Sunnanfari - 01.09.1902, Blaðsíða 3

67
heimilis-sól,
hrestu huga þinn,
hafðu í kjöltu
— hossaðu á hnjákollum
hampaðu í fangi,
svæfðu í svalviðri
sendling okkar.
Himir hríð-fastur
hróðrar-smiður,
faðir frævils síns,
fífils mömrnu,
undir ull hvítum
iðustraumi
norðan nið-viðris
næsta hörðum.
Hefir húsaskjól
og hverja þörf
gestur gangandi
hjá gæða-fólki,
góðfræg gestrisni
gengur um beina
hugljúf, hátigin
og himin-kynjuð.
— Sofðu, sólveig mín,
hjá syni okkar,
von-góð, værð-neytin,
þó veðrin geisi.
Gefi gæfan þér
góða drauma. —
Vaktu, vina mín,
með von í barmi.
Sú er sólveig manns,
er sóiskin gefur. —
Vaktu, vina min,
hjá vitsmælingja.
Sofðu, sólveig mín,
hjá syni þinum;
kemur kæri þinn,
kossa þurfi.
Bráðum birtist eg
með breiddan faðm,
hrakinn, heimkominn,
hríðar-barinn.
Klöknar kaldmunnur
klaka-gengils,
[>egar þú ert nær
með þina bliðu.
Komdu, kæra min,
með kjöltu-smára,
brjósta blóm-fífil:
Bjartmar lista,
— ástar-ávöxtinn,
sem okkur gaf
sjafnar síðkomin
sumar-blíða.
— Kemur kvöldrökkvi
með kafaldinu.
Rístu upp, rannveig mín,
í rúmi þínu.
Líttu um ljóra
á leiðum hvíturn
karlmann kafandi,
úr kófi snivinn.
Sú er sælu-veig,
er sólskin veitir,
— ástar yl-geisla
í orði og verki,
hugrænt hlýju-skin
í hlátri og sorg,
þó að þiggjandinn
sé þyrni-broddur.
Rístu upp, rauna-bót,
rann-veig, sólveig,
freyja gæða-gulls,
Guðrún, sólrún.
Ertu al-háttuð?
Enn er dagur.
Gættu gestrisni
við göngu-mann!
Sefurðu, sólveig mín?
Sérðu engan?
Sjáðu, sólveig mín:
Senn er eg kominn.
Vaktu, vina mín.
Vertu á fótum.
Komdu, kona mfn.
Kystu mig! G. F.