna, að með brauði og víni, sé lík-
ami Jesú og blóð sannarlega og
verulegá nálægt, þar framreitt og
þar meðtekið.” (Book of Concord
II. Bindi, bls. 254-255.).
Beint eftir orðunum í grein þess-
ari er það því kent, að hin himnesku
atriði í kvöldmáltíðinni séu líkami
og blóð Jesú Krists. Hluttakan er
þvi í dýrðarlíkama Jesú Krists, en
ekki hinum jarðneska líkama hans,
eins og kent er í sumum útskýring-
um á Fræðum Lúters hinum minni.
Nokkuru síðar í Samlyndis-regl-
unni eF)aftur minst á þetta sama
efni. Þar seþir svo:
“Þeir dr. Lúter og samherjar hans
kenna ekki, að Kristur sé með
nokkuru eðlilegu móti sameinaður
þessum efnum, brauði og víni, né
framboðinn eftir jarðneskum regl-
um. Þetta atriði er himneskt og er
framboðið samkvæmt himneskum
reglum.” (Book of Concord, I.
Bindi, bls. 258).
Hér er kenningin hin sama. Það
■er hinn hinlneski dýrðarlíkami Jesú,
sem nálægur er í kvöldmáltíðinni,
en ekki hinn jarðneski líkami hans.
Allra skýrast er þó þetta, ef til
vill, sett fram í Book of Concord,
II. Bindi, bls. 299. Er þar svo að
orði komist:
“í sakramentinu er tvent, sem er
gefið (framboðið) og meðtekið
hvort með öðru: annað jarðneskt,
það er, brauð og vín; og hitt himn-
eskt, það er, líkami og blóð Krists.”
Flestir munu nú kannast við, sem
annars hafa nokkuð um þetta hugs-
að, að þessi skilningur á hluttöku
altarisgesta í líkama og blóði Jesú
Krists, að hún er í ' himneskum
dýrðarlíkama hans og veitist á himn-
eskan hátt, sé til muna ánægjulegri
en sá skilningur sem meira er jarð-
bundinn. Raunar skvrir þetta ekki
að öllu leyti nálægð Jesú Krists i
kvöldmáltóðinni; en þessi útskýr-
ing kemst þó, að eg hygg, nær því
rétta og sanna en nokkur önnur.
Það má nú virðast einkennilegt.
að í þessum ritum, sem kirkjufélag
vort kannast ekki við, en United
Lutheran Church telur með játning-
um sínum, er að finna, að öllum lík-
indum, hinn rétta og sanna skilning
á einum hinum mesta helgidómi
kristinnar kirkju. Og það er svo
langt frá, að hinn viðtækari trúar-
grundvöllur United Lutheran
Church, með miklu fullkomnari
skýringum og sumstaðar frjáls-
lyndari, en vér höfum, ætti að bægja
óss frá að ganga þar inn, heldur
ætti það einmitt að hvetja oss til
þess.
Þá er næst að minnast á illmælin
um páfann. Sennilega er ekki mikil
þörf á,' að éyða löngum tíma að
ræða það efni. Þó er þetta vel þess
vert að á það sé minst.
Er þá fyrst að minnast þess, að
allar trúarjátningar verða til fyrir
sérstök atvik. Að þeim liggja viss
og sérstök tildrög. Er Ágsborgar-
játningin sjálf, vort eigið játningar-
rit, með þeim sömu merkjum. Er
keisarinn þar, í formálanum, ávarp-
aður með hinni rnestu lotning og
undirgefni. Um páfann er talað
virðulega. Friðnum er enn ekki
slitið. Forkólfar siðbótarinnar flytja
mál sitt með kurteisi, /lipurð og
góðum rökum. Siðar, er deilan
harðnaöi, urðu kveðjurnar kaldari.
Og þegar kom að því, að friðnum
var slitið og flokkarnir sögðu sund-
ur með sér, fór vitanlega alt í bál
og brand. Bardaginn hófst fyrir al-
vöru. Frá þessu er öllu skýrt. Þetta
eru söguleg atriði, er ekki verður
breytt og ekki er leyfilegt að breyta.
