Lögberg - 06.07.1933, Blaðsíða 4

BIs. 4
LÖGBERIG, FIMTUDAGINN 6. JÚLÍ, 1933
Högberg
OefiS öt hvern flmtudag af
THE COLUMBIA PRE8S LIMITED
69 5 Sargent Avenue
Winnipeg, Manitoba.
Utanáskriít ritstjórans:
EDITOR LÖGBERO. 695 SARGBNT AVE.
WINNIPEG, MAN.
Verð $3.00 um drið—Borgist fyrirfram
rhe "Lögberg” is printed and published by The Columbia
Prees, Limited, 695 Sargent Avs., Winnipeg, Manitoba.
PHONE8 H8 327—86 328
Kirkjuþingið
Fáeinum orðum vildum vér bæta við það,
sem vér í síðasta blaði, böfðum um kirkju-
þingið að segja.
Nefnd sú, sem skipuð var til að leggja
fyrir þingið tillögu um inngöngumálið, lagði
það til að málið yrði lagt yfir til óákveðins
tíma og var sú tillaga samþykt umræðu lítið.
Kirkjuþingið, eða kirkjufélagið hefir því ekki
þetta mál til meðferðar lengur, eða ekki fyrst
um sinn að minsta kosti.
Á mánudaginn var þingið haldið í Baldur,
og þá um kvöldið flutti prófessor Richard
Beck fyrirlestur: Kirkjcm og friðarmálin.
Var sá fyrirlestur ekki fluttur í íslenzku
kirkjunni, sem er lítil, heldur i stærstu kirkj-
unni í bænum, sem var alveg full af fólki,
fimm til sex hundruð manns. Fyrirlesturinn
höfum vér-ékki heyrt eða séð, en þau erindi
eru fá, sem vér höfum heyrt talað eins lof-
samlega um, eins og þetta. Munu því margir
hlakka til að sjá þetta erindi á prenti og mun
þess ekki verða mjög langt að bíða.
Um gerðir kirkjuþingsins yfirleitt er ekki
ástæða til að fjölyrða, því ‘‘Gjörðabókin”
mun nú verða gefin út með líkum liætti og að
undanförnu og eiga þar allir sem vilja, kost
á að kynnast starfi þingsins all-nákvæmlega.
Þó skal hér geta þess, að embættismenn voru
endurkosnir: Séra K. K. Ólafson, forseti;
séra Haraldur Sigmar, varaforseti; séra Jó-
hann Bjarnason, skrifari og séra E. H. Fáfn-
is, varaskrifari; S. O. Bjerring, féhirðir og
A. C. Johnson, varaféhirðir. 1 framkvæmd-
arnefnd voru kosnir auk forseta, séra Jó-
hann Bjarnason, séra Sigurður Ólafsson, J.
J. Myres, G- J. Oleson, J. G. Johannsson og
Árni Eggertson.
Síðasta daginn sem kirkjuþingið stóð yfir,
var það haldið í Glenboro. Þá um kvöldið
fluttu þrír ungir menn erindi. Það voru þeir
Theodore Sigurðsson, B. A. Bjarnason, sem
báðir stunda nú guðfræðanám, og Tryggvi
Oleson frá Glenboro, sem nú stundar nám við
háskóla Manitobafylkis. Um erindi þessara
ungu manna höfum vér heyrt lofsamlega tal-
að, en kunnum vitanlega ekki frekar frá þeim
að segja, því vér heyrðum þau ekki, en vafa
laust má mikils vænta af þessum ungu og
efnilegu mönnum áður en langt líður.
Öllum, sem sátu þetta kirkjuþing, og sem
vér höfum átt tal við, og þeir tiru æði margir,
ber saman um að það hafi á allan hátt verið
hið ánægjulegasta og samvinna ágæt.
Það er æfinlega gott að koma til Argyle, á
hvaða tíma árs sem er, en aldrei ánægjulegra
heldur en einmitt um þetta leyti. Bygðin er
svo dæmalaust blómleg og falleg. Vér höf-
um ekki komið í aðrar sveitir, þar sem oss
finst að fegurð og örlæti náttúrunnar sé
meira, eða fari betur saman, heldur en ein-
mitt þar. Nytsemi bygðarinnar eiga Argyl,e-
búar og eru vel að henni komnir. Fegurðina
eiga allir jafnt, sem þangað koma, og hafa
hæfileika til að sjá hana og njóta hennar.
