Lögberg - 31.01.1957, Blaðsíða 6

Lögberg - 31.01.1957, Blaðsíða 6
LÖGBERG, FIMMTUDAGINN 31. JANÚAR 1957 GUÐRÚN FRA LUNDI: DALALIF „Ég er nú bara farin að finna til óþæginda strax", sagði stúlkan, „og þeir spá norðangarði — það verður hræðilegt fyrir Strandirnar", volaði hún og byrgði sig í fötunum. Ekki var nú samferðakonan upplífgandi, fannst önnu, strax orðin sjóveik og kjarklaus. Það var allt annað en skemmtileg tilhugsun að vera í sambýli við hana svo og svo lengi — kannske tvo til þrjá sólarhringa. Svo var ekkert líklegra en að hún yrði sjálf sjóveik. Henni fannst sér verða óglatt. „Góða, útvegaðu mér vatn", bað stúlkan. Hvar skyldi hún nú geta fengið það? hugsaði Anna. Samt lagði hún að stað og var svo heppin að mæta konu, sem hljóp fyrir hana eftir vatninu. Aumingja stúlkan, svo ætlaðist hún til þess að það yrði stjanað við sig. Það var svo sem sjálfsagt meðan hún var frísk sjálf. En hún vildi helzt halda kyrru fyrir, því að veltur skipsins voru óviðkunnanlegar. Nokkru seinna kastaði sambýlis- konan upp. Þetta var hræðilegt — líklega yrði ekki langt þangað til hún yrði farin að haga sér alveg eins. Viðbjóðslegt! Fallega skyndimyndin af nýrri og betri veröld með sólskin og glampandi lognsjó var horfin, en önnur komin, gráköld, húmkennd veröld, þar sem allir voru vansælir. Hún slangr- aði fram úr klefanum og upp stigann. Óþefurinn ætlaði að gera út af við hana. — Hann var strax kominn til hennar, Ósbúinn, Kristján hét hann, og spurði hana, hvort hann gæti eitthvað gert henni til þægðar. Hann var víst prýðilegur piltur, þó að hann væri alinn upp í ljóta kofanum hans Björns gamla og hennar Hólmfríðar gömlu, kofa- kerlingarinnar eins og frú Matthildur kallaði hana einu sinni. „Ég ætlaði bara að anda að mér hreinu lofti", svaraði Anna. „Það er hræðilegt þarna niðri". „En hér er bara svo kalt", sagði hann. „Ég ætla samt að vera hérna dálitla stund". Anna varð að styðja sig við, svo að hún missti ekki fótanna. Hún leit í kringum sig. Henni fannst skipið hjakka alltaf í sama farinu, ef hún horfði upp til strandarinnar, en þegar hún leit út fyrir borðstokkinn sýndist henni það bruna áfram gegnum þessar úfnu, geigvænlegu öldur. Húsin í litla kauptúnfhu í fjarðarbotninum smáskýrðust og stækkuðu og ljósunum í gluggunum fjölgaði óðum. Hvað hún elskaði þessi litlu ljós og horfði til þeirra vonaraugum. Loksins var komið inn á höfnina. Hamingjunni sé lof! Skipið var hætt a,ð velta og ruggaði rólega. Hún gat gengið yfir þilfarið án þess að styðja sig við, en kuldinn var orðinn bitur — hún þráði húsaskjól. Átti hún að fara hér í land eða fara niður og halda ferðinni áfram? Það var óhugsandi að fara lengra. Hún heyrði karlmennina spá illu veðri. Henni virtist það samt vera nógu vont. Sjórinn gekk í gusum upp á bryggjuna. Það yrði ekki gott að skipa upp heyrði hún einn manninn segja. Anna var hálf feimin ein á meðal margra karlmanna, sem ekki virtu hana þess að líta á hana, hvað þá heldur að tala við hana. öðruvísi var það heima í sveitinni hennar — þar heilsuðu henni allir vinalega. Yfir- leitt litu karlmenn niður á konurnar og fundust þær fáfróðar og barnalegar. Samt nálgaðist hún þá og spurði, hvort ekki myndi vera hægt að komast í land. „Hvað skyldi vera því til fyrirstöðu?" sagði einn þeirra stuttlega. i „Ætlar þú hérna í land?" spurði annar. „Já, ég fer hér í land", svaraði hún. Þá kom Kristján Björnsson til hennar. Ég tók svo eftir að þú ætlaðir vestur á land — vestur á Breiðasand", sagði hann. „Það var nú meiningin í fyrstunni, en mér hefur snúizt hugur. Ég fer ekki lengra, er að verða sjóveik og var ekki vel frísk, þegar ég lagði af stað. Þú vildir kannske