Vilji maður nú áfellast dr. Lúter
fyrir að tala illa um páfann, þá verð-
ur maður um leið að minnast þess,
að páfinn hafði unnið nokkuð til
saka. Hann hafði bannfært Lúter.
Hann hafði afhent hann djöflinum.
Yfir Lúter átti að hvíla hin svæsn-
asta fordæming. Sem maður var
Leó páfi hinn tíundi ekkert meira
en í meðallagi. Hann var að vísu
fremur vel gáfaður, sæmilega ment-
aður, á veraldlega vísu, og listrænn
í huga. En áhugi hans snérist mest
um það, að vera kænn og koma ár
sinni vel fyrir borð. Munu flestir
sagnfræðingar telja hann mann tvö-
faldan og ekki áreiðanlegan, nema
honum kæmi það vel sjálfum. Leó
tíundi var af hinni vellríku, voldugu
og fremur illræmdu Medici-ætt.
Kardínála-tign haf ði hann náð fyrir
harðfylgi og ríkidæmi föður síns.
Yoldugur og auðugur ættmanna
hópur átti beinlínis og óbeinlínis
inikinn þátt í því, að koma honum
í páfastólinn. Guðfræðilega ment-
un hafði hann sára litla. Yfirleitt
má vist segja, að Leó tíundi væri
fyllilega veraldlegur maður, það, og
lítið sem ekkert annað.
Ofurlítið fróðlegt, í þessu sam-
bandi, er það, að minnast þess
hvernig Leó páfi tíundi talaði um
Lúter. í eitt skifti, á meðan deilan
stóð yfir, sendi Leó trúnaðarmann
sinn, er Karl von Miltitz hét, norð-
ur til Þýzkalands til að laga misfell-
urnar. Átti hann að fá Friðrik
greifa hinn vitra í lið með sér.
Sendi páfi honum heiðursmerki
(“Rósina gullnu”) og nokkur bréf,
er öll mintust á Lúter sem “barn
djúfulsins.” Nokkurum mánuðum
síðar reyndi páfi að skrifa Lúter
vingjarnlegt bréf. Ávarpaði hann
þá Lúter seip “elskulegan son sinn.”
Er þess getið til að hinn “heilagi
faðir” hafi þá verið búinn að gleyma
hvernig hann hafði ættfært Lúter í
bréfunum til Friðriks greifa.—
Sennilega getur það nú nokkuð
staðist á og jafnast, hin svæsnu um-
mæli Lúters um páfann og það sem
hann var áður búinn að fá úr'þeirri
átt. Sagan getur um allan bardag-
ann. Ummælin eru þar. Þau verða
ekki útskafin. Þau eiga þar heima.
Mega þar til að vera. Annars væri
sagan ekki rétt sögð.—
Sé minst á þá háu stöðu og það
mikla vald er biskuparnir í Róm
smátt og smátt náðu undir sig, þar
til að þeir, eftir margra alda baráttu,
tóku sér páfanafn og fengu sig við-
urkenda sem nokkurs konar kon-
unga kristinnar kirkju á jörðu, má
segja það, að margir aðrir en Lúter
og samherjar hans hafa álitið, að
þessi miklu völd hafi verið .rang-
fengin. Mun það vera almenn skoð-
un meðal mótmælenda, að Kristur
einn sé konungur kirkjunnar og að
enginn maður eigi nokkurn rétt á
að taka sér það sæti.—
Eitt má kaþólska kirkjan þakka
Lúter og bardagamönnum hans á
sextándu öld. Það hefir verið vand-
að betur til páfakosninga síðan en
áður var.
VII.
Fjármálahliðin á inngöngumálinu.
Sennilega hefir mörgum litist
verst á það atriði í hinni nýútkomnu
rækilegu grein, um þessa hlið máls-
ins, að þar er gert ráð fyrir að út-
gjöld kirkjufélagsitif, í aðalsjóð
LTnited Lutheran Church yrðu áætl-
uð um átta þúsund á ári. Sú upp-
hæð getur auðvitað ekki komið til
mála. Slík útgjaldabyrði yrði oss [
of þung byrði, eins og sakir nú
standa. Mögulegt að oss yrði ekki
unt að byrja með meira en
fjórðapart, til þriðjungs, af þessari
upphæð. Raunar höfum vér oftast
lagt fram meira fé en það, og stund-
um miklu meira.