Gömlu landarnir, sem nú fyrir meir en hálfri
öld, völdu Argyfe-sveit fyrir nýlendusvæði
handa Islendingum, hafa áreiðanlega valið vel
og viturlega. Þar hefir Islendingum farnast
vel alt frá byrjun c(g farnast vel enn. Sú
framúrskarandi gestrisni, sem maður á að
mæta hjá Argyle-búum, eykur ekki lítið á á-
nægjuna, sem maður hefir af að koma þang-
að. Islenzka gestrisnin á þar heima og hefir
jafnan átt, og víkur þaðan ekki. Viðtökurn-
ar, sem kirkjuþingið og allir hinir mörgu
gestir, sem það sóttu, voru að allra dómi hin-
ar prýðilegustu og Argylebúum til mikils
sóma. Vér gistum lijá Mr. og Mrs. W. Peter-
son, Baldur, og áttum þar hinum ágætustu
viðtökum að fagna.
Argyle-bygð er hér um bil hundrað mílur
frá Winnipeg. Þangað er anðfarið, ef mað-
ur hefir góðan bíl. Vér vorum sem næst tvær
og hálfa klukkustund á leiðinni, hvora leið.
Vegurinn er ágætur, “allra veðra vegur,”
alla leið. Það er þægilegt og skemtilegt að
hafa þessa góðu vegi, en þeir hafa kostað
stórfé og Manitobafylki hefir komist í mikl-
ar skuldir þeirra vegna. En það er æfinlega
hægt að kenna stjóminni um skuldimar.
Fáar ferðir höfum vér farið, sem vér höf-
um haft meiri ánægju af, heldur en ferðinni
til Argylé um fyrri helgi. Vér þökkum
Argyle-búum kærlega fyrir síðast.
Misskilningur Ieiðréttur
Þegar vér skrifuðum greinina um Stubbs-
málið, sem birtist í Lögbergi 15. júní, var oss
það fyllilega ljóst, að margir aðrir höfðu alt
aðra skoðun á því ibáli heldur en vér höfum.
Greinin var ekki skrifuð til að hefja deilur
við þá, sem öðruvísi líta á málið, heldur til
þess, að segja lesendum vorum það sem vér
vissum sannast og réttast um þetta mál, án
þess að blanda þar við nokkru stjórnmála-
þrasi eða flokka-pólitík.
Út af fyrnefndri grein hafa nú þrír menn
látið til sín heyra, Sig. Júl. Jóhannesson, rit-
stjóri Heimskringlu og J. Ólafsson. Það sem
aðallega kemur þessum þremenningum á stað,
er það, að þetta Stubbs-mál hafa þeir sjálfir
svo vandlega hrært saman við sínar eigin
pólitísku skoðanir, að þeim er óskiljanlegt,
að nokkur maður geti öðruvísi á það litið, en
frá pólitísku sjónarmiði. Réttarfarslégt
sjónarmið kemur alls ekki til greina í þeirra
huga.
Sig. Júl. Jóhannessyni skilst að vér tölum
alt of vel um Bennett-stjórnina. Ritstjóra
Heimskr. skilst, að vér höfum hér hallað á
þá sömu stjórn og haft hana fyrir rangri sök.
J. Ólafsson skilst að greinin sé skrifuð til að
verja Bracken-stjórnina, sem honum þykir
víst ekkert sérstaklega vænt um. Þar að auki
er hann óánægður út af því, að vér skyldum
nokkuð um þetta mál segja. Finst það sitt
meðfæri, en ekki vort.
1 tveimur hinum síðarnefndu greinum, er
töluvert af ónotum til vor, en.við þau nennum
vér ekki að eltast og það 'því síður, sem þau
virðast bygð á þeim misskilningi, að grein
vor um Stubbs-málið sé pólitísk grein, sem
öllum ætti þó að vera vorkunnarlaust að sjá,
að ekki er. Vér vorum með þessari grein,
enga tilraun að gera í þá átt, að verja einn
stjórnmálaflokk eða áfellast annan.