ná í töskuna mína". Tvær srxilkur með ferðatöskur komu upp á þilfarið og ætluðu auðsjáanlega í land. Þarna komu tveir stórir bátar úr landi, en þegar þeir komu að skipshlið sýndust þeir svo átakanlega litlir, að Anna óttaðist að þeir sykkju, þegar fólkið kæmi í þá. En það leit ekki út fyrir að hinar stúlkurnar væru neitt hræddar. Það var bara hún, sem var kjarklaust og heimskt heimaalið barn. önnur konan bar töskuna sína sjálf niður stigann — en sá dugnaður. Þetta var líkt Þóru. Ef hún hefði haft svoleiðis samferðakonu, þurfti hún ekki að kvíða. Nú kom Kristján með töskuna, og ofan í bátinn var Anna komin, áður en hún vissi af og hann settist við hlið henni. „Ætlar þú hér'í land?" spurði hún. „Ég lofaði Þórði að hjálpa þér í land, það er sama hvar það er, enda fannst mér hann ekki búast við að þú færir alla leið vestur á Breiða- sand", svaraði hann. „Jæja, var hann svona glöggskyggn", sagði hún og andvarpaði af feginleik yfir að Þórður skyldi biðja þennan góða pilt fyrir hana. Hvað hefði svo sem orðið úr henni, ef enginn hefði verið henni hjálplegur? Stúlkurnar í bátnum hlógu og spauguðu á- hyggjulausar, þó að bylgjurnar æddu og freyddu meðfram hlið hans eins og þær ætluðu að fylla hann á svipstundu, en liðu svo aftur með honum á góðlátlegu undanhaldi. Bryggjan var full af karlmönnum, sem hjálpuðu henni úr bátnum og upp á bryggjuna. Anna lofaði guð, þegar hún hafði fast land undir fótum, og hét því að aldrei skyldi hún á sjó koma á ævi sinni aftur. „Skyldi nokkurt gistihús vera hér?" var fyrsta spurningin, sem hún lagði fyrir Kristján, sem fylgdist með henni með töskuna hennar í hendinni. „Jú". Hann þekkti það eins og allt annað og fylgdi henni þangað. Gestgjafinn var miðaldra og hálf spjátrungslegur , en tók þó kumpánlega á móti þeim og fylgdi Önnu inn í hlýja stofu eftir að hún hafði kvatt þennan góða fylgdarmann og þakkað honum fyrir alla umönnunina. Og þegar hún var setzt í dúnmjúkan sófa fannst henni öll vandræði vera léttvæg og hana langaði ósegjan- lega mikið til að sofna,því að nú var komið harður háttatími í sveitinni. Frúin var talsvert unglegri en maðurinn, en ekki nærri eins kumpánleg. Anna óskaði eftir að komast sem fyrst í rúmið. Matarlyst hafði hún enga, en kaffi drakk hún til að hlýja sér innvortis. Henni fannst heimilis- hátturinn svipaður og hjá frú Matthildi — sífellt þras við vinnukonurnar í hvert sinn, sem hún fór fram. Hún heyrði aðra stúlkuna spyrja um, hvort ekki ætti að leggja í ofninn í gesta herberginu. Það efaðist frúin um að væri nauðsynlegt — veðrið hafði verið svo gott þennan dag. „En mér sýndist konan svo aumingjaleg", sagði þessi góða stúlka. „Ég gæti trúað því, að hún væri sárlasin". „Hún ætlaði vestur í land, en var svo sjóveik, að hún treysti sér ekki lengra", sagði frúin. „Þá get ég ímyndað mér, hvernig henni muni líða, og það ættu allir að geta sér þess nærri, sem sjóveiki hafa fengið". „Mér sýnist henni batna fljótt", sagði frúin hirðuleysislega. „En það er líklega notalegra að leggja í uppi", bætti hún þó við. Anna blessaði þessa góðu stúlku í huganum. Það hefði verið hræðilegt að hátta í óupphituðu herbergi, þar sem hún var vön við hlýja húsið heima. Nú kom önnur vísan hennar Siggu gömlu í huga hennar: „Ég vildi ég hefði verið um kjurt / og aldrei horfin burt". Bara að hún hefði farið út að Hvammi eins og Borghildur hafði stungið upp á, en aldrei farið sjóferðina. Þá væri hún háttuð heima í blessuðu notalega rúminu sínu. En nú mátti guð vita, hvenær hún háttaði þar. Líklega aldrei. Loksins var henni vísað til sængur. Unglings- stúlka, sem líklega var dóttir hjónanna, fylgdi henni upp á loft. Þar var svefnherbergið, lítið