Annars eru mótmæli gegn inn-
göngu kirkjufélagsins, af fjármála-
legum ástæðum, fremur einkenni-
leg. í öðru veifinu er óttast, að
hjálp sú er vér íengjum, yrði svo
smá, að oss mundi draga það lítið,
en í hinu, að hún yrði svo mikil, að
það yrði oss til minkunar; vér vær-
um orðnir að aumingjum, er aðrir
yrðu að bera á höndum sér. Annars
vegar sú hugmynd að útgjöld vor
yrðu svo þung, að vér risum ekki
undir þeim. Hins vegar sú óskemti-
lega tilhugsun, að vér létum svo lít-
ið af hendi rakna, að sambandið
hlyti að verða oss hið mesta kval-
ræði og fram úr hófi auðmýkjandi.
Að samrýma þetta tvent er ekki svo
auðvelt, enda hefir það ekki verið
reynt.
Hve mikla hjálp vér mundum
fá, ef inn væri gengið, er ekki auð-
velt að segja. Sennilega yrði hún
ekki eins mikil eins og ef betur léti
í ári. En að hún yrði einhver, bæði
fjármálalega og á annan hátt, það
tel eg alveg vafalaust.
í þessu sambandi verður að minn-
ast þess, að heimatrúboðsstarf vort
er nú sem næst að engu orðið. Það
mál er þó vort stærsta -mál. Og úr
þvi vér sjálfir erum ekki þess um-
komnir, að bjarga þessu máli, þá
ættum vér naumast að vera svo
stærilátir, að þiggja ekki hjálp, ef
hún annars er fáanleg, sem eg hygg
áreiðanlega að sé, þó ekki sé það í
eins stórum stíl og þörfin helzt
krefur.
VIII.
Jóns Bjarnasonar skóli
Ýmsir hafa spurt um það hvaða
þýðing það hefði fyrir skólann, ef
kirkjufélagið gengi inn í United
Lutheran Church.
Frá því hefir verið skýrt hér að
framan, að skólar og mentastofnan-
ir eru í höndum sýnódanna sjálfra,
nema á þeim svæðum þar sem aðal
félagið rekur kristniboð meðal ó-
kristinna þjóða. Yrði þá skólinn í
vorum höndum, þó inn væri gengið,
rétt eins og hann er nú.
En inngangan gæti samt haft
mikla þýðigu fyrir skólann. Þeir
bræður vorir í United Lutheran
Church eru margir hverir æfðir
skólamenn. Reynsla þeirra í þeim
efnum er miklu meiri en sú er vér
höfum. Og éf það ætti nú fyrir
skólanum að liggja, að hverfa úr
sögunni, þá mundu vinir hans langt
um fremur sætta sig við, að hann
væri lagður niður að ráði æfðra og
reyndra skólamanna, en að hann á
einhvern hátt veslist upp. En færi
svo að hinir nýju starfsfélagar vorir
teldu skólann vera þarflega stofnun,
er ætti að lifa, þá gætu góð ráð
þeirra og samvinna komið skólan-
um að stórmiklu liði.—
Hér læt eg þá staðar numið að
sinni. Einungis vildi eg bæta því við,
að fari svo, að kirkjufélagið gangi
inn í United Lutheran Church, og
kæm það á daginn, að vér yrðum
þar óánægðir, þá getum vér alveg
vafalaust fengið því sambandi slitið.
Kirkjuhöfðingjar þeir, er þar ráða,
eru hinir mestu sæmdarmenn. Til
þeirra getum vér í öllu borið hið
fylsta traust.-—
“ Islands þúsund ár! ”
Hátíðar-Kantat Björgvins
Guðmundssonar við þús"nd ára
Alþingis-afmælisljóð Daviðs Stef-
ánssonar frá Fagraskógi.