Það er enginn sérstakur stjórnmálaflokk-
ur, sem að því hefir unnið, að Stubbs væri
vikið frá dómara-embættinu. Dómararnir
við yfirréttina í Manitoba tilheyra engum
einum, sérstökum stjórnmálaflokk og fylkis-
stjórnin í Manitoba og sambandsstjórnin í
Ottawa eru sín af hvoru sauðahúsi, þegar
umstjórnmálastefnu er að ræða. Stjómmála-
ágreiningur hefir hér ekki komið til greina
og á ekki að gera það. Um það eitt er að
ræða, hvort dómarinn, sem hér átti hlut að
máli, vann sitt verk eins og vera bar, eða
hann gerði það ekki. Dómararnir í Manitoba
og dómsmálaráðherrann, Ford dómari og
sambandsstjórnin, hafa komist að þeirri nið-
urstöðu, að Stubbs hafi þannig staðið í stöðu
sinni, að full ástæða væri til að víkja honum
frá embætti. Sambandsstjórnin ein hafði
vald til að gera það og hún hefir gert það.
Árbók háskóla Islands
Eftir prófessor Richard Beck
Nýlega barst mér í hendur Árhók Háskóla
íslands fyrir háskólaárið 1930—1931. Þar
sem háskólinni íslenzkri varð tvítugur á um-
ræddu ári, þykir mér hlýða, að fara um þessa
árbók hans, og skólann sjálfan, nokkmm orð-
um. Enda er eg þess fullviss, að Islendingar
í Vesturheimi telja ekkí ófróðlegt, að fregna
eitthvað af högum æðstu mentastofnunar ætt-
lands síns.
Tveir áratugir era ekki langt tímabil í sögu
aqðri mentastofnunar; þær vaxa eigi heilnæm-
um vexti sem gorkúlur úr jörðu, heldur með
hægum, jöfnum skrefum, svipað og eikur
skógarins, sem standa svo föstum fótum og
djúpt í moldu, að stormar og þungi heilla
mannsaldra fá eigi brotið þær né rifið upp
með rótum.
Bins og mörgum mun minnisstætt, var Há-
skóli Islands settur á stofn 17. júní 1911, á
aldarafmæli Jóns Sigurðssonar forseta; var
það sannarlega eins og vera bar, því að Jón
forseti, sem alla daga bar fyrir brjósti vel-
ferð Islands á svo mörgum sviðum, var
frumkvöðull að stofnun íslenzks háskóla. Og
þó að hann sé enn sem komið er hvergi nærri
eins f jölþættur og fullkominn og Jón Sigurðs-
son dreymdi um, þá verður því ekki með rök-
um neitað, að hann hefir þegar reynst ís-
lenzku þjóðinni nytjastofnun. Sú hrakspá,
að hann myndi verða íslenzku menningarlífi
til einangrunar, hefir ekki ræst; reyndin sýn-
ir, sem betur fer, hið gagnstæða. Það eru
engar ýkjur, þó sagt sé, að íslenzkir stúdent-
ar leita sér nú framhaldsmentunar víðar um
lönd en nokkru sinni áður. Má fyllilega ætla,
að þeir verði fyrir þá utanvist nýtari menn
þjóð sinni, eða árvakir málsvarar hennar, ef
þeir ílengjast erlendis. Háskólanum þarf því
engin hætta aÖ stafa af andlegri ein-
angrun, sé viturlega urn hnútana
búiÖ aÖ því er snertir utanfarir stú-
denta.
Það liggur í augum uppi, að á-
gæti og nytsemd hverrar menta-
stofnanar byggist á kennurum henn-
ar, án þess að lítið sé gert úr góÖ-
um á höldum eða öðrum útbúnaði
til kensluhaldsins. Háskóli íslands
hefir frá byrjun átt miklu kennara-
láni að fagna; þar hefir rúm hvert
verið vel skipað; og þessi síðasta
Árbók skólans sýnir, að um enga
afturför er að ræða í þessu efni.
Skólaárið 1930-31 voru kennarar
háskólans 22 talsins, þar af 13 aðal-
kennarar. Eru þeir allir hæfileika-
menn og sérfróðir vel, enda margir
hverjir löngu þjóðkunnir fyrir lær-
11 dóm og ritstörf, þó ekki hafi þeir
allir verið jafn mikilvirkir að bóka-
gerð. Þess er- þá einnig að minn-
ast, að ritstörf mælast ekki að vöxt-
um eins og heystakkar eða fiski-
hlaðar. Um ritstörf íslenzkra há-
skólakennara vil eg leyfa mér, að
vitna í eftirfarandi ummæli, í ágætri
grein um Háskóla íslands eftir pró-
fessor, dr. phil. Ágúst H. Bjarna-
son (Alþingishátíðar blað Morgun-
blaðsins 1930, bls. 10) :
“Hér verða ekki talin ritverk
þeirra né annara kennara háskólans.
