Sunnanfari - 01.03.1912, Blaðsíða 3

Sunnanfari - 01.03.1912, Blaðsíða 3
19 Hún komst ekki lengra. Oft kemur góður þegar getið er. Jómfrúnni brá fyrir í birtunni neðan við stigann. Hún gat vel verið á leið- inni upp. Sú Ijóshærða kipti að sér hend- inni og hvíslaði um leið: »Nú fer eg ofan á Nr. 1«. Svo vatt hún sér niður stigann, leit við í miðjum stiganum, íbyggilega og ástúð- lega, rendi sér fram hjá jómfrúnni í gangin- um, hvarf inn um fyrstu dyrnar út úr borð- salnum þeim megin og hallaði hurðinni að stafnum á eftir sér. Jón stóð eflir uppi á skörinni, alveg eins og umskiftingur! Alt kvöldið hafði hann Iesið í augun á henni eins og á bók með besta latínustíl, — en í þessu seinasta kveðjuskeyti botnaði hann ekki minstu vitund. — Hvað átti alt þetta að þýða? — »Ekki þangað« — í eina staðinn þar sem þeim var óhætt! — »Eg verð að fara niður« — niður! Var hún brjáluð? Niður í glaðaljósið, i borðsalinn, þenna almenning, sem klefarnir lágu alstaðar út úr, eins og dilkar við skilarétt. Ekki gat hann farið þangað með henni. Þó að enginn væri í salnum, þá voru þó klefarnir allir fullir af fólki, — enda hafði hún þotið inn í einn þeirra — til litla tryppisins. — Var hún að gera fúlasta gabb að honum? Hún, sem hafði kyst hann með augunum alt kvöldið og svo með vörunum á eftir! — Jóni fanst hann vera að verða alveg ringlaður. Hann stóð þarna þangað til einhver kom og rak sig á hann í myrkrinu og varð svo hissa á því, að Jón sneyptist við. Þá æddi hann út á þilfar. Honum datt snöggvast í hug að hún kynni að koma upp aftur. Svo varð hann gramur við sjálfan sig fyrir þá vitleysu og snautaði rakleiðis niður til Sig- urðar og í bælið. Sigurður ællaði að fara að hafa fréttir af honum, meðal annars um það, hvað hefði dvalið hann svo lengi, en fékk ekki úr hon- um annað en skæting og skildi ekkert í þessu. Jóni kom ekki dúr á auga alla nóttina, og -•'gurður smá-rumskaði af sjóveikisdöfinni, þegar hann var að taka viðbrögðin í rúminu uppi yíir honum, til þess að hafa hliða- skifti. Um morguninn þutu þeir upp báðir senn, þegar þeir heyrðu að hleypt var niður akk- erinu. Jón varð fljótari á fætur og fram í borðsalinn, — og hvað sá hann þar, nema þá Ijóshærðu, sem starði á hann — kalt og ónotalega! Honum hnykti við, því að það fyrsta, sem hann sá, var það, að hún hafði ekki sofið heldur þá nótt. Það var auðséð á augunum, og nú stóð ekki á því heldur, að hann skildi hvað þau sögðu: »Nú, ertu þarna?« sögðu þau. »Það var þó gott, að þú varst ekki genginn fyrir Ætternis- stapa«, sögðu þau í háði. »Svona eruð þið, — að þú skulir þora að líta upp!«. sögðu þau með grátstaf. — »Svona dóniln bættu þau við í bræði. Svo sneru þau við blaðinu: »Ónei, þú ert ekki einu sinni dóni, greyið mitt, — þú ert bara sá mesti veraldar klaufi, sem eg hefl þekt á æfi minni. — Mikið skelfing fyrir- lít eg þig«. Það fór að rofa til í höfðinu á Jóni. Það er undarlegt, hvernig flóknustu gátur frá því kvöldinu áður geta alt í einu rakist upp fyrir manni á morgnana. Og þegar tryppið kom hálfklætt út um alt aðrar klefadyr, en á nr. 1, féll síðasta hulan frá augum Jóns. Nú stóð honum alt svo skýrt fyrir hug- skotssjónum. Hann sá hana þegar hún leit við í stiganum og þegar hún hallaði eftir sér hurðinni. Þeirri hurð hafði ekki verið lokað þá, og — ekki heldur síðar um nótlina. — Og hann heyrði aftur orðin og gat fylt út þar sem vantaði í. »Ekki þangað«, bafði hún sagt. En hún hafði líka sagt: »Jóm- frúin er búin að búa um mig og alt saman. — Eg ælla að láta bana sjá þegar eg fer inn«. Já, jómfrúin þurfti að sjá það, en hún þurfli ekki að sjá fleiri fara þar inn. »Nú fer eg ofan á nr. 1«, halði hún sagt. Ójá, hún hafði farið þangað og verið þar alla nóttina — alein. Jón þekli samviskubit — fyrir drýgðar syndir. En hann vissi það ekki fyr en mí, að það er ekkert hjá því sem fyrir þær syndir,

x

Sunnanfari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sunnanfari
https://timarit.is/publication/140

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.