Eg get ekki stillt mig um að
stinga niður penna í sambandi
við þann merkilega viðburð í
ineni ingar-og sönglífi þessa bæj-
ar, er eg tel að átt hafi sér stað
með flutningi á Hátíðar-kantötu
Björgvins Guðmundssonar, við
1000 ára Alþingis-afmælisljóð
Davíðs skálds Stefánssonar frá
Fagraskógi.
Margra hluta vegna tel eg
þetta merkilegan viðburð. Kan-
tata þessi er hið stærsta tónverk,
sem farið hefir verið með, sam-
| felt, hér á landi. Hátíðarljóð
Davíðs eru með því í fyrsta
skifti hér á landi, flutt í því
formi, sem höfundurinn hefir
ætlast til, því tæplega verður
hægt að halda því fram, að svo
hafi verið á Alþingishátíðinni
sjálfri. Er með þessu á engan
hátt hnýtt í verk Páls ísólfsson-
ar við ljóð þessi. En það er
vitanlegt, að ýmislegar ástæður
voru þess valdandi, að úr verki
Páls varð að fella nokkra kafla
við flutning hátíðarljóðanna á
Þingvelli 1930. Eins og eðlilegt
er rýrði það verkið sem varð
á þennan hátt sundurslitið hing-
að og þangað.
Það er og í mesta máta ánægju-
legt, ekki síst fyrir höfundinn
sjálfan, að geta gefið mönnum
færi á að hlýða á verk þetta, sem
menn, er teljast munu meira vita
hér um en allur almenningur,
eða ættu að hafa skilyrði til þess,
útskúfuðu með stuttum órök-
studdum dómi, sem þegar af
þeirri ástæðu hve órökstuddur
hann var, gaf grun um að þar
væri í ferðinni almennur sleggju-
dómur. Og eg held að engum,
sem með óbrjáluðum eyrum
hlýddi á þetta verk Björgvins,
geti blandast hugur um það. í
rauninni virðist mér sem þeir
menn, er þar eiga hlut að máli,
hefðu átt að telja sér Ijúft að
biðja Björgvin, og enda líka aðra
þá, sem dæmdir voru sama dómi
af kantötudómendunum, afsök-
unar þar á.-
Eg get verið fáorður um með-
ferð söngflokksiijs á kantötunni.
Að ætlast til þess, að jafn stórt
verk, eftir jafn stuttan æfingar-
tima með jafn sundurleitum og
enda óvönum söngkröftum, sé
flutt á allan hátt lýtalaust, tel
eg það sama og að ganga át frá
því að Björgvin Guðmundssyni sé
gefið allt vald á himni og jörðu.
En enda þótt meðferðinni á kan-
tötunni væri að ýmsu ábótavant,
þá virðist mér svo, sem Björgvin
hafi þó fært allríkar sönnur á,
að honum sé allverulegt vald gef-
ið í þessu efni, yfir þeim, sem
sameina vilja sig undir sprota
hans. Það liggur meira verk en
inargar grunar á bak við það,
að samræma á þessu sviði um 60
manneskjur til samfeldra átaka
við þetta stórverk. Það er bæði
líkamlegt erfiði og andleg raun,
og óhætt að telja það hið inesta
þrekvirki að koma þessu mikla
verki upp, í jafn fámennum bæ,
með ekki meiri né meir áber-
andi ágöllum en raun var á.
Mig langar til að segja örfá
orð um verkið sjálft. Eg skal
strax játa það, að eg tel mig ekk-
ert “autoritet" á þessum sviðum,
en þykist á hinn bóginn ekki of-
góður til að skýra frá áhrifum
þeim, sem verk þetta hefir haft á
mig, og láta uppi persónulegt álit
mitt um það.
Kantatan hefst á forleik fögrum
of ramlega byggðum. Naut hann
sín einna sízt, eins og eðlilegt er,
þar sem hann var leikinn aðeins á
þrjú hljóðfæri, tvö flygel og eitt
lítið stofuharmonium. Þar hefði
þurft öfluga hljómsveit með góð-
11111 kröftum. Þá hefst lofsöng-
ur í kór ósamkynja radda, bjart-
ur og glæsilegur. Er inn í hann
ofið undurfagurri tenór-sóló og
dúett. Þá rekur hvað af öðru,
eftir þ\á sem textinn tilvísar og
skiftist á einsöngvar, karlakórar
og kórar ósamkynja radda.