En á það mætti þó ef til vill benda,
hversu mikla þýðingu það muni hafa
fyrir islenzka tungu og íslenzka
vísindamensku, að þessir menn hafa
ráðist í að skrifa fleiri eða færri
kenslubækur, hver á sínu sviði, og
þar með gert mönnum það fært að
hugsa, tala og rita á íslenzku urp
efni, sem áður þótti litt kleift að
tala um, nema þá á bjöguðu máli,
eða með því móti, að notá sæg er-
lendra orða. Það verður ef til vill
betur metið síðar, hve miklu háskól-
inn hefir áorkað þegar á fyrstu
starfsárum sinum um það, að gera
íslenzka tungu að hugsandi manna
máli.”
Sannarlega er hér um að ræða
merkilegan skerf til aukinnar ís-
lenzkrar menningar; og er þó með
þessu bent á eina hlið hins þýðingar-
mikla starfs íslenzkra háskólakenn-
ara.
Stúdentar háskólans á árinu voru
alls 155 og skiftust þannig á hin-
ar ýmsu deildir: — guðfræðisdeild
16, læknadeild 74, Iagadeild 45, og
heimspekisdeild 20. Fimm erlend-
ir stúdentar voru í þessum hóp, þrír
þýskir, einn færeyskur, og einn
vestur-íslenzkur, Loftur Bjarna-
son frá Utah, allir í heimspekis-
deildinni. Á árinu útskrifuðust 4
kandídatar í guðfræði, 10 í læknis-
fræði og 3 í lögfræði.
Þegar litið er á aðsóknina að há-
skólanum sést að hún hefir farið
hraðvaxandi fram á síðustu ár.
Fyrsta háskólaárið (1911-12) voru
nemendur 46,' en árið 1927 voru
þeir orðnir 150. Var þá aðstreym-
ið orðið svo mikið að embættisdeild-
unum, að til vandræða horfði.
Ýmsra ráða var þá leitað til þess, að
reisa skorður við ofvexti skólans á
þessu sviði, og hefir nokkuð áunn-
ist, þó að málinu sé enn eigi ráðið
til happasælla lykta. Sá, sem þetta
ritar, er á einu máli með háskóla-
nefndinni um það, að út úr þessum
vandkvæðum sé sú leiðin vænleg-
ust: “að stofna til nýrra hagnýtra
kenslugreina við háskólann og
stuttr^ námsskeiða, er tækju svo
sem 1 ár, t. d. verslunarnámsskeiðs,
kennaranámsskeiðs o. fl. Mundi
þetta einna helzt draga úr aðsókn-
inni að embættadeildunum, en veita
straumi mentamanna inn í aðrar
stéttir, er þarfnast þess á margan
hátt, að völ sé vel mentaðra manna.”
(Árbók Háskóla íslands, 1928-29,
bls. 13-14.).
Auk uppfýsinga um kennaralið
háskólans, nemendafjölda og til-
högun kenslunnar, hefir Árbókin
inni að halda ýmsar skýrslur skólan-
um viðkomandi. Er gleðilegt að sjá
það, að ýmsir hafa þegar hlynt að
starfi hans með f járgjöfum og njóta
allmargir stúdentar nokkurs styrks
úr slíkum gjafasjóðum. Vonandi
sigla margir aðrir í kjölfar þeirra,
sem þegar hafa reynst skólanum
velgerðarmenn í þessum efnum, því
að þörf er þar enn næg fyrir dyr-
um, og vart unt, að verja betur fé
því, er menn kunna að hafa aflögu,
en til þess að greiða götu þeirra
manna, sem vænlegir eru til þjóð-
þrifa.