og hlýtt, en rúmið var kalt og undirsængin allt of þunn. En þreytan vann bug á öllu, og hún sofnaði fljótlega, en þegar fór að líða á nóttina fór hún að sofa órólega. Þungur brimgnýrinn frá sjónum gerði hana hrædda — henni heyrðist öldurnar skella á húsinu. Þess á milli heyrðist henni mað- urinn sinn vera að áminna Lísibetu liltu um að hafa ekki hátt, svo að mamma gæti sofið. En þetta var bara draumur. Hún var hér í bráðókunnugu húsi, sem kannske var fullt af draugum og vofum, sem hvísluðust á í kringum hana. Hún vafði sæng- inni utan um höfuðið, því að það var að verða sár- kalt í herberginu, og bað góðan guð að varðveita sig. Loksins heyrði hún, að fólkið niðri fór að hreyfa sig. Þá þorði hún að sofna. Hún varð hissa, þegar hún vaknaði við það, að það var funheitt inni og stúlkan stóð við rúmið með morgunkaffið á bakka og bauð henni góðan daginn. „Hvernig ér veðrið?" var það fyrsta, sem Anna spurði. „Það er stórhríð", 'var svarið. Það var einmitt það, sem hún hafði búizt við. Hún spurði um skipið. Það hafði farið um nóttina. Hamingjunni sé lof fyrir að hún var þó á landi, en ekki sjó. Aumingja veika konan, sem hún hafði talað við daginn áður, það var hræðilegt að hugsa til hennar. „Það er óefnilegt fyrir mig, ef ég verð nú hríðarteppt hér", sagði Anna. „Ojæja! Það kemur nú skip eftir tæpa viku, sem fer suður — kannske verðuf þá betra í sjóinn", sagði stúlkan. „Annars eru þessar vetrarferðir hræðilegar". „Já, eiginlega hét ég því í gær að koma aldrei á sjó aftur, en kannske kjarkurinn verði meiri, ef sjóveðrið yrði betra". Stúlkan samþykkti það, en bætti svo við: „En bezt held ég það væri þó að fara heim og láta ferðalagið bíða eftir sumrinu. En það er náttúrlega alltaf svo mikið að gera á sumrin í sveitinni, að húsmæðurnar mega engan tíma missa. Það ætti maður að muna", sagði hún brosandi um leið og hún fór fram, eftir að hafa bætt vel í ofninn. Þetta var ágæt stúlka hugsaði Anna. Bezt væri að fara heim aftur hafði hún ráðlagt henni, en hvernig ætti hún svo sem að komast heim? Jón hafði náttúrlega sagt það, að hann sækti hana hvert sem hún færí og flytti hana heim aftur. En núna vissi enginn, hvar hennar var að leita, svo að það var engin von til þess að hann kæmi að sækja hana. Náttúrlega gat hún símað á Ósinn og látið hann vita, hvar hún væri niður komin, en það var heldur óviðeigandi að óska eftir að hún yrði sótt daginn eftir að hún hafði farið frá honum og skilið eftir hringinn sem kveðju. Hún yrði að reyna að halda áfram vestur, það tæki ekki nema svo sem sólarhring. Einhvern tíma liði hann. Það var moldveðurshríð allan daginn. Hús- bóndinn var kurteis og bauð henni að leika á orgel, sem dóttir hans átti. Og svo var þar stór bóka- skápur, sem henni var velkomið að fá sér bækur úr. Annars hefði þessi dagur seint liðið. Næsta dag var sama veðurfar. Þetta fór að verða óálitlegt. Þar næsta dag var loksins komið stillt veður. Anna fór þá í búðir og tók þó nokkuð af álnavöru. Þar fékkst bara margt laglegt. Dökkleitt kjólefni, sem hún sá að myndi verða ákaflega hentugt handa Borghildi, hafði hún keypt. En þegar hún kom með 'þetta upp í herbergið sitt, fann hún hvað það var hlægilegt að vera að hugsa Borg- hildi fyrir kjól, konunni sem hún hafði kvatt fyrir fullt og allt, fyrst hún gat ekki hugsað sér að koma á eftir henni vestur. Auðvitað gæti hún saumað hann fyrir vestan og sent henni hann ásamt tveim- ur kjólum, sem hún hafði tekið handa Lísibetu litlu. Anginn litli — skyldi hún ekki spyrja eftir mömmu sinni. Henni fannst hún heyra hana segja: „Hvenær kemur mamma heim úr kaupstaðnum?"

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.