Enda þó eg hafi hina mestu
löngun til að staldra við, við
hvern hluta kantötunnar, verð
eg að láta mér nægja að benda
aðeins á nokkra.
Kaflinn “Sjá liðnar aldir líða
hjá” er fagur of stórfengilegur.
óneitanlega er það smekklegt að
taka kristnitöku textanum í þeim
kafla með hinum merkilega og sí-
gilda “fugu”-stíl. Ef til vill
kemst Björgvin í þessum kafla
einna lengst í merkilegri og
“kunst-ferðugri” raddsetningu.
Þá eru einsöngvarnir “Sjá
dagar koma” og “Fyr var landið”
frábærilega fallegir, og ekki sá
(Framb. á bls. 8)
INNKÖLLUNAR-MENN LÖGBERGS
Amaranth, Man.................... B. G. Kjartanson
Akra, N. Dakota..................B. S. Thorvardson
Árborg, Man................... Tryggvi Ingjaldson
Árnes, Man..................................... G. Sölvason
Baldur, Man...........................O. Anderson
Bantry, N. Dakota.............Einar J. Breiðfjörð
Bellingham, Wash.........................Thorgeir Símonarson
Belmont, Man........................ O. Anderson
Blaine, Wash..................Thorgeir Símonarson
Bredenbury, Sask................................S. Loptson
Brown, Man............................. J. S. Gillis
Cavalier, N. Dakata.............B. S. Thorvardson
Churchbridge, Sask.............................S. Loptson
Cypress River, Man..............F. S. Frederickson
Dafoe, Sask ........................J. Stefánsson
Edinburg, N. Dakota............Jónas S- Bergmann
Elfros, Sask...............Goodmundson, Mrs. J. H.
Foam Lake, Sask...............Guðmundur Johnson
Garðar, N. Dakota..............Jónas S. Bergmann
Gerald, Sask........................... C. Paulson
Geysir, Man....................Tryggvi Ingjaldsson
Gimli, Man......................... F. O- Lyngdal
Glenboro, Man...................F. S. Fredrickson
Hallson, N. Dakota..............Col. Paul Johnson
Hecla, Man......................Gunnar Tómasson
Hensel, N. Dakota.......................John Norman
Hnausa, Man.................................... G. Sölvason
Höve, Man..........................A. J. Skagfeld.
Húsavík, Man..........................G. Sölvason
Ivanhoe, Minn............................B. Jones
Kandahar, Sask.......................J. Stefánsson
Langruth, Man...................John Valdimarson
Leslie, Sask..........................Jón Ólafson
Lundar, Man...........................S. Einarson
Markerville, Alta...............'. .. .O. Sigurdson
Minneota, Minn............................B. Jones
Mountain, N. Dakota..............Col. Paul Johnson
Mozart, Sask...................................Jens Eliason
Narrows, Man.......................Kr. Pjetursson
Oak Point, Man.....................A. J. Skagfeld
Oakview, Man..................... Búi Thorlacius
Otto, Man.......................................S. Einarson
Pembina, N. Dakota...................G. V. Leifur
Point Roberts, Wash...................S. J. Mýrdal
Red Deer, Alta.......................O. Sigurdson
Reykjavík, Man......................Arni Paulson
Riverton, Man.........................G. Sölvason
Seattle, Wash.........................J. J. Middal
Siglunes, Man................... Kr. Pjetursson
Silver Bay, Man.....................Búi Thorlacius
Svold. N. Dakota................B. S. Thorvardson
Swan River, Man.......................A. J. Vopni
Tantallon, Sask................... J. Kr. Johnson
Upham, N. Dakota................Eiuar J. Breiðfjörð
Vancouver, B.C.....................Mrs. A. Harvey
Víðir, Man......................Tryggvi Ingjaldsson
Vogar, Man...............................Guðmtindur Jónsson
Westbotirne, Man.................Jón Valdimarsson
Winnipeg Beach, Man...................G. Sölvason
Winnipegosis, Man............Finnbogi Hjálmarsson
Wynyard, Sask..................Gunnar Johannsson