Sagt er hér einnig ítarlega frá
tillögum, sem fram hafa komið um
breytingar á háskólanum, meðal
annars um sumarnámskeið í sam-
bandi við hann, “einkum handa þeim
útlendingum, sem nema vilja ís-
lenzk fræði og kynnast íslandi og
íslendingum.” Ýmsir urðu til að
hreyfa þessu máii á íslandi hátíð-
arsumarið 1930, og Guðmundur
læknir Gíslason, í Grand Forks, hef-
ir ritað um það í limarit vor. Leik-
ur það ekki á tveim tungum, að ef
rétt er á haldið, myndu slik sumar-
námsskeið verða bæði háskólanum
og landinu i heild sinni hinn mesti
hagnaður. Þau myndu laða til ís-
lands hina æskilegustu heimsækj-
endur, mentafólk frá ýmsum lönd-
•um heims. Ekki er heldur síður
vert um hitt, að með því að koma
á fót slíkum námsskeiðum, væri
stórt spor stigið í þá átt, að gera
Háskóla íslands, fremur en orðið
er, að miðstöð norrænna og ís-
lenskra fræða. En þá fyrst er hlut-
ur hins íslenzka háskóla sæmilegur,
þegar svo er komið. Vonandi verð-
ur því undinn bráður bugur að því,
að koma í framkvæmd hugmyndinni
um slik sumarnámskeið i sambandi
við háskólann.
“Skýrsla um störf stúdentaráðs-
ins 1930-31” ber það með sér, að
það hefir verið vel vakandi á árinu
og látið sig skifta mörg velferðar-
tnál stúdenta, svo sem bygging stú-
dentagarðs, sem óskandi er að rísi
af grunni á næstunni, þar sem hans
er hin brýnasta þörf. Verðskuldar
það mál stuðning góðra Islendinga
hvarvetna.
í ræðu sinni við setningu háskól-
ans haustið 1930, sem prentuð er
að vanda í Árbókinni (bls. 8-13),
lýsir þáverandi rektor hans, pró-
fessor, dr. theol. Magnús Jónsson,
að nokkru þörfum hans og fram-
tíðarhorfum. Telur ræðumaður “ó-
viðunandi launakjör háskólakenn-
ara” og “Húsnæðisleysi Háskólans”
höfuð “vandamál” og “vandræða-
mál” hans. Engum, sem les rök-
færslu dr. Magnúsar gaumgæfilega,
fær dulist, að hér ræðir um þau mál,
er miklu valda um nytsemi skólans
og vöxt. Ekki fer sú ríkisstjórn
viturlega að ráði sínu, sem laun-
ar svo illa háskólakennara sína, að
þeir verða að þræla í hversdagslegu
brauðstriti til þess að firrast fjár-
þröng, en vísindastarfsemi þeirra að
leggjast á hilluna. Slíkt eru ekki
hyggindi sem í hag koma, og hnýti
eg þar við þessum sönnu orðum úr
setningaræðu rektors (bls. 10) :
“Vísindastarf verður ekki rækt af
þeim mönnum, sem vísað er á úti-
gang sér tif lífsbjargar. Háskóla-
kennarar, með sæmilegum kjörum
og möguleikum til þess að koma út
góðum bókum, eru svo verðmæt eign
fyrir þjóðina, að það er hróplegt að
vita til þess, að henni sé sóað eins
gálauslega eins og nú er gert.”
Þá er húsnæðismál Háskólans.
Magnús prófessor grípur þar á kýl-
inu þegar hann segir: “Það á ekki
að prédika móral íyrir banhungruð-
um manni, heldur gefa honum að
eta. Það á ekki að prédika reglu-
gerðarbreytingu og annað þesshátt-
ar fyrir húsnæðislausum háskóla,
heldur gefa honum þak yfir höf-
uðið.” Mig tók það sárt, alþingis-
hátíðarárið sællar minningar, að
þurfa að segja það hverjum útlenda
fræðimanninum á fætur öðrum, að
Háskóli íslands ætti ekki þak yfir
sig. Þá setti að vonum hljóða. En
þeim mun glleðilegra er að geta
þess, að dálítill skriður er nú kom-
inn á þetta mál, og er vonandi, að
það fái bráðan byr á næstu árum;
því að eins og Magnús prófessor
segir: “Þetta er nú það mál, sem
Háskólinn má ekki láta niður falla
fyr en það er komið í rétt horf og
stúdentar Háskólans eiga heima í
húsi, sem styður starf þeirra, í stað
þess að þrýsta eins og kínverskur
skór utan um það og draga úr
þroska þeirra.”
Frá því að Árbók Háskóla Is-
lands fór að koma út (1912) hafa
fylgt henni næsta reglulega rit eftir
hina ýmsu kennara skólans; eru þau
t melr en þrifijung aldar hafa Oodd'e
Kidney Pilla veriS viðurkendar rétta
meSaliS við bakverk, gigt, þvagteppu
og mörgum fleiri sjflkdðmum. Fást hj.t
öllum lyfsölum, fyrir 50c askjan, eSa
sex öskjur fyrir $2.50, eða beint frá The
Dodd’s Medicine Co., Ltd., Toronto, ef
borgun fylgir.
þegar orðin myndarlegt ritsafn. Að
þessu sinni er fylgiritið Saga Nýja-
testamentisins (saga ritsafnsins og
textans) eftir dr. theol. Magnús
Jónsson, guðfræðisprófessor, sem
kunnur er fyrir mörg ritstörf sín,
ekki sízt bækurnar Æfisaga Mar-
teins Lúters (1917) og Páll Postuli
(1928). Þessi síðasta bók Magnús-
ar er mikið rit, yfir 300 blaðsíður í
síóru broti, myndum prýtt, vel skráð
og hið fróðlegasta. Er það góður
fengur vísindalegum bókmentum
íslenzkum, þvi að það fjallar um
efni “sem heita má að ekkert hafi
verið skrifað um á íslenzku fyrr.”
Hér er því hlaðið upp í eitt skarðið
í bókmentum vorum, og sé þeim öll-
um hjartans þökk, sem þar lyfta
steini í vegg. Sæmir það vel há-
skólákpnnurunum að ganga þar í
brjósti fylkingar.
Það er eflaust einlæg ósk allra
þeirra, sem unna sönnum framför-
um á ættlandi sínu, að Háskóli Is-
lands megi halda áfram að verða
“vísindunum til hróss og landi og
lýð til nytja;” með þvi einu móti
er hann hæfur minnisvarði Jóns
Sigurðssonar forseta, sem samein-
aði svo fagurlega í lífi sínu ágæta
vísindamensku og óþreytandi starf-
semi þjóð sinni í hag.
Sjóræningjar
ráðast á norskt skip
Um árás sjóræningja á norska
eimskipið “Prominent” símar Reut-
er-fréttastofan frá Hongkong: Sjó-
ræningjar voru 14 talsins og voru
þeir vopnaðir skammbyssum. Þeg-
ar þeir stigu á skipsfjöl þóttust þeir
vera farþegar. Georg Jensen, annar
stýrimaður, var á stjórnpalli, en sjó-
ræningjar lögðu nú leið sína upp á
stjórnpallinn og veifaði foringi
þeirra skammbyssu. Jensen tók
hann glímutaki og kastaði honum
niður á þilfarið, en hinir sjóræn-
ingjarnir þustu þá að stýrimann-
inum og varð hann þá að lúta í
lægra haldi.
Skipstjórinn, Jensen áð nafni,
heyrði hávaðann, þreif staf í hönd
og ætlaði að stilla til friðar. Hélt
hann að deila væri upp komin milli
kínverskra affermingarmanna, sem
á skipinu voru. Skutu ræningjarnir
á skipstjóran, og særðist hann á
fæti.
Aðrir yfirmenn á skipinu urðu
einnig að lúta í lægra haldi.
Eyrsta stýrimanni var skipað að
stýra skipinu, en vélamenn urðu að
vjnna hvildarlaust i tvo daga i 48
st. hita. Þegar skipið nólgaðist
Hongkong varð lögreglubátur á vegi
þess. Sáu lögreglumenn, að ekki
var alt með feldu á skipinu og
bjuggust til að liðsinna skipverj-
um og hófu skothrið á sjóræningj-
ana, sem nú hleyptu á land. Kom-
ust sjóræningjar á land og höfðu
með sér fyrsta og annan stýrimann
sem gisl, en létu þá lausa síðar.
Skipsbrytann og 5 farþega höfðu
sjóræningjar bundið úti á skipinu
og ætluðu þeir að kref jast lausnar-
fjár fyrir þá.
—Mbl.
Mikill gróði —meira tap
Samkvsémt blaðafréttum græddi
gróðafélag eitt i New York, sem
Kuhn, Loeb and Co. heitir $6,000,-
000 á því að selja hlutabréf á ár-
inu 1929. En á hlutabréfum þess-
um tapaði almenningur, eða þeir,
sem hlutabréfin keyptu $100,00,000.
Álitið er að þetta hafi ekki haft all-
Jítið að gera við hrunið mikla 1929.